Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

Home شاعران شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

 

 

 

 

 

 بهمن جواهر چیان

 

 

تابلوي پنجم

 

چهار ديوار

با چهار تابلو

از چهار عكس تو

كه روزي پاهايت بر عكسٍ رسيدن من به راه افتاد.

 

با زنداني چنين پر منظره

آزادي‌؛   وسعتي ست كسالت بار


اعتياد به ترك

  

مرا به تختت ببند

مي خواهم ،       تركت كنم


           شعرهای پیشین بهمن جواهرچیان در مانیها

               معاشقه ای با دست های فروغ

در اين شعر مردي به شكل فروغانه اي درد مي كشد

 

و اين منم   مردي تنها    در آستانه ي فصلي سرد

 

در ابتداي درك مه آلود توهم

 

ومردي    از كنار زنان    خيس مي گذرد

 

مردي كه لخته هاي كبود زخم هايش    از دو سوي شعر گاهش

                                                           بالا خزيده اند

 

و در شقيقه هاي منفجرش

 

خودكشي مي شود

ــ بامب

ــ بامب

 

و من به جفت گيري شما    مي انديشم    پس هستم              

 


پنج سی سی لالایی

 

در تعقيب روياي تو

  تيمارستان

         مرا محاصره كرد:

                                      (اتاق شماره پنج)

در اتاق شماره پنج

  پرنده اي لانه كرده است

     كه نشاني شانه ي تورا

                                    گم كرده

اتاق پكر شده

  از بس كه صداي پا

    از كفشهاي تو نبود

 

پرستار پيامبريست با پاشنه هاي بلند

  كه معجزه اش مرگست

    بي آنكه مرده باشي

 

با پنج سي سي لالايي در سرنگ

   به سمت من مي آيد

      تا چشم هايم را خلاص كند

از اين در   كه بي ورود تو    وامانده بر ديوارهاي تيره

 

:(ببخشيد خانم ،كسي به ديدنم  نيومده)

:(اگه پسر خوبي باشي وبذاري آمپولتو بزنم حتماٍ مي آن (

 

پسر خوب تو را خواب مي بيند

                 با دسته گلي از بوسه هايت

                      و دهاني كه بوي خداحافظ نمي دهد

 

پرستار راستگو !

                       او پيامبري ست   باپاشنه هايي آنقدر بلند

                          كه دستش به صندلي خالي خدا مي رسد

                        و معجزه اش زندگيست

                                      بي آنكه زنده باشي

 

پرستار !

              نه

                  پيامبر!

                             پرنده باز

                                            پر

                                                پر

                                                    مي زند

                                                    در قفس پنج 

معجزه اي 

  معجزه اي                     

                       مع....

 

 

   بسامد من در پنج        

 

             مغزم كبود شده است     

             من اسيد مي چكم از درد 

             و گاهي كه رويايم تير مي كشد  ديوانه اي   به طرز خطرناكي

                                                                             دوستت دارم

             من گم شده ام

             من در يك داستان پليسي كه هيچ پليسي راه اتاقم رابلدنبود

                                                                           گم شده ام

             خانم!          اين نشاني من است

             كوچه اي مست كه راه خروجش را گم كرده است

             بن بست؟      نه  من بارها از آن گذشته ام

                                                         مثلايكبار در آناتومي تو تنها شدم

             تو مي آناميدي        مي آناميدي       مي آناميدي                   

             رقصي كه شناسنامه ي مرا باطل كرد

             وقتي كه حافظه ام مرا از ياد برد

                                                        و جمجمه ام پر از پروانه هايي شد

                                                                 كه من ديگر به آنها پيله

                                                                                         نكرده بودم

                خانم!          مي گفتم:  اين نشاني من است

                اتاق من تكه اي از توهّم جهان است

                با سياه چالهايي نامريي كه   

                شلوغ مرا در خود    تنبيه مي كنند

                زندان؟        نه    او بارها از من فرار كرده است

                مثلا يكبار كبوتري   پيراهنم را پوشيد و رفت

                او كبودتر شد   من لخت    پنجره باز هوايش عوضي شده بود

                (مثل سرها در گريبان

                مثل دستها پنهان

                مثل نفسها ابر، دلها خسته و غمگين

                مثل درختان اسكلت هاي بلور آجين)   يخ زده بودم

 

                وقتي آب شدم  اتاقم را خواب برده بود

                و من باراني كه كسي از پنجره ي اتاقي   مرا نمي خنديد

 

                نه خانم!        من كور مادر زاد نيستم

                من نديدن دنيا را     ممنوع شده ام

                من اصلا مادر زاد نيستم

                من تكه گم شده شعري هستم  كه   باد او را با خود برد

                مثلا يكبار چهره ام تب كرده بود

                (تمام روز در آينه گريه مي كردم)

                (تمام روز نگاه من به چشم هاي زندگيم خيره گشته بود)

                تمام روز   تمام روز   در اقيانوسي كه پري كوچك غمگيني

در آن خود سوزي مي كرد

                                                                                                  رها شده بودم

                صداي ني لبك آرام آرام   در لابه لاي دود  گم شد

                و يك صدا   صداي زني كه تنها صداست   مي مانده است هنوز

                (به انتظار تو   به انتظار تو  اين دفتر خالي  اين دفتر خالي

                 تا چند تا) چند دقيقه صبر كنيد خانم!

                من نشاني شانه ي او را گم كرده ام

                چي؟عاشق؟   نه من بارها از مراسم تدفين خودم فرار كرده ام

                مثلا يك بار (صدايم كرده اي   صداي تو خوب بود 

                صداي تو سبزينه ي آن گياه عجيبي بودكه درانتهاي صميميت حزن)

                هنوز نروييده بود

                و من شبي       خون تو را پيش بيني كرده بودم

                كه صبح تمام ملافه ها    قرمز بود

                و من

                تمام تو را

                در خودم

                فرار كرده بودم

                خانم!

                من در يك داستان عشقي كه هيچ صداي پايي صداي آمدن او نبود

                                                                                     گم شده ام

               اين نشاني من است    

                دهاني كه بوي خداحافظ نمي دهد

                صبر كنيد خانم!

                                نه   پرستار!

                               نه    پيامبر!

                                   منم پسر خوب

                                   پس اين معجزه ات كو؟

 

 

                :(بفرماييد اتاقتون الان ميام آمپولتونو ميزنم)

 

 

                 (بنگرچگونه دست تكان مي دهم

                    گويي مرا براي وداع آفريده اند)

 

 

                                                سطرهاي داخل پرانتز به ترتيب از
                                                1-اخوان ثالث
                                                2-فروغ

                                                3-شاملو

                                                4-سهراب

                                                5-نصرت رحماني

                                                                        مي باشد

 

نقشه ی مانیها مواضع مانیها معرفی کتاب دریافت فونت درباره ما تماس با ما

Copyright ©2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website