ابراهیم صدری - شاعر ترک

برگردان : نادر جبارپور

صبري آبي

آه پسر، آه صبري آبي
کودکي با قلبي در مشت هايش
غنچه ی آهي در برف تا زانو نشسته
عشق يعني
آمدن آزادگی
رد زخمي در ريش هاي زبر
آه پسر، آه صبري آبي
تو سفره هاي غمگين غروب هاي خسته
عين دوستي ما که اول برپا شد و بعد افتاد
تميز، پاک

تو منو تو دهنه ی  يه آتیش فشون     ولم کردي
کو؟     کجاست که مي خواستي دستم رو بگيري؟
مي خواستي برام   جون بشی
تو منو دوست داشتي
تو سينه ی  زخمی ت    جاي زخم بود
کو ؟     کجاست که مي خنديدي و رد مي شدي؟
 

آه پسر، آه صبري آبي
رفتي
پشت سر خون، پشت سر درد
پشت سر تاريکي اي خائن
که تا زانو نشسته
پشت سر شعرهاي قديمي ماند که تنها روی ميز نوشته بوديم
پشت سر نوشته هاي توي تقويم ماند، نوشته هاي زنداني
عکس هاي رنگ پريده و بنفشه هاي خشک شده در گلدان
پشت سر عمري  که نصفه نيمه رهایش کردی

کو، کجاست که روزاي قشنگي تو راه بودن، صبري آبي
کو، کجاست که مي خواستيم يه ماشين سفيد داشته باشيم
کو، کجاست که تو جيبامون پر پول
کو، کجاست که رو لبامون پر سوت
کو، کجاست که تو ساحل مثل بچه ی آدم بشينيم چاي بخوريم
پيرهني گرون قيمت بپوشيم
اتوي شلوارمون عين تيغ تيز باشه
سيگارمون رو تو جگر دنياي قحبه فوت کنيم

آه پسر، آه صبري آبي
بي تو رستوران ملاقه پر زود مي بنده
ديگه يلمازگوني تو سينماي تابستوني بازي نمی کنه
ديگه نوري آمجا لبو نمی پزه
تو پياده رواي کاباتاش
ديگه باهمديگه به صبح نمی رسیم
ديگه، ديگه نمی شه !
ديگه تو ساحل، سر جاي من، بخاطر ما روشن نمی مونه
مارو دوست نداره      اميد ِ توي دلمون
ما رو دوست نداره     سگ ِ کله سيامون

آه پسر، آه صبري آبي
کودکي با قلبي در مشت هايش
غنچه ی آهي در برف تا زانو نشسته
عشق يعني
آمدن آزادگی
رد زخمي در ريش هاي زبر
آه پسر، آه صبري آبي
تو سفره هاي غمگين غروب هاي خسته
عين دوستي ما که اول برپا شد و بعد افتاد
تميز، پاک

شعرهای پیشین ابراهیم صدری در مانیها

سه شعر

فقط  نامت  ماندنی

پشت سر فقط  نامت ماندنی
درنهايت همهء از دست رفته ها
درپشت آينه ها، نقره
درپشت تنهائی، قدرت
آری در نهايت، فقط  نامت ماندنی
يکی هم آن غربت لعنتی

تو فرض کن،
من هيچ نگريستم
هيچ بر آتش نگرفتم دلم را
شب ها اهانت را در آغوشم راه ندادم.
و فرض کن
همهء شعرها، چشم هايت را،
وهمهء‌ ترانه ها، زلف هايت را نسرود.
از فکرم هم نگذشت
هيچ نگذشت
اسمت، مثل يک گلولهء‌ خونين
از نهرهای درونم

آری آتش
آری نامت در ميان صفحه های لعنت شده
بقدر همه کوچه ها، تنهائی يک انسان
اين سودا کمی نادان
کمی هم،با طعم  گريه
با بنفشه های لب پنجره، در هر غروب.

بعداْ کوهها از جايشان بيدار شدند
و حلاج ها پنبه ها را با بی خيالی پرتاب کردند.
تو فرض کن که به عمق زمين رفت،
سودای گذشتهء تو.

اين هم شکايتی که بين من و درونم بماند.
و آن هنگام که تو را دوست داشتم،
دراين شهر باران ها باريد
يعنی هنگاميکه تو را دوست داشتم
جدائی مثل سرب سنگين بود
و بقدر خنده ات زندگی فلاکت بار بود

باز هم
پشت سر فقط  نامت ماندنی
درنهايت همهء از دست رفته ها
درپشت آينه ها، نقره
درپشت تنهائی، قدرت
آری درنهايت، فقط  نامت ماندنی
يکی هم آن غربت لعنتی

مرا ببخش،
برای از دست دادن خيلی زود است.
برای دوست داشتن خيلی دير.

مثل آدم

 من تو رو هيچ دوست نداشتم که

نغمه هايی رو دوست داشتم که در خستگی غروب ها خوانديم

يکی دوست داشتن غنچه، يکی مثل گل بودنت رو دوست داشتم

يکی هم ستاره ها رو،

که شب های مهر ماه اومدن و تو چشمات جا خوش کردن

من تو رو هيچ دوست نداشتم که

جدايی رو دوست داشتم، وقتی تو راه تنهام گذاشتی

گلوله ها رو دوست داشتم، وقتی بهم شليک کردی

گريه رو دوست داشتم،‌ وقتی فراموشم کردی

وقتی تنها شدنم رو فهميدم،

از پا افتادنم رو دوست داشتم

زمين خوردن رو دوست داشتم،‌ هر بار که به يادت افتادم

بی تو بودن رو دوست داشتم، مثل دوست داشتن نان

مثل حسرت آب در گرمای تابستان،‌ حسرت صدايت رو کشيدم

مثل باران دم ظهر

دوست داشتن تو رو دوست داشتم، مثل نسيم،

در شب شرجی و گرم تابستان

من تو رو هيچ دوست نداشتم که

به پرنده ها آواز آموختنت رو دوست داشتم.

با بنفشه ها حرف زدنت،

و به فروردين ماه یادآور شدنت رو،

که تنهائی نام ديگر بهار است

زخم هايم را وقت افتادنم،

و عجيب بودنم رو وقت بيماری و درماندگيم

بچه های آدامس فروش رو،

و شعرهای تازه دراومده رو دوست داشتم

و آنچه بدست می آوردم رو،

هر بار که تو را از دست می دادم

در آتش افتادم، مثل گلی که در آب می افتد

آتش رو دوست داشتم من،

وقتی اينچنين می سوختم

من تو رو هيچ دوست نداشتم که

يه شب آهوئی انگار از کوه پائين آمد و در دلم نشست

يه شب شعری در شعلهء کبريت،

در صدای بيکسی در ميان عالم،

در مه سحرگاهی،

در آهی از دردآلودگی،

بر صورت گريان عيسی،

و قدرت شفابخش دعا،

و در نزديکی ترس آلود آتش:

گذشته از انجير، از زيتون، و از قلبت،

گذشته از گل،

از اميدی که بدست آوردم،

گذشته از ترس،

از تو،

و از همه، و از همه،

من تو رو هيچ دوست نداشتم که

وقت رفتنت،

رفتن رو دوست داشتم

دنيا رو دوست داشتم، وقت برگشتنت

موندن رو دوست نداشتم

می ترسيدم با تو درآميزم.

و باز هم لبخند رو دوست داشتم

پشت سر قطاری که تو را از من می گرفت،

دستمالم آويزان بود،

و وقت نشستن اولين برف بر صحراها بود،

که من اينهمه زيبائی مرگ رو دوست داشتم

وقتيکه تو رو در درونم می کشتم

آنچه بدست می آوردم رو دوست داشتم،

هر بار که تو را از دست می دادم

در آتش افتادم، مثل گلی که در آب می افتد

آتش رو دوست داشتم من،

وقتی می سوختم اينچنين

من تو رو هيچ دوست نداشتم که

مگر من دوست داشتم !؟

                       مثل آدم دوست می دارم من.

............................................................................

متن اصلی شعر بزبان ترکی استانبولی:

ADAM GİBİ

Ben seni hiç sevmedim ki
Yorgun akşamlarda söylediğimiz şarkıları sevdim
Bir çiçeği sevmeni bir güle benzemeni sevdim
Bir de yıldızları sevdim
Eylül akşamlarında gelip gözlerinde durdular
Ben seni hiç sevmedim ki



Beni yola koyduğunda ayrılmayı sevdim
Kurşunları sevdim beni vurduğunda
Ağlamayı sevdim unuttuğunda
Yalnız olduğumu anladığım da
Ayakta kalmamı sevdim
Yıkılmamı sevdim seni her hatırladığımda
Ekmeği sever gibi sevdim sensizliği
Su gibi özledim temmuz güneşinde sesini
İkindide yağmur gibi
Geceleyin rüzgar gibi sevdim seni sevdiğimi
Ben seni hiç sevmedim ki

Kuşlara şarkılar öğretmeni sevdim
Menekşeyle konuşmanı
Nisana hatırlatmanı
Baharın bir adının da yalnızlık olmadığını
Düştüğüm zaman kanayan yanlarımı
Ve tuhaflığımı üşüdüğüm zaman
Sakız satan çocukları
Yeni çıkan şarkıları
Her kaybettiğinde kazanan yanlarını sevdim
Denize düşmüş gül gibi düştüm ateşe
Ben yangını sevdim
Yandığım zaman böyle işte
Ben seni hiç sevmedim ki

Bir gece bir ceylan indi dağdan kalbine
Bir gece bir şiir kibrit alevinde
Alemin ortasında kimsesizliğin sesinde
Buğusunda sabahın
Acımasızlığında bir ahın
Ağlayan yüzünde isanın
Ferahlatan gücüyle duanın
Korkutan yanıyla narın

İncirin zeytinin ve kalbin üstüne
Gülün üstüne
Tutunduğum umudun üstüne
Korkunun üstüne
Senin üstüne
Hepsinin üstüne
Ben seni hiç sevmedim ki

Gittiğin zaman
Gitmeni sevdim
Evreni sevdim geldiğin zaman
Kalmanı SEVMEDİM
Ürküyordum sana alışmaktan
YİNE DE sevdim gülümsemeyi
Mendilimi sallarken seni götüren trenin arkasından
Kırlara ilk kar düştüğü zaman
Ölümün ne güzel olduğunu sevdim
SENİ İÇİMDE ÖLDÜRDÜĞÜM ZAMAN

Her kaybettiğinde kazanan yanlarını sevdim
Denize düşmüş gül gibi düştüm ateşe
Ben yangını sevdim
Yandığım zaman böyle işte
Ben seni hiç sevmedim ki
Ben sevdim mi

ADAM GİBİ SEVERİM
İbrahim Sadri

" به استانبول برف می اومد "...... İstanbul'a Kar Yağıyordu


زمستون هفتادونه بود.....................................Yetmiş dokuzun kışıydı
سرد، سوزان..................................................... Sertti, soğuktu
به استانبول برف می اومد................................İstanbul’a kar yağıyordu
زغال می سوخت تو بخاری ها.........................Kömür yanıyordu sobalarda
شب رو پليس ها مراقب بودن ................Geceleri polisler, bekçiler oluyordu
ما هم بوديم................................................. Bir de biz oluyorduk
تا حد مرگ سردمون بود....................................Ölümüne üşüyorduk ha
دروغ نمی گم پليس ها هم سردشون بود..............Yalan yok polisler de üşüyordu


شانزده ساله بودم .............................................On altı yaşındaydım
بازوئی داشتم برای خم کردن هر چيز ..............Her şeyi bükecek bileğim vardı
شانزده ساله بودم .............................................On altı yaşındaydım


مثل يه قهرمان تو معرکه بودم............................... Aslan gibi ortadaydım
روزها تو مدرسه لای دفتر جغرافيا...Gündüzleri okulda coğrafya defterimin arkasına
بخاطر تو شعرها،................................................,Senin için şiirler
شبها رو ديوارها بخاطر آزادی وطنم....Geceleri duvarlara ülkemi kurtarmak için
تا نوشتن لعنت باد، انسان بودم................Kahrolsun yazacak kadar adamdım
شانزده ساله بودم..............................................On altı yaşındaydım
نه تو خبرت می شد از شعرهام...........Ne senin haberin oluyordu şiirlerimden
و نه کسی لعنت می شد................................Ne de birileri kahroluyordu
از حرفهائيکه رو ديوارهای محله مون کنده بودم...Mahalle duvarlarına harflerimden çiziktirdiğim
شانزده ساله بودم..............................................On altı yaşındaydım
دروغ نمی گم..............................................................Yalan yok


من نوشتن رو اينگونه آغاز کردم.....................Ben yazmaya böyle başladım
دفتر جغرافيام قربانی نمکی شد......Coğrafya defterim bir eskiciye kurban gitti
اون خونه هائيکه رو ديوارهاشون...........Duvarlarına yüreğimi bağırdığım o evler birer birer
قلبم رو فرياد کرده بودم، یکی یکی
آوار شدن رفتن ..........................................................Yıkıldı gitti


حالا روی کاغذهای قشنگ می نويسم..............,Simdi güzel kağıtlara yazıyorum
حرف های گنده می زنم...................................Kocaman laflar ediyorum
مارش ها بلد بودم،..............................................,Marşlar biliyordum
کتابها خونده بودم...............................................Kitaplar okuyordum
چابک و بی خيس شدنی از آبها می گذشتم...Koşarak ve ıslanmadan geçiyordum sulardan
چابک و بی خيس شدنی زندگی می کردم،........,Koşarak ve ıslanmadan yaşıyordum


ببين..............................................................................Bak
استانبول رو دوست داشتم......................................İstanbul’u seviyordum
تو رو دوست داشتم..................................................Seni seviyordum
دعاها ياد می گرفتم.............................................Dualar öğreniyordum
تو ميدونها جمع شده فرياد می کردم..............Meydanlarda toplanıp bağırıyordum
مثل همه بودم،......................................................,Herkes gibiydim
مثل همه جسور ..................................................Herkes kadar cesur
مثل همه ترسو..................................................Herkes kadar korkak
مثل همه فرز، جوان...................................Herkes kadar filinta delikanlı
و مثل همه اينجائي............................................Ve herkes kadar buralı


زمستون هفتادونه بود.......................................,Yetmiş dokuzun kışıydı
سرد، سوزان........................................................Sertti, soğuktu
به استانبول برف می اومد .................................İstanbul’a kar yağıyordu
وقت حرف زدن از دهن هامون بخار می اومد..Ağzımızdan dumanlar çıkıyordu konuşurken
وسط خليج جمع می شديم.........................Halic in arkasında toplanıyorduk
شب آدمو تو خودش می کشيد.............................Gece adami içine çekiyordu
ما شب رو تو خودمون می کشيديم ......................Biz geceyi içimize çekiyorduk
قشنگ ترین نوشته ها رو  روی  ديوارها می نوشتم...En güzel ben yazıyordum duvarlara yazıları
همه منو دوست داشتن ........................................Herkes beni seviyordu
قشنگ ترین شعرها را می نوشتم در اينحال.............En güzel şiirleri de ben yazıyordum oysa
لای دفتر جغرافيا .....................................Coğrafya defterimin arkasına
اينو کسی نمی دونست.........................................Bunu kimse bilmiyordu


رو ديوار خونهء شما هم لعنت باد می نوشتم........Sizin evin duvarına kahrolsun diye yazıyordum
و تندی در می رفتم..............................................Ve hızla kaçıyordum
رو ديوار خونهء شما يکبار هم......................Sizin evin duvarına bir kez olsun
دوستت دارم رو نتونستم بنويسم.....................Seni seviyorum diye yazamadım
اون موقع رو ديوارها اونجور چيزها نوشته نميشد......O zaman duvarlara öyle şeyler yazılmıyordu
گفتم که.....................................................................Dedim ya
زمستون هفتادونه بود........................................,Yetmiş dokuzun kışıydı
سرد، سوزان..........................................................Sertti, soğuktu
به استانبول برف می اومد....................................İstanbul’a kar yağıyordu

برای دیدن آثار دیگر این مترجم

 روی عکس کلیک کنید