خانه پدیدآورندگان شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

 

 

شعری از

فرهاد اكبرزاده

 

 

پله یا قله

این اختلاف کفشهای ماست              تا               ما

فاصله ها      همیشه برای گرفتن یک زست احمقانه نیسیت

   که احمقانه اند

شاید

کودکیم در لباس های دیگریست

میز دیگر

فرمان   یا کابین

آسمان یا زمین

چه فرقی می کند

برای فاحشه ای که گفت :

(مرد های بدون لباس همه شبیه همند)


آثار پیشین فرهاد اکبرزاده در مانیها

تقديم به ؛جشنواره سوني خيابان وليعصر وپياده روهاي ساعت 11 شب

                                         ... يا  (اديت باران)

  

رزها  در من غوغا كرده اند               وامشب كه پياده روست        به جاي رسيدن             گل زده         به سينه اي سياه                     

                                                          درعكس

 

رزها  درمن    و  ا كرده اند                وامشب    پياده روست          جاي رسيدن

    زده به سينه اي   آه                              

                                                          درعكس

 

زرها  در من       آ   كرده اند                   وامشب پياده رو                  رسيدن

     زده      به سينه  آه                         

                                                         در عكس

 

ها                          كرده اند                        امشب                                                  

              به سينه   آه           

                                                       در عكس

 

امشب                

                                                       در عكس

 

  

                                                                     زمستان 82
 


(شمس الحق تبریزی از بس که در آمیزی

       تبریز خراسان شد. تا  باد چنین  بادا)

 

به: الف هیچکاک

 

                                                 (سر گیجه)

 

وقتی تمام خیابان هایی                         تنها

پیاده این خانه منم

قشون سر پر ها خالی بسته این بازیند

چرا به حاشیه ای که قرمز نیست    شک؟

آبها در این دایره  مثل زمانی که روی دیوار هشت بود آزادند

نه؟

زمان اسیر دایره هاست     وهر چه می کنم    هفت سالگی از دندانش جدا...

نمی شود

(تصویر از زبان عکس بیرون می زند)

بی بی سرباز پشت پستو را رو نکرد

وجنگ به سینه ای که سرخ

ترس را نشان نداد

عجیب نیست ؟

کار مردی که خواب تورا هم ندید

آرام به عینک رسید

نه برداشت

نه دید

استکان آخر خیابان خلوتیست که آدمها را بالا می آورد

همیشه  

از هزار مدائن یک عاشق بیشتر خراب تو نیست

تو نیستی که تمام نخها را به بازی بگیری

این عروسک خیال میکند سالها

 

آن شب

                                آن زایشگاه

                                                                        آن پرستار

عوضی

چقدر خودم را جای تو                       اینجا              آنجا           جا بجا

بین من با چشمهایی که شراب مستش بود

دو شیشه بیشتر فاصله نبود

دو     نه       2 

(می توانست طوری دیر کند که  ساعت هم مچش را نگیرد)

عقربه ها به ایوان رسیده اند

ورمان        باد را ورق ورق از یاد می برد

آسمان با شیهه اشکهایش را به رخ

واز زمین و زمان بی افسار اسب می بارد

کدام دست شب را به این خانه سپرد؟

چرا از جلدم بیرون نمی رفت؟        دختری که خورشید را در ماه کشف کرد؟

چرا به جاده ای که توی روزنامه ها پیچید   

                                                       فرمان نداد؟

(تب از پیشانیش بالا رفته)

حمله

 فیلهای سفر کرده حمله کنید

شاه ماه چهارده ساله ایست که آسمان را در نت ششم خط زد

خط -  خت

نه!

این روایت هنوز شکست نخورده

من عاشق نیمه پرم

پر از نقشه های نخ نما     اقرار های پای  دار

وتو انقدر زیبا

که دست ماه در چاه هم ترنج داده ای

می بینی؟

دیروز را از انگشت ها بریده

حال خانه ای که تقویم را برایم پس انداز می کند را           نه           دا             رم

چند تا ؟    

چقدر؟

چهار اره روی سکه ام شیر و

رخته خوابم آنطرف 

هنوز از عابرانی که بی چراغ از من گذشتند می ترسد

می ترسم

بعد از تو

زنی که در ظرفها نمی گنجید

روایت پشت روایت

شکست           

                  شکست

                                        شکست

(رجهای بعدشبانه از عکس گریختند)

این بند آزاد است  می توان هر جایی در آن

سیگاری به هوا           هآ...          رها

مثل معنای در که بستگی به دیوار داشت

(باز داشت در حیاط همسایه دنبال دستهایش می گشت)

کجاست؟

لکاته این شعر؟

کسی که کلاغ را بالا ترین رنگ دید

دست در آسمان خیلی ها برد

برنداشت

همان ته استکانی

همان دیوانه

دیگر خودش نبود

هی می گشت و گم می شد

وکلماتش همین طور برای این         برای آن

(برای یعنی ابزار)

من سازنده تمام کشتی هام

به اندازه  هزار گریه ام              گریان؟

نه عوضی گرفته بود

بی بی دایه ام نبود

داییه ای نداشت

باچند تکه قله شکسته دارم از ریل ها استنطاق   میکنم

کجا روی هم...؟

رفت انبرش را          نه

سطری که زیر آن ناخنهای زنی را کشید

باید از این شعر دست می کشید

باید یا   نباید؟

حقیقت را فقط زبانی که از گره های دار سر در آورد    گفت

در می آورم

از پوشیدن چیزی که بیشتر نشانم داد

از دویدن برای ماندن

از نبرد برای    نه بردن

                      از       برای

                      از     از    از

خسته ام   

این قطار به کجا می رود؟

                         من کجا؟                                  سبزوار کجا؟

 

                                                                                        بهار 81


                                                 به نام خدا

 

به :  مجتبی حدیدی (فروید کوچک من)

  

                                   که= یا حرف اضافه

  

گفت:    (عشق همان خودکار آبی ست )

که بی آب دریاست

 

و پنجره اش را به دیوارم سنجاق کرد .

آلبوم ها به راه افتادند          پیاده روها        چترها          باران

و همیشه کنار پدر نشسته بود

سطرها رفتند و رفتند                          

                          گفتند و گفتم

که   در اتاقم بود

قبل از این و بعد از آن

و این و آن روی هم خوابیده بودند

که آمد و درها بارها بسته ماند 

قرن ها و قارها دنبا ل مشعل گشتند

که آمد و              درها باز

که آمد و             چراغها روشن

که آمد و             گفتم که : ( گاهی چمدان هم قشنگ جا می ماند)

 مثل همانجا جا مانده بود توی آلبوم

                                       و قطاری بیرون از ایستگاه بی صدا گریه می کرد

شاید آنکه به هوای تو آمده   بی هوا

کلاغیست که در شعرهای قبل خط خورده

 

و همیشه کنار پدر نشسته بود 

و همیشه که بود            و من کدام ؟ !

ایستگاه شبانه در باران و قطار بعد از چمدان

                                           همگی اشتهای  گریه را  کور می کنند  و چشمهای

                          دنبال ریل های این صفحه رفته رفته از دست رفتند...

 

از این به بعد

شب در تمام ایستگاه ها ایستاد

و زمین و زمان     ماه ها در آسمان چرخیدند

و شعرها در کنار پدر

( همان که بی اجازه آمده بود

همان که بی هوا طوفان داشت

همان که در را               که را ؟              او )

آن شب استخوان ماهی گلوی خودکارش را گرفته بود و جز دریا نمی نوشت

تمام ورق ها  کبوتر می شدند و  پست چی آدرسی نداشت

کلمات را در پاکت و صندوق ریختم

 

 و از راه ها به سطری که به آن خانه باز شد باز ماندم            باز مانده

همین و همان

و همین و همان از یک مصدرند        یک در                یک اتاق

و خانه ای که بین من و اوست بامی ندارد

سقفی ست که سایه ای از خودش

چیزی شبیه      مثل      حه

انکار اوست که به او معنا می دهد

و چیزی که نیست را انکار ...؟

مثل صفحه ای ست که سوزن گرامافونش گیر کرده به               که

                                                                                             که

                                                                                                      که

یعنی کدام ؟    یعنی من              یعنی او

و همه چیز از همان خانه معنا گرفت

همان که در آغاز بین   ما   در   بود

که باز مانده و       همان خودکار آبی تنها

                                                                                                                                        

                                                        تابستان   1381


                          (دیزالو)

 روز روزنامه ها سیاه شده

ومادر

                                        رختخواب پهن میکند

 

اینجا جای پدر خالیست...

توی صفحه ای که حوادثش را دست می گرفت

زنی که ... شیشه پاک کن       خودش را پاک فراموش کردو

زیر خیابان انداخت

حالا

تاریکی خانه ها را پشت بام ها پنهان کرده    ومن

پنهانی    به خواب     زنی       میروم       تا     از     پشت      شیشهء    عینکش

سر در بیاورم                                                           

وهمه چیز را سیاه کنم

سیاه ؟!

رنگی که از اگزوز اتوبوس ها می آیدو

                                                       روی همه چیز می نشیند

چیزهایی که قبلا  نیمکت بوده اند و

                                             حالا

کسی رویشان انتظار نمی کشد

تیری                   وقلبی که

                                          چک

                                          چک

صدای آب هنوز از شیرها بلند تر است

بلند تر از آنکه زیر یک سقف پنهان شود

لای ورق هایی که به شیشه می کشیدو

رختخوابی که پهن

 : نمی خوابی ؟!     پسر

                                                         تابستان 1380

 

ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright 2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website