خانه ] پدیدآورندگان ] شعر ایران ] شعر جهان ] مقالات ] language ] داستان ] کتاب الکترونیکی ] فیلم و صدا ] ویژه نامه ها ]

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

9

مهر

1384  

سمیرا کرمی

سرگرم سايه های کف سالن

                                پشت سرهايی که از پشت سرم

                                                                   از من

                                                                   ردمی شوند

                                                                 از جلوم

                                                                      جامانده ی توام

دارد يادم ميرود دوستت دارم دارد از دارم هام کم می شود

        تاکسی ها را تنهايی بر می گردم

                         تاخير می خورم

                                                   از در

                                                 از پله ها

                                                    از بالش

تاريکی به کجای تنم اويخته که با من به ديواره ا می ريزد

تصادف  عکسها با ديوارها

تصادف ميز با گوشه

ودستهای سايه با سرم


شعرهای پیشین سمیرا کرمی در مانیها

معرفی کتاب دیگری ها از سمیرا کرمی در بخش معرفی کتاب

سه شعر از کتاب تازه ی دیگری ها

 

خيابانها هميشه مرا به ملافه می کشند

می خزم زير امشبم

بايد به نوک انگشتهای تو فکر کنم

در تو همه چيز سقف و لامپ می شود

                                                                                   صداهای بيرونی

                                              لمس های  اب می شوم از  لغزش  دستانت

                                                                                     ادمهای بيرونی

از بيرونی ها به درونم می اندازم

موج ها ساعت ها حرف ها  تو را در من بالامی اورم

                                                             بالا

                                                           به لبهات نرسيده

                                                          حرفها موج ها ساعت ها زیر می افتم

بسترم بغلی از نفس افتاده ام 

گوری که می بلعدم

                     کسانی که دوستشان داری

                                                                                  درباره دوستشان داری

                                                                                  چه فکر می کنند؟

                    کسانی که دوستت دارند

                                             چه فکر می کنی؟

از دوستت دارم از کلمه هايی که نداش ت خون می رفت

رد ما خون روی برفها بود

از رد ما خون می رفت بر برفها

رد ما در ما رد می شد از ما


سرگرم سايه های کف سالن

                                پشت سرهايی که از پشت سرم

                                                                   از من

                                                                   ردمی شوند

                                                                 از جلوم

                                                                      جامانده ی توام

دارد يادم ميرود دوستت دارم دارد از دارم هام کم می شود

        تاکسی ها را تنهايی بر می گردم

                         تاخير می خورم

                                                   از در

                                                 از پله ها

                                                    از بالش

تاريکی به کجای تنم اويخته که با من به ديواره ا می ريزد

تصادف  عکسها با ديوارها

تصادف ميز با گوشه

ودستهای سايه با سرم

 


دستم می خواهد بغلم کند

                        به کليد برق

                                         می دهم

                          جا می کند روی صورتم

                                                         انگشتهايی که

                                                                  شکل هيچ دهانی نداشتی

من درگيريهايش را از ايينه  کندم

                     توی پنجره افتاد

           روی زخمم زبان کشيدم

                         دست کشيدم

                                             توی کبدش

                                             هيچ رگی به نوک انگشتهام نمی رسيد

پس از چه زنده بودم

 من دير نکرده ام

                فقط کمی ترسيدم

                               می ترسم  به خيابانهای خالی از تو بيايم

               به روی صندلی جز پشتها

                                                نمی چسبد

                                                اين حرفها به کسی

          دهانم را از ريزش کلمه ها در دريا

                                                      باز

                                                       کردم 

(چار پايه /قهوه/ جوک خوب/بغل /پرت شدن ... اب )  

تنم را با مادرش  عوضم  می کنم

                                        با پدر

                                            دری بود که بسته شد

                                                                       ما

                                                                      - پشت در مانديم

 


  بيشتر ازمن

 

نوک ناخن شصتم ترا به من معرفی کرده که

 بيشتر از من من شده بود

من کم اورده بودم وبايد با من که نمی شناختم تنها ش

تنها يعنی من وچترم که بهم بزرگ است که تنها تر

 تنها يعنی  پارکی که صندلی هاش بهم گشاد است که تنها تر

 تنها يعنی بی تو هام را  به توچال ببرم تا چال کنم در جايی

                                                                         در خودم بی خود

                                                                                                 تر

                                                                                         بی تو تر

 تر                                                                                             

از بارانی که بی خود می بارد من  که خودم خيسم از  مردمکانم

                                                                      مردم

                                                                      کم کم کمرنگ می شوند

                                                                     جديش نگرفتم که دستهاش

 هنوز نمی دانستم در دست دست چپی هستم يا در دست دست راستی  که گونه هام سوخت

 اقا

.پياده می شوم بزن همين

بغل 

  که چه می فشرد مرا که تمام شده ام 

 لم داده بود و. فنجانش را از من سر می کشيد

که کل کل می کردم با سهمش از من که بيشتر از من من  شده بود

 با قاعده ای ساده ثابت کرد منی در کار نبوده ميز را حساب کرد دستمال کاغذی های مراهم  تا سينی سفارش را  بياورد من جا زدم که جای من نبود اصلا

اگر به بغل کردنم دليلی می جويد برود به جهنم

اتشی گيراندم

وانگشتهام را يکی يکی روشن

به نيت بيست سالگی تو

من خراب است و تو را بالا می اورد  روی اين کاغذ  نگفتم با من نگرد  که گردن من نيفتد که از مو نازکتر که پاره می شود به فوت 

                                                     قهوه ای که مادرت تعارفمان نکرد

                                                                                   تفمان کرد 


 

چند شعر دیگر

2

 

دوستت ندارم
ديوانه ات هستم
نمی خواهمت که دارمت
در من جريان داری
چندان که بالا می روی
و پايين می ايی
خون گرمی را که در تنم است
احساس می کنم
احساس می کنم


 

 3

ساعات پيژامه پوشم را

کراوات زدم

ادکلن

پشت ميز نشاندم 

دو رنده توی چشمهام همه ادم ها را از کتابها بيرون

رنده

ازگوشت و پوست همه گذشتم در هيچ کسم

                                          در هيچ کسم

 کمی فرداعاشقم باش وهمينفردا 

ج دا

ميی شويم

               حالا به من دست بده خوش به دست گيره رسيدهام بايد بچرخم وباز

                                     در اين اتاق بسته کسی نيست که نيست

                                   تا بی کسی ام را بکشم هيچ کسی نيست

نيست که نيست اصلا مهم نيست

همه جا را از کاغذ تا ميز امضا می زنيم

 زنم می شوی از اينها که توی يک اتاق توی يک پنجره توی يک ..

بعدنشد

 هيچ جوری

جا نشديم توی يک اتاق يک توی يک ميز توی ...

وج دا

شديم همين

در هيچکسم

همه يک نفرند که منم

تلفن همه را جواب می دهم

پس ورد همه را می زنم

                            از قرارهای سر کاری

      تا دوستت دارم ها ی از سر بی کاری

روی تمام پنجره ها کليک کرده ام منتظرopenتمام جهان هستم 

                           کو کسی که يکنفر نيست

                                             کو کسی که همه است

در اين همه همهمه مرا به خودم گذاشتی 

                                                         که همه بشوم

من يک نفرست  من منم هم نيست

 تا دل بکنم از همه

                            هيچ کسی نيست که نيست

 


4

بی کسی هام

 همه اش ديگرانی

نگران کسانی پس من چی؟

 که روبروت نشسته ام ولب نزده ام به چيزی

                                                     همه اش مواظبم عاشقت نشوم

                                                                                         نشوم

تمام امروز خوابيده بيدار بودم

 وبه کسی

 کسی

کسی 

 که دستهاش داغ بشود توی دستام

وبشود باش انقدر در مه رفت که محو!!

 برف را با کسی قسمت کردم

 باکسی که صداش بلرزد پشت خط

 کسی که به دستم بگيرد 

 ببرد از خودم

                                             از خودم بدم از خودم

 تمام برف  حرف زدی!

 همه ش ديگرانی  که ديگر

پس من چی؟ 

 روبروت نشسته ام ودارم در می روم از

بی که دربدری هام جا می شود

        بغلت

        قفس بی فشار و ميله  ست که

                                                درکش نمی کنم وترکش

       نه

       بغلم کن تنها چسبيده به تو از چيزی نمی ترسم

        وقتی که رفت ديدمش از يک خوداحافظی در ازدحام ان همه ادم

                                                                                   دم و

                                                                                   بازدم نفس تو

                                                                             طعم تلخ کاپو چينو

                                                                                      {که لبنزدهام هنوز}

مه !کوکم را به هم زده

                                سل ها دو می شود دو  می شود دو می شود دو می شود

خيره  پنجره سر گيجه شدم اتاق شده م  می چرخ ...  ام

و برف دانه های سر گردان

 سر گردانی شال گردنيست که دور گردنم  کفشم  

                                                            تمام تنم جا مانده جايی

خودم را به دست می گيرم                                    

 ومی برم از خودم بدم از خودم

 وبی کسی هام پالتويست که تنگ کنم به تنم و

                                                              برهنه تر

                                                                      تر 

می روم روی ردم روی برف می روم روی می روم ردم ...

  


5

دست پيش گرفته ی که پس

پيش گيری کرده ای از من

 ودارم به چطوری اينهمه تو توی اين اتاق کوچک

                                    منتظر اتفاقی بزرگ

                                          بودم تو افتادی

                                                         در /بست

                                                         درشدم

                                                                    بست

گير کرده ام

 در گيرودار نبودنت و دلتنگی ام

/ و شماره ای که  گرفته نگرفته اش

چه فرقی می کند که تو که نيستی که

                                                 گوشی ...

                                              به گوشه ای ميکشاندم

                                                                        از هيچوقت خودم

 و چه ماده ی مهربانی ست ملحفه  که جدام می کند از اتاق

                                                                          از بودن

 

لگد می زنم به در

اتاق می

                افتد

 گوشه ی دلش چيزی چرخيد زن زالويی زاييد وزالو که عاشق زن در زنا اميزشی که زد و خورد به زايش زاليی ديگر در اين کاغذ دو زالو به جان هم افتاده است

من ومن

 يک دايره که دور بر دارد که کره که می غلت اش دادم دادم دادم دادم

                                                                                      افتاد

                                                                                              در

بست

 پا زدم به اتاق  بست /درشدم

بست /در بست ظهير الدوله برف باريده

ردپام پيدا شده بايد دنبال کسی از خودم

 

دستمالی از  استينش  از  صورتم گذشت

من را شناخت

من هم

ما خودمان بوديم

  به جا اوردم که جايی در جهنم برف باريده  تا جايی جهنمی جديد تدارک ببيند دوزخيان را خدا به خانه خودش برده ودر را

                                    بست

 احتمال بودن تو محالی ست که حالم را به هم زده

 تو از دست نرفته ی

 از دست داده ی

از وقتی که دست پيش گرفته ای که پس

 پيش گيری کرده ای  ازمن

پيش بينی کرده ا ی؟ منی را که اگر منست

 پس

چرا من نمی شناسمش؟؟

  


6

 

اين شکلی می ميرم

 دو انگشتم را در دهاااا

                                نم

گذاشتم و شليک

تختخواب خواب همخوابه اش را می فشرد

اتاق در را باز گذاشته  تا نفس

 که پرده دور زن پيچيد

می پيچی...

پنجره ها کف زدند

در به قهقهی اوفتاا

دکمه ها کف زدند 

 هرنقطه ديوار کسی شد که کف

 

دو انگشتم را فروتر بردم و        شل

                                          ليک

 زن لبه ی تخت  افتاد

ديوارها پرده خونی را کناری کشيدند

حالا خودم شدم با دست هايی که می لرزيد لای موهام توی دستهای تو لای انگستهام


 

7 

 

ديشب

از دست چپم بدم از دست چپم

ديگر دست چپم را نمی خواهم ديگر

شب را تعطيل ميکنم

شب را از بغلش می کنم

                                               و حافظه نوک انگشتانم را

                                                                                 می سايم به چاقو

                                                                                می گذارم لای در

                                                                                پاک نمی شود


8

هر روز تازه از دست دادن تازه کسانی ست که دوستشان تنگ به بغل چسبيده ام

                                                                                         بی هيچ دليلی

                                                                   و ديگر نمی خواهمشان ببينم

                                                                                          به هزار دليل

                      هيچ کس الکی که

                                      الکلی نمی شود

مگر پای چون تويی در ميان و

چرا کسی پا در ميانی نمی کند

چه بد مستند اين درها که يله در خودشان بی طعمی از دهان تو هر چه می کنم باز نمی شوند

دربازه نمی شوند

به هر کس از تو دری رسيده به من دستگيره ای که نمی چرخد

به هرکس از تو شبيهی رسيده که عاشق همه بشوم

         به خاطر شبيهی که تو خود 

                                               داری

                                              وداری خودداری می کنی از من

هر چيز در خودش جبران می شود 

بغل در بی فشاری وسردی

دست در بی تفاوتی جيب

و چشم در نچرخيدن

هنوز نگات نکردم می توانی بروی

وتقسيم کنی

اگر منصفانه نصف کنيد

پنجره به من ميرسد زن به شما /تخت به شما /اتاق به شما

نيمی زير باران نيمی زير شانه تودر پنجره 

 


 

9

با ادمها به اوتوبوس شديم
تا ادم شوم
دست از ميله
روی پاشنه ای که به بوسه ای برساندم
تا بی خيال /بايد از از بگذريم تا به بگذريم /رسيده نرسيده
چشمم ميگذرد به يک رديف مهره چوبيت که می لرزد
روی سينه هات که مي لرزد
دست و دل همه
جز من که جرات .....
و سانسور
بکنم نکنم بکنم نکنم ....
ولی میکنم
ايوب گناه کاری هستم
که در عید پاک پاکتی کلمه بر داشته
دراااااز کشيده لای کتاب مقدس
تا به هر چيز نا مقدس فکر کنم
بروم اعتراف کنم من ادم خوبی بوده ام ؟
ولخت شوم
روی پالت دستانت
لخته ی زردی که با ناخنت بخوری؟

من اگر
اگر بودم جور ديگری بودم
بودم
عاشق دختری که توی اب خوشگلتر
که می افتد هيچ اتفاقی که خيس
توی ماندن ايرونی
مجاز ايرونی
اجازه می دهيد جاز تا دو ستتان داشته باشم
وجاز تا برقصيم بی که دل هم را بزنيم
بی که
جا بزنيم
که جاده که جا که بزند می ماند
دو تا پای لنگ و اوضاع سنگ ها را که خودتان بهتر ...
تا کی
با جمله ای که جا نمی شود توی اين کلمه ها انقدر ور رفته ام
تا به دوستت دارمی که رسيده
نرسيده
می گذرم اقايان بی قانونی شما قانونی شده ديگر تکراری
عکس های بر عکسم را از اب می گيرم
دست از سر اين ورقه که بر دارم در دست ها ت
و سهم خودم را از تماشا به حقیقت ..... ا

 

 
ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright 2003-2005 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website