خانه پدیدآورندگان شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

بابک پرهام -(ب.اشراق) 

 به گیلاندخت و مازیار

 هوا مسیح نفس گشت

 

باز مهر ِ پارسای آسمان

بر خاکِ اندیشمند خزان

قطره های عشق می پاشد

و انتظارهای تشنه ی زمین

لخت  و تنها

غبار افسردگی را از تن خویش می شویند.

هر بار که باد خنکی می وزد

سرنوشت با دست آرزوی بهار

و پنجه های نصیحت زمستان

تنه ها را در آغوش می گیرد.

چه لطیف است عشق بازی  ِ مهر پارسای آسمان

با انتظارهای  ِ تشنه ی خاک .

 10 اکتبر2004


شعرهای پیشین بابک پرهام در مانیها

به پدران و مادران بزرگمان که مشروطه را بر مشروعه

در روح ایرانی پیروز گرداندند.

  

ابر ندا

 

از پایان  سحر ِ باده نوشی

در میخانه ی  خیال

تا عاقبت ظهر خماری

در مسجد مغان ِ قیل وقال

یک ربع روز جانم در  اخگرفشانان دروغ می سوخت

و آتش دردم در کوره ی سکوت دل

در درون ِ آکنده ام می افروخت .

چهره ام از داغ ِ دروغ  تفیده  و سوخته بود

روانم از آتش دردِ سکوت

 زغالی درخود افروخته بود.

تا نسیم امید، هنگام غروب

همتاب با ابر فکر سر رسید

و با ریزش آتش نشان باران ِ عشق

شعله های سوزان و فضول ظهر را

در اندرون و برون ِ جانم فرو نشانید.

 

 

 ابر فکر با بارش عشق

چنان بر اخگرستان ِ  اهرمنین مغان گریست

که افق چون سیمای اهورای  ِ روشنایی

در نگاه ِ جانم صورت یافت

و آسمان ِ ناپیدای زندگی

در نقش ِ باطنم آبی گشت .

 

اکنون که بعد از ظهر است

و تابش راست نشان ِ افق  راهنمای جان من است

سپاس شفای دردم از ابرِ فکر

تقوایی است که از تحمل ِ ظهرِ دروغ باف نصیبم گشت .

مرداد 1383.


عقل آشکار

 

بر دروازه ی شهر ، شامگاهان

پیرم  سر راه بگرفت و ندا در داد :

 " در شبی تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل "

اشراقی ِ جوان ! بگو دلیری ات از چیست ؟

گفتم :

بیمی از سرمای ناجوانمرد بیابان نیست ،

یا از تاریکی جهل افزای آسمان .

از صنعتگری  ِ با چراغ  ِ صوفی وشان  باید ترسید

و از ریای  ِ مردم فریب ِ زاهدان ظاهرپرست.

پیر خندید و گفت :

 گویی ، سرانجام ، به رازم پی برده ای

که هرگز نه پای کوب ِ سماع بوده ام ، نه گوشه نشین زهد ،

اما ، خدا را ، بازگو که در تنگستان  ِ بی یقینی  ِ اکنون

باری ، بارقه ی امید چه گونه توانی یافت ؟

گفتم :

گویا از پیرانی چون تو شنیده باشم

که عشق  ِ پهنان موجب شوق است ،

و عقل آشکار موجد ِ فکر .

هراسی از ناامیدی ام نیست :

که در عشقستان عقل آشکار خویش

دیگر ساربان  ِ هفت کاروان یک پیکر

و دست افشان  ِ سماع  ِ وارستگی از هفتاد و دو ملت ام .

  

مرداد 1383 آمریکا  

  


ایرانوند نامه

حریفا!

بگذارتا بگویمت

که هنر نزد ایشان

بر هرم شکوهِ  مومیائی گذشتگان

نالیدن و موئیدن است .

حیرتا ، که توده پرستان  ِ شاه ستیز ِ دیروز

روده پرکنان  ِ شیوخ امروزاند.

 

**

حکایت این است:

از کوه های آشور و دشت های  میان رود

تا کناره های نیل و جلگه های  ورارود ،

از عصر پیکار داغ با آهن سرد

تا روزگار نبرد سرد با اتم های داغ ،

به نام خدا

و به بهانه ی  خلق

بر دوش خود کشیده ایم ، نسل از پی نسل ،

بار میراث شوم ِ کهنه پرستی را.

 

**

 

اکنون که هستم و زنده ای بیدارم

می دانم که خلقی در کار نیست ،

خلقی بیچاره یا گمراه ،

و هم می دانم

که پیامدار و خدایی نیز

بی من نامدار نیست .

چون می دانم که

 کار من ام ، هموند من ام

شهروند ایرانشهر،

نمود ِ پست و بلند افتخار،

درد و تلاش فضیلت ،

پادشاهی آرمانشهر،

جمهور سعادت آباد ،

این همه ، یک به یک درمن است

و خلقی و حق مطلقی در کار نیست،

وَ ناکجا آبادی هم ممکن نیست.

 

**

 

و چون باز می بینم تزویر ِ چهره پردازان ِ خلق را

فریاد می کشم از دل بر سر ِعقل:

  که هستند ؟ چه هستند اینان ؟

عقل در پاسخ ام گوید:

اینان ، این ناشهریار پروران

این ناجمهورمنشان

به نقل از پیر ِ نقال

- آن امید سنج ِ رنج حال-

همان حیله کاران دیرین اند:

اینان مغان اند،

نه مغان ِ پیر حقیقت

که اندرمیانه ی جهل و دروغ ،

همانا کرپانان  ِ تزویر و فریب اند،

نه اعضای یک پیکر

که آخشیج های دروغ و نفی یکدیگراند.

بداندیش ِ بدگوهراند

از نیکویی ِ آفرینش نابهره وراند.

 

**

 

ای چنگ روح انگیز ِ ایراندختان!

ای تار دل نواز ِ جوانمردان!

سوخت ، مدارای نخبگان بی مروت "ولایت"، سوخت،

و پندار حدیث اصلاحگرانه شان

چون دود توهمی برخاسته از اخگر ِ افیون افروزشان

بر طاق آسمان برهوت متروک ِ خیال شان

به سان ِ ابرهایی سترون نقش ها بردوخت .

گفتار ِ خاکزیم را در این دیار داستان پرور نیوشا باشید!

آواز ِ وجدانخیزم را به گوش ِ جان بشنوید

و از وراسوی  ِ این ابرهای سیاهی بار

تماشاگربرق  ِ امید پویای من ِ ایرانوند باشید

ورنه ، شمااید و فرعونی ِ شیوخ و خلافت بر خلق

و تار  ِ عنکبوتان ِ عزلت و سرنوشت ،

که در بامدادانش نه دیگر ایرانوندی بزاید ،

و نه از سترون آباد جان اش

آرمانشهر و سعادت آبادی برآید.

 

**

 

حریفا! ازآنجا که دادیار طاق بیستون خویشم

دور باد از من خواب و خیال همگنانی

یا نهیب و فریب کرپانی ،

دور باد از من "گفتمان" آوری

این  کردار و سلوک انیرانی

که بامداد ِ بیداری ایرانوندان را

در بهاران ِ فضیلت و مهرگان ِ دولتشهری نوین

بر آمد ِ افتخار و شهریاری دگر باید .

 

 

 19 ژانویه ی2004   

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright 2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website