خانه ] پدیدآورندگان ] شعر ایران ] شعر جهان ] مقالات ] language ] داستان ] کتاب الکترونیکی ] فیلم و صدا ] ویژه نامه ها ]

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

6

شهریور

1384  

 

علی رضا پور مسلمی

دو شعر

 

 

از آنروز ديگر من نيستم

به جايش

              يك آقاي محترم

با پيپ و پاپيون در مجالس رقص شركت مي كند

تحصيلات عاليه دارد آقا

و بر ميز غذا زنان با اهميت و زيبا

اما گاهي كه در مستي هاش زياده روي مي كند

خودم مي شوم

 


 

بابلسر ــ ساحل پنجم ــ كوچه ي سوم ــ دري به رنگ چهارشنبه بعد ازظهر :

 

روح خانه پادشاه است

فرمان مي دهد به ليوانها براي گوارايي

فرمان مي دهد به تخت براي آرام

و شبها قشون خواب را مي پراكند در فضا

تا ما ببينيم و فراموش كنيم

 

همدان ــ قبرستان آرام ــ ستون هفتاد و دو ــ قبر دوم :

 

سنگريزه اي افتاده كنار قبر حاج عزيز اله پورمسلمي

و با لبه ي تيزش فضا را تقسيم مي كند

 

سخت است

جاني كه درد را در كوله بارش مي كشد سخت است

به حسن رضا هنري گفتم : وقتي خودت را مي كشي

پستي هايت را به كوله بار دوستانت مي اندازي

من اما عاشقم

در خانه در بابلسر

كنار روح جدم

بدون هيچ معشوقي

 

چطور مي تواند مرده باشد

 كسي كه مهرباني تنش را نثار فضا مي كند ؟

 

فضاي بالا

                فضاي پايين

اي روح منكسر ! خانه ي من باش

زلاليت را به ليوانها ببخش

و عطر چاي را بدم

حواس مرا از تمام جهان جمع كن

روي تخت بخوابان

مرا كه خسته ام

ما را كه خسته ايم

دعوت كن به مراسم يك سيب  كه با خورده شدن ما را مي فهمد

 

ريل رگهاــ  قطار خون ــ ايستگاه قلب :

چه غوغايي است زير پوستم

ــ چكار مي كني قلب ديوانه ؟

ــ مي زنم به سلامتي ات

اين همه اندام ريز و درشت را چه كسي جمع كرده اينجا؟

چه غوغايي است زير پوستم

پوستم كه فضا را به دو نيم تقسيم كرده

 

گفتم نه اين اندام خالي به درد من بودن نمي خورند

من مهرباني اين اندامم

شادماني اين اندام

كه از پوست مي گذرد و فضا را پيوند مي زند

 

صحراي محشر ــ صداي صور ــ چهارشنبه بعد ازظهر :

دستي اشاره اش را مي ريزد از آسمان :

ــ پاشين تنبلا ! وقتشه ديگه

سنگريزه ها مي رقصند

حاج عزيز پادشاه است

پادشاه پنجشنبه ها

                   خرما ها

پادشاه مسجد ميرزا تقي است وقتي كه قرآن مي خواندند و گريه مي كردند

حسن رضا هنري پس مي گيرد پستي هايش را

 ما سبكبار مي شويم


شعرهای پیشین علی رضا پورمسلمی در مانیها

 

       تاريخ به روايت نقرس

 

ناگهان بوديم

كه موريانه ي بزرگ , سيد موريانه ها

از در و ديوار  آوار شد

 

((_ حالا لشكر موريانه!

                              به راست , راست !

كه راه اينست و بعدا جهان شما راست  ))

 

از استخوان جمجمه ي روز  چشمي به جغرافياي زمين نگران است

شايد درد جويده شدن را در بال هاي ما احساس مي كند

چقدر زنده نيستم

سيد موريانه ها سبيل سبز دارد

و وقتي كه از خون حرف مي زند باز هم سبيلش سبز است 

پرواز بي دليل من از حدود اتاقم  فراتر نمي رود

كيست آن كسي كه از اينجا به سوي مرگ با سر نمي رود ؟

فرصتهاي خورشيد را جويده اند براي تابش

يك تكه لاس هم مي تواند آن بالا بدرخشد

                                                       نمي تواند؟

و زندگاني ما هم كه تغار ماست

هر كس كه مي رسد انگشت مي رساند و بعد

دمر مي كند آنرا بر جدار خاك

 

و حالا اين موريانه كه بر هرچه مي رسد حامله اش مي كند

ابر ها  باردار اند

         صندلي ها

                        سيب زميني ها

                                               چنگال ها

 

چقدر ناگهان نيستم

انگار فرقي ندارد كه مرده باشيم

يا اينكه زنده زنده كوزه از ما بسازند

 

من بر ورق هاي  نازك عشق به تحصيل درد مشغولم

و در پياده رو ها مي بينم اين زن هاي زيبا

دست در دست يك موريانه ي سرباز

به سوي بستر لذت مي روند

 

_ سلام موريانه هاي عزيز همرزم نمي خواهيد؟

و آنها با انگشت اشاره :

                                   (( بالا))

استفراغ رنگ سبز بر سبزينه ي گياه

مثل ترياك بردن به كرمان است

 

سبيلش را تاب مي دهد و با چشم بد نگاهم مي كند

انگار قرار است چاق شوم

وعشق را بپيچم لاي شعرهايم و بيندازم دور

بعد با كمال لذت در پياده رو ها قدم بورزم 

 

چقدر شيار بر زخم ناگهاني ما پيدا شده

 

و يك روز هم موريانه هاي خلبان , تانك سوار , پياده

صف كشيدند

                  تا به جام هاي زهر حمله كنند

كه آسمان از بالاي سرم گريخت

و كبوتري از آنسو بر شانه ام نشست و گفت:

                                                                (( بخند ! ))

و آنقدر خنديدم تا  جنگ تمام شد

 

((_ آهاي ! شما كه تنور شب هاتان داغ است

و زندگي را در حفره هاي بقا مي ريزيد

بشارت مي دهم شما را به زهداني  عميق

زير حجابي اكبر

من رسول روزمره ي اين اشياء باردارم

و چاي را به قهوه ترجيح مي دهم ))

 

عينكش را برداشت و  گفت:

                                       (( _تو سرباز عزيز مني كه از تو بسيار خشنودم ))

و مدال خنده در جنگ را با تبر به سينه ام زد

 

چقدر روزنامه ام !

صبح ها بيرون مي زنم و

بي آنكه بدانم از كجا آب مي خورم

در دست ها و لبهاي مردم روان مي شوم

وجيغم در صداي ماشين ها خاموش

 

چقدر اين روزها جمعه است

اين ورق ها با توفان هم بر نمي گردند

و هر روز ,  صبح

                     ظهر و

                              عصر

با جايگاه خورشيد تحقير مي شويم

(و البته او بزرگتر است )

 

((_ شما موريانه هاي رستگاري خواهيد شد

     تنها گناهتان معده هاي شماست

     عزيزان من امروز, روز آزمايش است

    هر كس كه رسيدن به آنسوي حجاب مي خواهد

   با من به مرز طوفان قدم بگذارد ))

يك عده موريانه هم  آنجا به معراج تاراج رفتند

 

قدم مي زنم در دود

خط هاي خيابان خروش مي كنند

صداي بوقي مرا به فحش مي رساند

چقدر مستحقِ دشنامم

من حقير تر آنم كه گريه ام را بنشانم

چه دشنام بزرگي است

آن خورشيد كپك زده لاي پاي دو كوه

                                    هنگام پايين كشيدن غروب

 

و ماه كه گذشت

سيد ما عزم به رفتن كرد

((_ سرباز !

   من مي روم اما يك روز

با يك موي سبيل سبزم

جهان را تسخير مي كنم ))

و سوار اسب شد و به فرنگ رفت

 

از آن روز من به خودم مي خندم

تا جنگ تمام شود

 

                              عليرضا پورمسلمي 

شعرهای پیشین علیرضا پورمسلمی در مانیها

       11

كوتاه از تو نمي آيم

بايد بلند شوم

هنوز

 آن گوشه ردي از گريه هاي تو بر خون وخيابان باقيست

اگرچه مرداد ها دادها مرده اند

ودختران بي جا در خانه هاي تنگ پدر ها

گوشي براي گوشواره ندارند

اما

به بالا بلند بايد شوم

حتا اگر كسي بر فراز منتظرم نباشد

 

كاش گريه نمي كردي نازنين !

تا ماه سكه ي يك پول شود

 

كاش گريه نمي كردي از آن بالا

روي شهرهاي پر عاشق ما

كه اينجا خون به حد پنجره مي رسد

ودستي كه برخاسته باشد به سمت گوشواره ات اما نمي

 

اين دنياي دل انگيز ماست

تمامش براي تسكين ماست

ببينيد هواپيما ها چگونه به آغوش گرم برجها مي روند

وسران سياست چه محتاطانه به آغوش زنهاشان

 

جهان گرفته

مثل روزهايي كه از تو بوسه گرفته نبودم  

از تو تا خدا هم كوتاه نمي آيم

 

حالا به سمت رقص مي روم

تو هم خم شو خورشيد مي خواهد از سمتهايت غروب كند                

 

 

1

                                براي فروغ فرخزاد

 

از پهلوي تو آغاز شد آوار

آوار از آن دست خاكستري برخاست سيمرغ

سيمرغ نشست توي سينه ام

((من خواب آن ستاره ي قرمز را وقتي كه خواب نبوده ام ديده ام))

ديده ام كه پروانه هي چرخ مي زند

 مي زند  مرا به صخره هاي اتاقم

و پنجره باز مي شود

از پهلوي تو آغاز مي شود

مي شود آيا كنار من از تو روزي بنشيند آن ستاره؟

 

يك آسمان پرواز در بال ستاره

                     اما براي پر زدن جايي ندارد

اي كاش در آبي چشم مادرم بود

                    مادر كه از پرواز پروايي ندارد

 

و مادر خنديد :  (كسي مي آيد كه مثل هيچكس نيست )

ومن قاف بودم

آخر عشق بودم

و مادر مي خنديد

وچايي مي جوشيد

هزاران مرده از زير خاكستر سينه ام  برخاستند

((من خواب آن ستاره ي قرمز را وقتي كه خواب نبوده ام ديده ام))

چايي را مردگان عالم سر كشيدند

ومادر مي جوشيد

 

شب شد ومن گفتم كه باران خواهد آمد

                        يك روز توي سينه مهمان خواهد آمد

سيمرغ آمد آتش از باران به پاخاست

                        من مرده باشم قصه پايان خواهد آمد

 

اما صداي پروانه هي ميان سرم چرخ مي خورد

نمي گذارد كه بيايي دستهاي خاكستري ات را ببوسم كه

نمي گذارد

بنشينم چند واژه براي مرگ خودم گريه كنم زير آوار

آواري كه از پهلوي تو آغاز شد آنگاه.

                                                         

 2

 

ثانيه انعكاس نامطلوبي دارد در استكان چاي

خصوصا كه حرفهاي عاشقانه هم در دو سوي ميز بگذرد

اما در حياط حديث ديگري جاريست

از سبيلش خون مي چكد اين گربه

كه مي نگرد ماه ي را از انعكاس نامطلوبش در حوض

و حضور من اتفاق ناگزير اين عصر است

كه راوي بي زمان اتفاقات خانه ام

با قلبي كه جرياني از تير و پرنده رامي پراكند به رگهام

(آخر خون من از سبيل گربه چكيده)

وساعت انعكاس بي تاثيري دارد

در استكان چاي

                      كه ديگر سرد شده انگار.

                                                         

برف

                                              به فرهاد بزرگ 

 

اين برف سرخ خندان از تو مي بارد ؟

ويا بوسه است

كه از اواسط تاريخ

از لبان داغ عاشقاني كه هيچكس نامشان را نمي داند حتا

رسيده امروز به آسمان ما؟

پنداشته بودي عاشق در فصلهاي سرد بي صدايي خواهد مرد؟

پنداشته بودي كه گرگ

از زوزه هاي خود وقت پر كشيدن لك لك  دست مي كشد؟

نه اما نه!

اين برف سرخ خندان

خاك گور تمام مردگان تاريخ را هم با خود مي بارد

گلويم درد مي كند

گلويم گورستان است

بيا بنشين روي اين همه قبر

ببين چه مردگان عاشقي توي گلوي من دفن شده اند!

به تمام زبانهاي دنيا مي بارد اين برف

و مي نشيند روي شانه ات

بوسه هاي تو را هم با خود مي بارد

من به جاي مريضهاي بيمارستان سينا گلويم درد مي كند

ومرگم جز خودم چيزي را حل نمي كند

مرگ مرا هم با خود مي بارد اين برف

و چيزهاي ديگري

كه هيچكس نامشان را نمي داند حتا

 

 
ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright ©2003-2005 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website