خانه پدیدآورندگان شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

کارگاه علیرضا بهنام

 

 

 

 

 

علی رضا بهنام

وقتي شبيه عجيب در سيصد و هشتاد و سه بعد از هزار*

 

عجيب امد به فرق سرم

شكلي كه نه بي شكلي لج كرده از دو پاي موربش

و فرق باز مي كند با هر عجيب ديگر

 

حنجره اي نيست كه ما واژه هاش را

اين جا كه نيست تركيب مي كنيم

خاطره اي نيست

سل خورده اين صداي پهن

گاهي شكل خودش و گاهي با سبيل هاي در رفته

و ما

با لكه هايي له شده

بي خاطره از شهر گذشتيم

 

از بامداد تنها مداد مانده با كج

خيره به خاك و عجيب نيست اصلا

شبيه عجيب هم

با كاكلش اريب صيحه مي كشد خيره به زمين

 

شلاق مي خورد سخت

شهري كه حنجره ندارد

چشمان بالادست

به همين خيره شدست

اريب و تنها با يكي زره كابلي

 

شباهت

شبيه لج كردن يك معبد

دو انتهاي كبير را فرق باز مي كند

 

بامداد است كمي بامداد اولين

و راه مي رويم در موهايمان سپيد

از باغ باقي نمانده به جز رنگ

عجيب-واژه اي كه نه

چشمان خود را بگيرد از بالادست

عجيب-واژه ناپديد شود

 

آن مغربم كه سر بريده واژه ان مغرب و از انتهاي همين باز

عجيب تر از اواخر دنيا زاد ديده بود

 

آنگاه خط هاي ميخي از غروب من

سر بر اورده و تا مغرب اين واژه سرودم دادند

 

اين خاك واژه ندارد اصلا

وقت ندارد

جمهور بي كتاب از مغربي اريب بلند مي شود

لخت مي رود تا انتهاي خيابان

 

هيروگليف آغاز شهر است به سوي عجيب

بي واژه تكثير مي شود شبيه دار

شكل روسپياني كز كرده در گوشه گوشه ها

خطي  باب ديوار همين غار

خطي كه نه شكلي لج كرده بدون پا

با هر عجيب ديگر

حنجره اي كه واژه ندارد

  

* بخشي از يك شعر بلند


شعرهای پیشین علیرضا بهنام در مانیها

سگ دو در غياب

 

گاز بلندي از ماه

كك ها را به مكدونالد مي برد

وهم از فضاي در اين اسرافيل

سگ دو مي زند توي چشمخانه

بيننده رفته گل بچيند

و گاز نيم  از صورت شيپور خورده

 

اين لاشه هاي ما گاز مي دهند

حلقه حلقه توي هوا

لايي كه مي كشند لاش لاش

از ما تا وادي السلام   

دروازه اي شبيه مجسمه بر پاست

 

يا شيخ!    يا گاز بلند از صورت اسرافيل!

فتوا داده ام     مي دهم به شما

 

گازي كه داده ايد      از حرام

تا وادي السلام

 

ماه شما كك دارد

يا اين كه سگ

پاچه مي گيرد احتمالا

و سگ دو مي زند تا مكدونالد

 

بيننده رفته گل بچيند 

اردي بهشت 83 – تهران  


گويه ها

 

 

 (1)

پرواز

تنها طول مي كشد تا مرز

روزني براي گريختن

 

(2)

در كيفت

جيب هايت

دنبال تو مي گردند

پيدا نمي كنند

 

(3)

بوق ها نعره هاي شهوتند

و خيابان

تختي طولاني

 

(4)

 آسمان خالي بود

در وقت رقص مرگ

با زمين

 

(5)

 نه درويشم

نه گدا

مغرورم

سري روي بدن هاي انساني

 

(6)

 معرق

زن هايند

با لعابي از رنگ و باسمه

 

گويه ها شعر نيستند ، ناشعرند يا پيش شعر. شايد هم فكر هايي نا تمام اند كه به اجراي خود در زبان نرسيده اند . با اين همه ساختمان ويژه خود را دارند و تاريخ خود را. از عين القضات تا بيژن جلالي و از بكت تا ريتسوس ، گويه ها ادامه داشته اند. مهم نيست كه بگوييم چه نيستند. گويه ها «گويه» اند. هستند چون نوشته مي شوند.

عليرضا بهنام زمستان 82 


در اين رستاخيز

 

 

گاز بلندي از ماه

كك ها را به مكدونالد مي برد

وهم از فضاي در اين رستاخيز

سگ دو مي زند توي چشمخانه

بيننده رفته گل بچيند

 

                                             |آورده اند كه اسرافيل يك خروس داشت

                                               اما يك خروس را داشت!

                                               داريد؟|

 

اين لاشه هاي شما گاز مي دهند

لايه لايه توي هوا

لايي كه مي كشند لاش لاش

از لاشه تا وادي السلام   

دروازه اي شبيه مجسمه بر پاست

 

                                             |در آواز اسراقيل گم شده اند

                                               چپ مي كشند بي هوا

                                               راست نمي شوند! |

 

 

يا شيخ!    يا گاز بلند از صورت اسرافيل!

صور دميده ام     مي دمم به شما

 

گازي كه داده ايد      از حرام

تا وادي السلام

 

ماه شما كك دارد

يا اين كه سگ

پاچه مي گيرد احتمالا

و سگ دو مي زند تا مكدونالد

 

بيننده رفته گل بچيند

و مي خواند     مي خواند با صداي اسرافيل

                                                         | مِي باشدُ مِي    

                                                            باشدُ مِي باشدُ مِي

                                                            وِي‌ باشدُ وِي

                                                            باشدُ وِي باشدُ وِي!|

 

شهريور  83 تهران

عليرضا بهنام


 

 

 

 

 

اين نقشه جن دارد كمي به سمت اريب!

 

از جن نقشه به سمت اريب

جاخوش كرده دم دماي وسط

سوز است تنها كمي

و از ميدان سرخ     باد سرخ

مي وزد به سمت مبهم جن

 

                                            زير

ب

 

بم

                                           روي

ب

دختران بيگاري توي خليج هميشگي فارس

دختران كافه هاي ابي و كمي هم عرق شرم       با چاشني سگي

در چهارگوشه اين خاك هزار بوسه مي دهند

و نفس باد صبا مشك فشان     از رود سفيد و اب هاي خزر

                            بم

بر پوست لطيفشان 

                            ب

حالا دم دماي وسط     از روز اول دم دماي نقشه جن دارد

شتاب سوم است     حرف سوم نقشه

و ميدان سرخ سال هاست خوني برايش نمانده

ميدان هميشه سرخ


 

 

هشت شعر از مجموعه «نيمه من است كه مي سوزد»

وردي براي قاب عكس

 

در آيد از ديوار

بچسبد به اين جمله      جم نخورد

جمله جم نخورد

بردارد آب كافي و از هرچه طلسم و معجزه از ديوار

پاك بريزد و

از فيل و از بودا ورد نخورد

با چشم هاي آفروديت       با چشم هاي ونوس

دور بزند اين جمله را

در آيد از ديوار و ديوار به هم بكوبد و از روي جمله جم نخورد

از روي اقيانوس نگذرد ، آماس نكند جمله ها

آماس نكند روي ديوار

خيره خيره جم نخورد

در آيد از ديوار و ديوانه كند جمله را

سر دهد آواز سيرن را بين سطر هاي همين جمله

از پيش جمله جم نخورد    جم نخورد

 


نامي كه داشتي

 

و شكل     شكل هفتم از اين بالش بزرگ

بلند شكل بالش تو بود

و ريختنت از شكل هاي بي تعريف

مصلوب رفته بود از انكار تو بالا

سه بار پيش از نامي كه داشتي     فقط سه بار

كج شده اين مصلوب و هي ريخته روي فرش

شكل همان كه كج شده اي روي خودت آژير مي كشي

هي دور مي شود آژير مي كشد

كج مي شوي در خود و آژير

شكل چندم آژير؟     شايد هزار بار

انكار مي كند اين صليب

نامي كه داشتي شكل نام تو نبود

گفتم كه شكل شكل هفتم من بود


پياده زير چرخ جاز مي شود!

 

به وضوح جنازه بود     به وضوح

يكي كه مي دويد پياده پشت گوش

مي زند     ريز مي زند     شبيه قطره هاي باران

به وضوح جنازه است      يا اين كه جاز

مي كشد مدام     شيشه پايين مي كشد

مي دود پياده      مي دود به وضوح

جاز مي كشد اين ترمز     جنازه جيغ مي كشد

-ايست!

مرد رمانتيك با موهاي شعرش مدام ايستاده است

جاز مي زند اين جنازه

مرد رمانتيك پياده پشت گوش مي گذرد

-ايست!

نمي ماند عقربه از پياده نمي ماند به وضوح

كج مي شود توي دست هاي رمانتيك

پياده زير چرخ جاز مي شود

به وضوح جنازه است      به وضوح

 


با چشم هاي بامداد

 

چشم هايت دريچه ايست

از پشت نرده ها

نرد بازي مي كني     تخته     باز

باز شده اين چشم هايت     بسته

يا اين كه بسته     باز

نبند چشم ها را      نبند     كه چشم هايت دريچه اي به آرامش

نبند چشم ها را     وارتان از دريچه هاي تو آب مي خورد

     وارتان از بنفشه آب

گيرم كه بستي آن چشم ها را     وارتان كجا آب بخورد هان؟

نرد بازي مي كني      تخته     باز

طاس بريز گه چشم هايت دريچه اي به آرامش

طاس بريز

نبند چشم هايت را     خسته ايم     از صبح تيسفون خسته ايم

تيسفون كه صبح ندارد     تهران هم

طاس بريز     باز

دربات پر شپش آن مكان هنوز ايستاده است

طاس     طاس     نبند چشم هايت را

مي داني اين همه مردم از كچا خبر شدند

از كجا بود كه گفتند «نبند چشم هايت را»

يك بار     براي چشم هايت

يك بار     براي خاك

از پشت همين نرده طاس بريز بامداد

نبند چشم هايت را


پرواز در قطعه اي نو براي كوچه هاي آتن

«هنوز چند دقيقه تا سقوط زمين باقي بود»

                                                                                                        محمد حسين عابدي 

بينندگان عزيز!

پرواز به قصد ابوالهول

از چشم هاي شماست

اين واژه ها را ببلعيد

هنوز تا پايكوبي زمين

چند جمله باقيست

ٱ

هميشه كنار كشيدن از مركز اين دايره ها

هميشه مثلث

و هميشه كه نه     گاهي اوقات

نمي گويند چند حاشيه تا ابولهول

ٱ

بينندگان عزيز!

دايره هاي سياه

روي اين واژه ها راه رفته اند

                     برگرديد

آن سوي همين رود     قلمروي مرگ

و سگي كه دف مي زند در دايره ها

                              دف بزنيد

كسي كه تا ابوالهول ادامه پيدا كردساديسم ندارد

                                       نخواهد داشت

بد نيست بدانيد كه زمين

روي الين واژه ها پاي كوبيده است

و پرواز همين جا ناتمام مي ماند

لطفا پياده شويد


نفرين مردگان جهان ام

 

آورده اند مرا از پشت همين همهمه

دفن كرده اند در چشم هاي تو      باز

آونگ مردگان جهان ام

يك روز بيشتر نبود از سر اين طناب خواب مي برََدم

و طناب ريز ريز و پي در پي طناب تر شده است

چشمان تو باز مي پرد از هم چشمان تو     باز

از روي اين كلمات آونگ تاب مي خورد

ريز ريز تو باز آورده اند از سر طناب

نفرين مردگان جهان ام

يك روز از درخت     باز آمدنم     يگ روز از درخت

از پشت همان همهمه ريز ريز و پي در پي

و چشم هاي تو هان رنگ چشم هاي تو كجاست؟

اين چشم ها روزي از روي اين كلمات سر خورده اند

از پشت همين همهمه اين چشم ها

چشمان مردگان جهان ام


هديه المپ

 

براي شاعر اميد و رستگاري ؛

                                                                                                    رسول يونان 

 

با دايره اي سرخ كه روي حنجره ات نماز مي خواند

با چشم هايت سريده بر دم سنجاب

حالا تو آن هديه المپ

اين تاج

اين تاج كاغذي

صبحانه تو بود وقت رويش خرمالو

از بلخ تا آتن

چشمي غريب مي گذرد از فراز شب

با دايره اي سرخ كه روي نماز تو فرياد مي كشد

با چشم باز المپ

           خيره بر دم سنجاب

 


آويخته از درخت هاي معبد بابل

 

سرانجام به هيات چندين هزار سالگي ام

فرود خواهم آمد

وارونه از برج هاي چغازنبيل

و چيزي در من است كه زبان را

به كنگره هاي برج پرتاب مي كند

اين روشن است كه مرا بر خواهيد كشيد

به شمايل پيري

آويخته از درخت هاي معبد بابل

آتن در من طلوع خواهد كرد     و پاريس     و پاسارگاد

و زبان هاي بيشمار

تكه پاره ام كنيد

هر تكه ام به هيات واژه دور چشم هاي شما تاب مي خورد

قهقهه در من است

و رويش زبان در آن سوي پلوتون

و گله هاي آرتميس

و طغيان واژه هاي جدا از سر

اين ها همه در من است

و من به هيات چندين هزار سالگي ام

از باكره هاي نقش بسته به ديوار معابد

تا سايه هاي جدا شده از رايانه هاي شما

پرتاب خواهم شد

و پرتاب شدگي در من است

بپرسيد

از آينده بپرسيد

به زبان مردم بابل جواب خواهم داد 


شعرهای پیشین علیرضا بهنام در مانیها

 

از کتاب عقربه  ها دور گرد باد

 بيا به هيات ارنست

به خاطره مهربان سیروس طاهباز

 

 جغد سپيد تو را هميشه خوابيده ام

وقتی که خواب ديده ام

روی همان راحتی های نشيمن

گل های قالی گاه بوی کتان می دهند

و در بهمن

باد می پيچد       نور می پاشد روی شيب زمين

اين جغد.... اين جغد ها شبيه نور

بالا می روند يا اين که می دوند

بر گونه هايمان

-يک بار هم با سرعتی جهانی از گونه های تو سقوط کردند!


 

بيرون از آن شيب تند زمين

تاريخ با دقايق کيهانی       پرواز می کند

شيار می زند به گونه های زمين

سرخ

زرد

سياه

انبوه رنگ ها...

مثل همان حادثه ای که در سطر چندم اين قصه      يا اين که شعر

روی گونه های تو می افتد

چرخ    چرخ      با جغد ها بچرخ

ما از حضور جغد ها و گونه ها

از سطر چندم اين قصه خالی نبوده ايم

وقتی که بوده ايم

در آن همه اتاق

و آن سياهی که بر ديوار      يادت هست؟

و او که نبود

شکل جرنگ جرنگ آن شب

-يادم نيست!

 


آنجا که خواب می رود از ما

تا يک سحابی ديگر که بيايد

چرخ   چرخ      دايره قيقاج می زند

يا اين که ما

ما در اتاق بودنمان قطعی ست

اما کدام اتاق؟

اتاق دور دايره آتش گرفته است        در قونيه

از آتشی که بر سر قونيه می گذشت

از قو به قاف پل زده بودی که آمديم

با جغد هايمان

در چرخشی مدام

و باد        يا اين که گردباد

اين واژه ها را شبيه هم به گونه های تو می کوبيد

-امروز که قصه نداريم تا خانقاه می چرخيم

از قو به قاف        تا استکان قصه       چرخشی مدام

و آتش تو حول محور آن دايره زبانه      زبان تر باد!

اين چشم های تو از روی قاف       روی دماوند

ديدنی است که می بيند

 


 

آتش برقصان

در آيين نان و شراب

هميشه کسی هست که آتش را

به سطر های نوشته نشده       به اين شعر      بلغزاند

تاريخ اين کوچه را با آتش تو شراب داده اند

و جغد (بهمن) از روی ديوار

به خاکستر تو خيره مي ماند

-لطفا بعد از شنيدن ناقوس

روی نوار چشم بگذاريد

اين واژه ها

پرتاب می شوند به يک هزاره ديگر

و سطر های نوشته نشده

از چشم های ماست که می ريزند

 


 

در يک سحابی ديگر

پاريسی معصوم آمده است گناه بپاشد

-هکتور کجای قافيه گم شد؟

هنوز تو را نخوابيده اند          در اين سحابی

قهوه يا چای     چايی که قهوه ايست

مايی که نه ماست        يعنی کداميک          پيست رقص؟

چرخ       چرخ            دايره دوار می زند

 

بيا به هيات ارنست!

 

به شگل قاب قديمی        نزديک تر بيا

-رنو کجای دايره گم شد؟        يادم نيست!

ما را هنوز نخوابيده اند

از يک سحابی ديگر نيامده ايم به دايره

چايت قبول عارف

... واژه کجاست يا اين که قهوه

اين چای در جمله ای فراموش قطعه قطعه می شود

-هميشه لنگ است         هميشه کور

قصه ای که از قاف نمی آيد!


هزار بار به هيات چريک پير

با ريش های بلندش هزار بار

چريک مست      انگار گفته است!

اين خانقاه صبحانه پاچه های شما بود       ای کله ها!

چرخ     چرخ      دايره شکوفه می زند

سحابی هنوز نچرخيده است در واژه های ما

- برات! گرگ و ميش همين جاست

بنشين ميان دايره صد ها هزار بار

جغد از ميان دايره بيرون پريده است

حالا بخوان به هيات ارنست

ای خواندنی ترين شامگاه قونيه

بيرون از اين دايره        بيرون از اين اتاق

چيزی شبيه قونيه آتش گرفته است

از روی صخره ها چريک پير

روی قصه هاست که پرتاب می شود

و سهراب از آخرين مجسمه جغذ بالا می رود

توی دايره

يک بار گفتم آن سياهی که بر ديوار

يادت نبود

حالا بچرخ توی دايره

حجت پشت شقه های دايره زبان زده بيرون

هرگز نخوابيده پشت پنجره سيگار می شود

حالا زبان شقه شده نه به اين برای گفتن سارا

چرخ... چرخ.... دايره سپيده می زند


بيا به هيات ارنست

از پشت کافه ها       نزديک تر بيا

اين جاده ها راهی ندارند به دايره

و خاک تازه می رود از روی اين خليج

از روی شيب تند زمين         پرواز می کند

از شهر های سرکش صد ها هزار چرخ

تا شامگاه معبد نيما

- هميشه دير است      هميشه دور

چهارشنبه ای که هرگز نمی آيد!

فروردين- اسفند ۱۳۷۸

  


عقربه ها دور گردباد 

به ياد هوشنگ گلشيری که حضورش هميشه خواهد بود

دوره هايمان کوتاه

هزار پيچ         خورده روی زمان

و دور می زنيم به بن بست

که از نبودنت نبود       نمی شود

وقتی که باد         گرد

يا اين که دور اين توی تکراری

دار می زنيم به بن بست

پيچاپيچ عقربه ها به غربت پيچ می خورد

از تو نمی روم

...رو که از قزوين پا بر نمی دارد

يا اين که سنگ

و دائم منتهی می شود اين واژه ها

به آن تويی که در ششمين سطر اين شعر

دور می زند

عقربه ها دور گردباد

و ميزان الحراره که از مدار راس السرطان

و نمی شود از

دور می گيرد از

و هاله ای منتهی به از

دور از های اين همه سطر

چه مکی گفتم که يادم رفت

.......از آن سطر ها دور بردارم؟

اين همه از رهايم نکرده

..... پيچ خورده روی زمان

و پيچاپيچ عقربه ها غبار نمی شود

دوره ها چه کوتاه

حراجمان ميکند!

 


اين برای شعری که ناتمام ماند

 

 ننويسی ام که اين

من روی اين صفحه باز      می نويسمت

من روی اين صفحه باز      من روی اين

صفحه که باز می شود       اين

يک لحظه فکر کن که ننويسی ام اگر

.... ما پشت اين

گم آيا نمی شويم

(آيا) نمی شويم؟

حالا تو ننويس

من روی اين صفحه باز

من روی اين

 


بر تکيه گاه بلند درنا

برای بامداد خسته و غروب دلگيرش

 

هفتاد و پنج بهار جای حنجره داشتی

هفتاد و پنج واژه در کهکشان روشن بينايی

بر تکيه گاه بلند درنا

..... هفتاد وپنج ستاره که مد هوش می شدند

ميلاد تو         صبحانه بلوط های سبز جهان بود

......از پشت حنجره

ما در حضور تو بی تاب       بر تابه های بيابان

......هفتاد و پنج سال

هفتاد وپنج روز هزار ساله رخوتناک

(با بی چرا زندگانی)(۱) ..... بر گشته از هند يا پکن

.... يا بندری دور در اسکانديناوی

و تو (به هيات ما) زاده شدی (۲)

بر تکيه گاه بلند درنا

هفتاد و پنج بار

هفتاد و پنج ستاره داشتی .... هفتاد و پنج بهار

در کهکشان روشن بينايی

 

.................................

سطری از شعر شکاف از مجموعه دشنه در ديس(۱)

سطری از در آستانه(۲)

 


جايی ميان نقشه های عتيق

 

برای عزت کوی دانشگاه 

سهمی که اين جنون از خيلبان

يا آن که خوابگاه بر می دارد

..... سهم کتاب نيست

و اين جا

در کوزه های اتمی

ما دوباره گم شده ایم

پرتابمان کنيد

نيزه های تيمور به کوزه گير می کند

گاز بفرستيد

اين جا کمی کتاب توی جيب بغل درد می کند

اشک بفرستيد

سهم جنون ما روی تيمور تاب می خورد

نيزه بفرستيد

ما بين اين جنون

جايی ميان نقشه های عتيق

گم شده ايم

برگشته ايم به ابتدای دو خط موازی

و جايی به ناچار

رسيدنمان را به هم اعلام می کنيم

جنون پيش از رسيدن ما بود که خيابان شد

و خط های موازی

تکرار نقشه های عتيق بود       نبود؟

نگاه کنيد:

ما دوباره گم شده ايم...  


 

بی خطی جهان

  هنوز رويش خط

در بی خطی ما از     از که نه       با

و خطی پيچيده دور بوق

از قوس قاف تا نقطه های نقطه

خطی تمام

....تمام خط می گذرد از واژه های با

و بی خطی از جهان           تمام می شود

....بی خطی جهان

از او به آ         تا آمدم که ليز بخورم

خط بخورم از ليز     روی چشم های تو

يا اين که جهان     جهان بخورم

........ که همان تو

از ليز تا نخورده رفته ام

زيبايی قاف رفته ام تا بوق

تا رويش خط

از که نه      با


اين چشم ها

 

  مرکز خواب های جهان        من

از دست هايم زرتشت        بالای بالا

و چشم هايی که نداشتم        روی گرگ و ميش

بشود که مهر       بشود که مهر

برای رهايی ما

وگرگ و ميش

اين چشم ها         اين چشم ها

از چشم ديگری چشم تر نبوده اند

بشود که مهر      بشود که مهر

برای ياری ما

و در يک هزاره ديگر

خروس در سمرقند             يا هگمتانه

و مکان هميشه بی معناست

چرا که واژه اصالت دارد

نيزه بر هزاره ها          بر بال های خروس

و چشم های زرتشت

بالای سمرقند.... هگمتانه

بشود که مهر          بشود که مهر

برای بهکامی ما

گفتم به گرگ و ميش قسم

اين چشم ها چيزی کم ندارند     اين چشم ها

ومهر        مهر خجسته

در خواب های خروس تعبير مي شود


ديوانه تر از روی صندلی

  ديوانه ريختند به من

از دست های بلندشان

ديوانه سر داده اند

 سر بر لب آورده               تيزی رگ ها

سر داده ريختند

رگ داده اند           ديوانه تر از روی صندلی

اين صندلی برای تو کافيست

ديوانه ريختند به شهر                از روی صندلی

ديوانه ريختند

از دست های بلندشان فسفر

ديوانه رگ کرده از شعر های بزرگ

از شهر های روشن ديوانه

يک لحظه اين صندلی نبود

سر بر لب آورده تيزی رگ ها

ديوانه ريختند

 


الو

  جا مانده ام               باز

پشت همين يک قدم

خار های بی سيم

کبوتر بفرستيد        الو؟

باز مانده ام         باز

دندان کج مانده

از لودر بزرگ

و چشمان خواهرم

که درشت بود مثل دو دانه گردو

زير تير آهنی مورب و معوج

 کبوتر             الو؟

مانده ام              باز

موشی که دست های پدر را جويده بود          می جود

از زير سنگ

توی پناهگاه انفرادی

الو        الو        کبوتر؟

باز هم       باز

زير همان تخته سنگ

يک قدم مانده به خار های بی سيم

جا مانده گوشم

 نمی شنوم        الو؟

 

 

 
ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright ©2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website