Home شاعران شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

 شعری از

 خسرو ژاله گویان

 

در شبي به سكوت لبانت

در آسماني پر از ستارگان دلتنگ به سان چشمانت

دو اختر كشاله پيماي كهكشان

يكي دو سه گام پيشتر

به پيگرد ستاره اي شعله ور

ناقه سوز بر مجمر آسمان شناور

 

اين  دو شب نخواب آسمان

يكي از براي باز پس گرفتن تاج كاووس

ستاندن شعله هاي آرام شهوت پرويز

بر گرفتن نوري براي آميزش صفر و يك

و باروري انسان

از آن آتش

از آن ستاره شعله ور

در پٍيش  شناور

 

ديگري در پي رستگاري ابدي و همبستري با روسپيان هميشه باكره

بدنبال يافتن چهره نوراني پيامبري معتكف

يا پيشوايي بشرساز

در پي ردپاي بركت انگيز و ويرانگر شٍدركٍ قديس در هزاره سوم

از براي شنيدن وزوزة گوش ژاندارك

به دنبال بر گرفتن نوري براي منجي هميشه گرفتار در تاريكي اعصار

از آن ستاره شعله ور

در پيش شناور

آري دو اختر شبگرد

يكي دو سه گام پيشتر

شناور

در پي آن ستارة شعله ور

 

آن ستاره شعله ور اما

گريزان،

هراسان از آن دو اختر شبگرد

كشاله پيماي كهكشان

به تمناي وصال نقره فام چشمانت

به اميد بوسه اي آهنگين بر سكوت لبانت

آشفته

گريزان

در آسمانٍ پر از ستارگان دلتنگ به سان چشمانت

24/1/83


شعرهای پیشین خسرو ژاله گویان در مانیها

كلمه اي بي صوتم لسان رقص تو

                                    اين افليج شهرت انگيز

                                       قالي سپيد و سياه

مستي خمار آلودم

                                        رقت انگيز

                                                 فسرده،

                                                       زماني پرواز.

نغمه اي فردم.

بسامدي بي سامان

                     تخته بند

                        پاره زهدان.

صحراي دندان خورده ام

                      اسير، شكيب

                          عجيب، غريب.

ناليه عيش وارم

لكاته اي سرمه چشم

و نغمه اي فردم مرده اي خوشحال

                          جگرم سالم، تار و پودم بال.

مرده اي خوشحال

                     نغمه اي فردم

كامليا!

مرده اي خوشحال



جسمت را پاسبان باش،

در آيينه سرمه گونه چشمانت.

چشمت را پاسبان باش،

با گاهواره خاكستري گيسوانت

نامت را پاسبان باش،

                         صبا را

                          با زرد برگ سفر كرده از آشيانش

آه كه مي ترسم!

مي ترسم كه اينبار،

در چشمان تو

در انبوه ياخته هاي وجود تو

آبشخوري گهواره اي

                        نازدانه اي

                      جاودان يابم

آه كه مي ترسم!

مي ترسم بسان كجتابي عريض،

فرود آيم

كه واگشتي نيست فراز تو را

ـــــــــــــ

نازت را پاسبان باش

قلبت را پاسبان باش با سرخ واره هاي گونه هايت

قلبت را پاسبان باش

9 فروردين 83


مي روي بر خواب؟

با تلخ مستي شب نخواب چشمانت!

بياد آر

بياد آر كه در سه گاميت

                              مستي

                            تلخ كامي

                              آرامي

نچشيده نوش،

باز، باز باز

بر مهر اميدوار،

به ميگونه ناز نگران

به سياه واره هاي از دست رفته دورانش

                                   هنوز هنوز هنوز

به سبزواره هاي فردايش

كاش كاش و اي كاش

به تلخ واره اين شبش صد بار و صدبار

و به سرمه گونه چشمانش

و گفتم چشمانش!

مشتاق، مي روي بر خواب؟

با تلخ مستي شب نخواب چشمانت!

 


ديگر دستانت سرد نخواهد ماند

نگاه كن، من اينجايم درست مقابل تو

آه كه اگر يكبار، فقط يكبار

دستانت تن مرا بپيمايد،

و انبوه عشقه هاي سينه ام را

من اينجايم نگاه كن!

ــــــــ

ديگر پشتت سرد نخواهد ماند

كوهي كه پشت به آن گذارده اي اژدهايي در خود پنهان دارد

اژدهايي مهربان،

كه آتش هزار پانصد ساله را به مطبخ فسردة ما باز خواهد آورد.

ــــــــ

و زانوانت

آن دو مورب خورشيد

دستمايگان مهر و لگام خوش تركيب باروري

سرد نخواهد ماند.

و دستانت سرد نخواهند ماند

ــــــــ

و پشتت و زانوانت سرد نخواهند ماند

آري من آتشم

آي فسردگان!

 من آتشم

مرا به آغوش كشيد.

و دستانت سرد نخواهند ماند

نگاه كن!

20 اسفند


 

زيباست بلوغ تو

و ترابي كه غلطان برنارنجكان نورس دورانت هويداست

                                                       زيباست

نگاهت به كدامين روزست؟

امروز روزست و فردا،

فردا به هزار موعظه طنز آميز نامدگان و رفتگان آلوده است!

نگاهت به كدامين روزست.

و بلوغ تو زيباست

آنسان كه آفرينش را به خدايگان تدريس مي كند و

حلقه وار بر زنجيره تكامل مي نشيند

آري تقويم سرخ تو،

                         بلوغ تو زيباست


 

گفتم تو زيبا

گفتي فريب

گفتم به تو عاشق

گفتي كه لاف

گفتم گله

گفتي سزا

گفتم كه شيدا

گفتي دروغ

ـــــــ

اكنون ناز تو اينجاست

باري كه لاف

شعر گزاف!

و آيا از اين راست تر نيز هست؟

من

من عاشق توام.

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نقشه ی مانیها مواضع مانیها معرفی کتاب دریافت فونت درباره ما تماس با ما

Copyright 2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website