خانه پدیدآورندگان شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

سید علی نبوی

 

 لهيده و خراب و ديوانه

بر پوست ما تحتا من يشاء علي كلِّ شي ءٍ قدير

تمام عمر همين آيات مبتذل

بر لب جويي

كه همه     در گل و آشغال مي گذشت

تمام عمر

لهيده و داروخورده و لمس

سه پله ي آخر

فقط همين مانده است

چند خط شعر و وعر مسخره

پاي  دار

 

 

مرد                     نه مرد

زن                      زَنيدن

آبغوره برشكاف خون

و يك اعتراف :

      گناه من  تو بود ...


  كوچ 1

 

آنقدر جاده ها

در من سفر شدند

در من سفر شدند

كه شهر ها

از جغرافيا رفتند

 

زخمي كه پيراهنم را   معطر كرده بود

نور مي گرفت

در لزره هاي آخرين فانوس

تنها و نامأنوس

و

راه مي گريخت

بيغوله راه بود و جهان

پا مي گرفت

با كوليان خوني كه از نژاد مي روند

در تعابير بي تدبير

جغرافيايي سرگردان

از رخت جهان

كوله مي بندد


    كوچ 2

 

ديوانه مانده اي

ميان رگهايي

كه سمت را

از جغرافيا      آواره مي كنند

 

اي كوچ دربدر !

سكوتت وطن نداشت

و سكونت تن تو

مي رود    تا رعشه هايش را در عطر

در كتف آخرين ديوانه

سنگ كند

 

اينگونه بود

كه رفتن رفت

از دردي

كه ما

مي آمديم

و راه   

مي رفت 


ببر 3

 

ببروار

غرّيده گريبان و

خاموش مانده ايم

با ارّه اي

كه افق را     آرد مي كند

با خشمي      كه فقط درون خودت را مي جود

مخوف        در جنگلي   كه راه مي رود

چشمي را مي پوشاني

كه در اعماق سالهاش

نيمه مانده است ...

 

آهو اگر اثري داشت

دشت اين نبود .... !


الف لام ميم

مياي ملاف تن بانوي الف

تويي و چند

شمد نزديك

و پرده     نمي اوفتد

ببندد يكي تار

شب عنكبوت

به پاي عمود

الف   آلام مجسم

مشمار يكي دانه

راه         عرق تن اسب    مرد

و خنجر جر جار

و به سمّ دار

رهوار   دود

و چشمه هاي تن غاشيه

حمل حلاج

شهيد كسي   به ولاي لاي نفي

نه به چاه    

نه بر اراده ي هر ارم

و نورُ و زيتون

و يار غار

خيانت مخفي

هرگز نمي كننده     به پشت برگ ؟!

و حين خين

بلد گمراه

قرون    كاندر آلام لاف

الف    آلام مجسّم

يوسف مرده

از بطنِ        مريم مرده

نماز آيات ...!


در زندگي ي هميشه

كسي ست كه روح مي خورد

هين   كه پيراهني بافته ام

از ايوب هاي خشمگيني

كه در خشم خود زنگ زده اند

غِژّي    نه به روي فلزي سهمگين و خورنده كرده اند

نه غريدني  كه گريبان را بي بافت و پاشيده مي كرد

در تك تيز خود  خاموش و راكد مانده اند

و به ته نشين شدن رسوب سردي از لجن در ته زلالي خود قناعت كرده اند

زهي اين اندوه خود بسنده نيست

فراتري مي جويد  بالتر از گريبان و مغزي  كه آرد شده است

پس خاد بيامد و بديد و بگريخت

پس نفريني را بيامرزيد و برِ آدميان بفرستاد

اكنون   قرنهاي ريز ريز  خوراك لاشخواراني ست

 گرازهايي كه روزي انسانهاي نيكويي بودند

پس بر غضب خدا خشم گرفتند  و خود را بدين هيأت در آوردند

اكنون قرنهاي بسياري ست كه در بيشه

از علفهاي هرز و بيگناه

بر تن خود ايوب مي بافند

باقي   هين و   زهي و    همين !


سزاي بارانهايم بود

بر بوي تو

به زاتويه اي دلتنگ ...

 

سرنيزه هاي آبي ي تو نيش مي زنند

گيلاس هاي تنت

با بوي نارنج

در كتف عطر

از هر كنار عرياني

سر مي خورند قطره هاي هيز

با تيرباران نمناك نفسهايت

ابرهاي گيج

اشكال خراميدن را     گم كرده اند

 

اينك تني تنها

سزاي بارانهاست

بر سطح خيس خم مي شود

بر ناف منتشرت مويه مي كند ...


   به همين سادگي

 

از همين كنار

كه امروز در شعر مي افتد

و قوطي ي خالي ي سيگار

كنار هر چه مي تواند

بچرخد و

نگار بشود ...

اكنون     سالها سال بعد است ... !


جمعش ميكنم

كه در آگاهي

تازه ادامه اي ست كور

كه باز مي چينم     افزونتر

گاهي

كاهي را ! 


 در انحناهاي تنت  با درد قسمت مي شوم

سر مي خوري مي افكنم  دلسرد قسمت مي شوم

تقدير چون مرگي جبون مي آردم بر نطع خون

از عاشقي هاي جنون   با درد قسمت مي شوم

با چرخ مي چرخانمت  با درد مي دردانمت

با مرد مي مردانمت   نامرد قسمت مي شوم

رنگي كه رفت از حال ها زنگيّ ي مست فالها

بي رنگ بي رنگم كنون  تا زرد قسمت مي شوم

از ريزه ها پر پر شدي از فضله بالاتر شدي

از سنگ آهي بويناك او كرد قسمت مي شوم

قسمت شدم قسمت شدم تقدير بي عصمت شدم

زوجت شدم اسمت شدم در فرد قسمت مي شوم

شق مي كنم وق مي زني رق مي كنم زق مي زني

زق زق به ماما مي كشد چت كرد ................

......................................................

......................................................؟!  


شعرهای پیشین سید علی نبوی در مانیها

... و ما صد سال دریک چاقو زندگی کردیم - لورکا

 

به شمار آخر

             مرد     رفتنی ست

ولگرد     در نفسهاش    قدم می زند

با یک پستان بریده ی لیلا

و سنگی و چاقویی     در رؤیا

                                 برای روز واپسین

تا

   با ضرب در کینه اش

                         قیچی ی باز مضروبی بسازد

پلاک

       برای سنگ آخر و به شیشه ی ترترین کسی

       که دوست می داشته است

به شمار آخر

             ولگرد

             با سنگ و قیچی و کینه اش

             شلیک می شود

 

اکنون

      خواب لیلا     به لبخندی کج

      می بینید؟

      خوابیده در کف اتاق

     مردی

           که چاقوست ؟!

                       


 ...و دیگر   

        مرده ام آیا

یا مرگ من   در من  بو گرفته است ؟

 

و دیگر

خطای خونم بود

که به دوش می کشیدمش

و

در ابتدا هیچ نبود

کلمه بود و

           خدا نبود

           هستی نبود

جراحتی در هوارم بود

که به آسمان می کشیدمش ...

 


لمس

      بر لمس

ملاقات تنی خیس

و نافه های در باران

بلور خورده به آب

تن نرم سنگ ...

 

اینگونه چیست ؟

چشمی در من نیست

 

تنها حواس شرجی من

عریان و عاصی و ولگرد

خشنود   به خرامی در مژگان زهر و

چشمی در آفتاب

با قیچی ی پاهایی

که رو به لج جاده ها

لنگ می کشد ...

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright 2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website