شقایق علی پور

 

شفيعاً عندُ الهراس

گوزنِ ترس

يا سرزمين خون !

با هفته هاي مرده و مردگان هفتگي !

شفيعاً عندُ الهراس و ترسِ مضاعف

 

ببين سرم هنوز گيج مي رود

از اين همه تبريك و تسليتِ در هم

از اين همه فاتحه ي پريده رنگ سراپا

موعظه ي خر     به خطابه ي بوقلمون

كه نطفه ي عطري را

در خونِ مچاله ...

تا ماماها                              كه از سر انگشت تا آرنجشان خوني ست

و زائوها                                كه رگ كردگي ي پستانهاشان خوني ست

و پدران ...

سرم چه گيج مي خورد به سقفِ اين اجداد... !

 

زمين به نافه ي خون

بچرخد و گيج برود

مدارِ ويرانِ خودش را

و در اوقاتِ واقعه

لاتطمئنُّ القلوب به هياهيِ سرب

هي بلرزد

مزارِ دربدري را

 

اينجا

مدار صفر و صدها هيچ...

و بشارت مشئوم

خاكِ بي جغرافيا را...

 

نشانه هاي تو را يافتند و رستگار شدند

گريه هاشان     سيل شد و بوي تو را شست

( مي گويند : گربه هاي زاهد

فقط آخر هفته ها موش مي گيرند

و باقي ي روزها را

هي دعا براي گوزنهاي مجرد مي خوانند و هي فوت مي كنند به خود ، هي ... )

 

هي ! تو !

تي ي مور !

تي ي مورچي !

آواز گوزن را مي شنوي ؟ *1

گوزنِ سرخ     ظهرِ هر عصر

از ميان تقويم در مي رود

گوزن

تنها ميهمان پنج شنبه ها

در جغرافياي هذيان فراري شناور دارد

وقتي كفتارهاي ويران

سينه ي جفتش را     تاريك مي كنند

و مورچه ها ...

مورچه هاي پنج شنبه هاي ناميمون

مورچه هاي پنج شنبه هاي بوي قهوه و فاتحه

پنج شنبه هاي موازي ي از شنبه تا جمعه

پنج شنبه هاي بوي گلاب و موسيقي ي منتشر سرب

پنج شنبه هاي هميشه تعطيل

كه سايه ي آهو را

از خواب زمين    پس نمي گيرند

 

سايه ات را روي دوشم انداختم

و تا ته دشت   دويدم اين آهو را

زمين

از تراكم فاتحه ها ورم كرده بود ...

 

از اين به بعدِ اين خواب

كمي برهنه تر بيا

كه اين روزهاي رعشه

شبح خزيده ي پاره پاره ي تو ...

 

بعضي شبها خواب مي بينم

كه تكه هاي جگرت را بر منقاش مي برند و بر دست

بكارت نا كامت را !

 

گوزن

دهان نعره ندارد !

 

پس   آهو !

اسب چوبينت را زين كن

از پله ي دستها پايين بيا

و به اين شعر

و به اين نعره ها بخند ...

 


اينجا زمان

سرشتِ قاتلي دارد

 

بادهاي زهر   در آسمان مي چرخند

آبستن عصيانهاي كور

و ماه

لهيدگي اش را

به تاولِ مهتاب مي برد ...

 

اينك خورشيد

ميوه اي تنهاست

و طرح تلخ و گوشتي ي جذام

پوست مي اندازد

 

اي آسمان !

ديگر بكُش

ميوه هاي لالت را

كه دكمه ي تاولهات

روي پوستِ پيراهنِ هوا

مي تركند ...


سرم را تراشيده ام

كلاه جادويي را دزديده ام

تا دزدكي

از دروازه هاي مذاب عبور كنم

 

: من بهشت نمي خواهم

          شهري نو

با حوريانِ لوچِ ابدساله...

 

" لو رفتي شاعر.... !"

 

خداي با خبر

با مخبران خانگي اش

مرا

از لابلاي دندانهاي داغ جهنم

تف مي كند ...!  


شعرهای پیشین شقایق علی پور در مانیها

 

در من هنوز

ديوانه ترين حضور جهان نفس مي كشد

و خون من

 که افعيانه آفتاب تنت را مي بلعد

جزیره ای وحشی ست ...

فاتح ترین قبیله ی تنها

كه كشف مكرّر جفرافياي تو را هر شب

پنهان مي كند...


حالا دوباره پنهان شو

كه اين قبيله ي ديوانه

خيال فتح ديگري دارد


 

کنام دربدرم

ای مرگ !

پیمانه کن

گامهای لرزان نفسم را

با فرسنگهای طویل خون

و خواب زخمی مشوش

که رمه های گریزانش را

به هذیان گلوله سپرده است ...

 

اکنون

نَفَسِ هوا

بر پوست خاک

لخته می بندد

و مادیان هراسان زخم

میان دو شیهه ی شلیک

مادینه ای دیگر می زاید ...

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright 2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website