خانه ] پدیدآورندگان ] شعر ایران ] شعر جهان ] مقالات ] language ] داستان ] کتاب الکترونیکی ] فیلم و صدا ] ویژه نامه ها ]

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

 j-asadian@web.de

 

 

جواد اسدیان

 

از عصر سنگ تا به لحد

به جستجوی نامت گذشت

نامی سپيد

كه افتاده است برخاك و

دور مدور تاراج    شبگونش میكند

در اين خشكسال و خون

نهالي در خاكستر خود می‌كارم

چنين كه فردا     مردار ديروز است

و اكنون    زخم باز جنون     در فصلی پر از سراب

در سپهر سلام و تسليم

پيمانهء خالی ماه می شكند

و در زمهرير مهر    قنديل میبندد صدا

و می‌خلد آرام    بر ويرانهء دل

در اقليم باطل

فقط برف هول فاصله را زيبا ميكند

 

بر پلكهاي سنگين بی قرار

شراب و شك    كاشفانی خاموش‌اند

و من خطر ميكنم

بر بارهء تند خيال

                    تا ژرفای تيرگی

نگران می‌نگرد سيمرغ بر ستیغِ قاف و

دقيقه های تشويش فرو می‌چكند

از گوشهء چشم     بركاسهء دست

در صرير كاتبان

واژه خالی می‌شود از خرد

پيام اين است

در پس ديوارها     هيچ خبری نيست

عادت لاشه     به بوی طـــــــولانی خود

آيندهای

كه ديری است به سياهی گذشته است

و سهراب خيال است    در وادیِ وهم

                                               همسايهء سايهها

تا گنداب و گند

نقب میزند موش سترگ سفاهت

و عاطفهء سهمگين مردهها

تپش گام را رام میكند

و من

زنده می‌مانم      برلب گور خويش

خسته از حضور خود

تا آفتاب     تا نهال سقوط میكنم

 

در دهان پر پاسخ رسول   

سُلالهء نامت     خاموش میشود

و سؤال

جوانمرگم می‌كند در هنگامهء تقدير و سلوكِ گمان

 

آماس ترانه در حنجرههای تلخ

و " آمنا " در شعر و در پرواز

پرورده است

آنچه مردار در من است

ديگر

از چه میترسی     ای مرگ

دروازههای شرق خاكسار و

جويبار وهم و مِه     در انتظار

 

رنجه زخم بر پيكر و

يار در دامِ چرا و مگر     در احتضاری ممتد

ضربان تند زمان

میروبد تدبير را از چشمِ سر

باز

نيرنگ دست است و

نقاش در كوچههای بنبست

جهان

در مدّ يك نگاه و مدار لحظهای كوچك ميشود

و نام سپيد تو

در نسيان و در غبار     فروپيچيده

تيره و تار است

ياسای سنگ در كار است

و هزاران خدعهء سوزان     آلودهء يقين

و زبان سرخ حلاج

دل برنايی است كه تدفين میشود

در مراسمی

كه دايره در دايره تماشايی است

سنگ پرتاب می‌شود

سنگ از پسِ سنگ پرتاب می‌شود

و گل بی‌فاصله وهمی می‌شود      كه تعبير می‌شود  

تاريك است جنون

چون خرافهای در خرابات

ماری است     كه از بوسه و تزوير

میرويد بر شانهای

و راهی است جنون     پر از هِراسه و داهول

مقصد

در منحنی دايرهها گم می‌شود

و پرچمهاي  نه- افراشته

باردار باداند

در برهوت دقيقها و ميل منكوبِ عبور

اسم شب

خطايی است

كه در خرناسهای به پايان می‌رسد

پا در دام و

هزار كوره راه     تا هيچ

زيور كلام     خار و خاراسنگ

و زندههای خاطره

در لايههای گوژ و دروغ

و كسي كه می‌رود     تا تندباد تابوت

 

ايكاش دوست میتوانستمت داشت

در سرگيجهء چرخ و بانگ هر بارهء هول و

                                                   اينهمه ديوار

قراری ايكاش برای شوق چشم و

بلبلِ خوشخوانِ دل

ايكاش قراری برای فسوسا دريغاهای من

در شارستان سرود و مهتاب

تابنده ايكاش تا ابد     تنديس بلند نامت

شِمش نور ناب

                   در كمال

 

نخشب مرده است در آب و

فردا

غبارآلوده     كورهای خاموش است

و خورشيد

جوشنی كه از خونِ سوارش روشن است

ايكاش سخن مي گفت

آنكه نعش خود را می‌بيند

دهان باز شايد

واژهها را میبلعد

و من

سايهاي كه طعمهء تَموز ميشوم

 

حجله را کابوس و مرگ تزیین می‌کند

و بر بساط دلال

لاهوت با دو صد چشمِ خيره

                                    در انتظار

فردا

زائر گور خويش

تفی بر خاك میاندازم

چه سان كه پر حديث     گنگی خواب ديدهام

در چنبرهء چون و چند

نامت را بر خطوط باد مینويسم

بر زبانههای بلندِ ياد

انباز پارههای ناهيد و چلچراغ

در سرای وهن و لاف

مرده است چراغ جهان

و جهان پنهان در دايرههاست

پنهان     در دفِ خاموش كولی

در چرخ ملال

و در دل آبی زنی

كه در طواف سنگپارههاست

 

هزار گلدستهء خوف     خليده بر دل زمين

و من در حصار ترديد

به جستجوی نامت     همپای هنوزم

                                               هنوز

از عصر سنگ تا به لحد

 

 

 


شعرهای پیشین جواد اسدیان در مانیها

اطمینان

 

باورم به اشارت است

که در غروبِ برخاسته     فانوس راه ست

در راه سایهء مرغی ست بر خاک

که طرحی هر باره از شتاب می‌زند

و می‌برد پندار مرا تا کوچه‌های دور

تا بوی یاس بر یال خیس صبح

می‌برد مرا تا نور که فرو می‌ریزد از دیوار

اطمینانم به دیده است

که در دایره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های تار چرخیده است و

مرا در گستره‌های  اما

                             ولی

                                  مگر                           مبهوت کرده است

پیچیده ست با خستگی و

خستگی را به هزار افسانه در خواب کرده است

من نگاهم به سبزه‌ای است

که هر بار باز تازه و تر می‌روید

از دل دانه‌ء سیاه

در ژرف این خاک خشک

                              سوخته بر خاکستر خویش

سایهء مرغی نشسته ست بر سنگ

به بشارتی

             به اشارتی


1

فکری گریزان می آید

دمی بر کاغذ می ماند

مورچه های کلام و

فکرهای فرار

 

2

نام تو می ماسد بر زبان

در کنار سنگ

                ترس

 

3

جهان در انزوای خلوت یک سلول

                                        تنیده شده ست

آخرین خنده و

خاطری در خاک

 

 

 

4

ستاره ای از برف بر کف دست

چشمانی در رخساری سرخ

و گروهی می لرزند

                         در میدان تماشا

 

5

پیمان می پوسد در شولای شک

عِقال و

        خراب آباد

 

6

گوشهء ناز و کرشمهء طنازی

تنها

با تن ها و

کفشدوزکی گشوده بال

 

 

 

 

7

بُرنایی

بر بالای اسب سفید دود

و تیغهء بلند هبوط     بر پشت

 

8

ضربان تند قلب

آژیر

و پلک ملتهب چشم ها

                             در خیابان ها

 

9

کلام   

با بوسهء تو معطر است

پروردگاری ست که نیاز می کند

 

 

 

 

10

شراب در جام و

بادامی تلخ بر زبان و

توفان سکوت در زمان های تاریک

 

11

کبوتری بر بام و

صیادی بر حضیض

سقوط     بر شنگرف خاک

 

12

آهنگی در گوش به نجواست

خبری بر خطوط

مرگ

رؤیای سال را تاریک می کند

 

 

13

توس

لنگر انداخته است بر کرانه های وهم

آهن را زنگ خورده است

و شهر را

عادت و

        ابهام و

                غم

 

14

پرسش نگاه می کند

سبزینه ای از دل سنگ می روید

و دروازه های جهان را

ابدیتی از اکنون می گشاید

 

15

بیگانه ای در چشمان تو میهمان است

نام و یاد در قلب من

انجمادِ همیشه و همچنین

و سایه ای که بر خالیِ خود می افتد

 

 

16

نام و سنگ و غرور

واژه و راه و گور

زمان از بسیط همین نام     جاودانگی می نوشد

 

17

پاییز به هیئت فرداست

رنگین از رؤیا و

گویاتر از صدایی که در خاک خفته است

 

18

آنگاه

در اکسیر کلام طلوع می کرد

آن که در غبار و دار...

اشک و هیچگاه و هرگز

19

باد

بازیگوشی ست در میان شاخه ها

و شطِ دریغ

جاهای خالی را پر می کند در شب

باد در هیاهوهای برگ

به جستجوی شُکوهِ گمشدگی

 

20

صدایی

و گورستانی کبود از زخم

آسمان و

چاله ای که از شرم

چشم می بندد

 

21

غزال روشن ستاره

در دشتِ شب

شبی چنین از افسانه     شبانه تر 


واژه ها افتاده اند درچاهِ دهانی گند

پوسیده و ماسیده در کف

به چه کاری می آید پس این ستاره های تاریک

                                                            گردیده در وهن

غفلت نشسته ست در دامانِ ترس

و یَراغی پیر     خرطومش را در خونم فرو برده است

تکه ای غنیمت آن طرف تر است     بر زمین

همین خرناسه های بلند و

گلویی که جز نای فراموشی نیست

                                              باقی مانده ست             

بالاتر

در پس دیوارهای سنگی

در پس نرده های سرد

سکوت می چرخد و مرگ     که آرام و رام نشسته است

و پرندۀ شبخوانی که خواب را از دورتر

                                                حرام کرده است

 

از یاسای این واژه های خالی     چه راست می آید به راستی

معنا را با باد برده اند و نواختی از دروغ بر جای مانده است

با دوالی بلند و سخت

و میله هایی از سرما

                           سرماتر

در سایهء ماهِ اینسو تر

فَرتُوری از توتیا و خون ورم کرده است

سوخته بر خاک     کوتی از پندار و

خاکسترِ سوگ     از مهتاب می بارد  

خُناق

روزنامه ها را می نویسد و بر خطوط     دهانه می زند

و چشم به چشم می چرخد شرم

جهان زبون است و پر از غوغاست 

و فراست

عذری که در دیجور شب

                              فرتوت می شود

هر دم

احتضاری طولانی ست

و پیکانکِ این ساعت هنوز بر مدار دیروز می گردد

و راه

در غبارِ وهم و دود

کولهء رخت و بخت را     از دیربازِ افسانه

به تاراج برده است

 


از سینهء ضرورت و اغوا نوشیدن

و هر جا چکمه ست     زبانِ نرم به هنگام بودن

عربده کور هر کدام و هر جای نیاز

در خیابان های تاریکِ دشنه و طناب و خون

اسفندیارترِ هر میدان بودن

                                رویینه تن از کوچکی و لیس

 

ارابهء روشنِ نیمروز و

سرهای پر شور

هم سمت و سوی توفانِ "من حقم"

 


گور از چشم های شما سیاه هست و عمیق

                                                         بی نام و بی نشان

اذان و سنگ با زبانِ شما

الواح     با زبان من سخن می گویند

 

در هزار توی تقدیر و نادانی

فضیلت

در پردۀ پاره پورۀ داوری ست

و در این آشوب     من

                           شکوۀ بلند سرنوشتم


قلب     حفره ای بودن برای جنایت

و زبان     ویرانه ای از دُملابه و ترس

چشم     وارثِ آسمان و

پا  

یعنی فقط زانو بودن

 


در آینه های عبوس چشم می گشایید

و در حاشیه های هیمه و جنون

نبض تان هزار ساله می زند

                                   از فوارۀ نه

                                               نی

و هر نایی که اکنون را پروریده است

سایه ای از بیکرانِ سهو خود هستید 

سر فراز و سرافکنده

                         همپای خیرۀ هر چکمه

با دست هایی از خدعه و خنجر

                                        تا موعود در کمین


کفتاری به مردار زنده بودن

در مردابِ عادت     با گَند و با پیام  

                                          لاییدن

خانه در تاریکی و

در کنج خرافه     تار تنیدن

در حلقه های دود و باطل  

                               با سایه ها رفتن

 


دهانم پُر از بیگانه ست

و از واژه هایی ابتر                  

اندامواری از سکوت و کابوس برآمده است

                                                     در برابرم

و حافظهء حریصِ ضرورت

نام ها را

          یکایک

                 می بلعد 


جواد اسدیان

 

   در مغز پر فساد 

              کجا آید     جز کز خیال فاسد

                                    میهمانی؟                          

                                                                               ناصر خسرو   

 

با تو ام من در سکوتِ تنهای سرنوشت

که با بادِ در غبار     می پیچد زیر سقف روز

پژمرده در کویِ جنون و وحی می شوی 

و آفتِ عاکفان     در هُرم آفتاب و حرمسرایِ سراب موج می خورد

بر پیشانی ام

هزارپای حسرت و دریغ     هزار شیارِ شگفت می زند

منم با سودایی سوخته

مانده در صحاریِ هنوز و

                                 خسته ام از شیبِ تندِ راه     به هیچ

                                                                                به پوچ

راهِ درازِ غنچه های شاداب    به میدان های خاکی شهوت و

                                                                            حراج

من از کمال خویش به حضیض پرتاب می شوم

آری

    اما

پر از خواهشِ خواستن و آرزوی یکی ماهیِ افتاده از چشمه سارانِ عطش     دور

در چارسوقِ فاجعه و سکوت

                                    من با توام    

بر دارِ این فرصت و سوزِ شعلهء غفلت

                                                در دل

من در منزلگه این دم     نَفَس

                                      نَفَس

بیشتر از مرگی که در کنار توست

                                           در تو می میرم

 

ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright 2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website