Home شاعران شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

 

 

 

شعرهایی از یاشار احد صارمی / ساکن لوس آنجلس / آمریکا

 

چهار کلاغ کز کرده در آرزوی پنیر !

 برای برادرم احمد صارمی

 

 

قارقار ۱

  

چرا که نخندی

بخند !

 

كلاغی سياه می خواهد برای خواب آدم ها پنيرهای خوشمزه ببرد .

 

شادي ،

 

با دامن قرمزش

 از تو عكس فوری می گيرد

 

عمر می گذرد .

 

دوست داشته باش !

 

تو بايد انسانی ديگر را دوست داشته باشي

 

دريا لخت و بی پيراهن به نگاهت می ريزد

 

گربه ی سفيد بچه هايش را زاييده است و می ليسد آنها را

 

عمر می گذرد

 

مهربان باش

 

تو بايد حتی با دهان پر

     

   حتی با دست های سرد  

     حتی با كفش های گل آلود

 با اين صندلی مهربان باشی !

 

صندلی هر چند بی زبان

    

      هر چند ساده و بی ريا

از لبخند تو خوشش می آيد

 

می خواهد تو را روزی به ياد بياورد

 

شاعر بر آن نشسته است

 

و تو را و خنده ی جادويی تو را می سرايد

 

هي

خدا پدرت را بيامرزد

                          عمر می گذرد بخند !

 

 

قارقار 2

 

خسيسي

تو خسيسي

 

و من كه اين همه كلاغ

 

اين همه پنجره و آسمان و درياهای شعرم را به تو می بخشم

 

كه لبخندی

 

همين

 تنها لبخندی بزنی و...

نمی زنی!

 

سردي

تو سردی بی وفا

 

و من كه قلبم را در رود چشم های تو ماهی می كنم

 

تا كودك سبز پوش شعر را

كه از پنجره

  

            شهر بارانی را نگاه می كند

بخندانم ...

و هیج نمی توانم ...

 

پريزاد

 يا ای هر که از برف ها بنفش روییده

 

راستی

 تو راستی می دانستي

كه شاعر هم به اندازه ی اين درخت ها و قارچ های خنده آور

 

نيازمند ديدن لبخند توست

 

هی بی پنير

 

 بی عمر

 

خسيسی !!!

  

 

قارقار3 

 

می بينی شان ؟

 

اين صندلی چوبی

                 

درختان تبريزی

              

گربه های ساحل سان گابريل را ؟

  

می بينی شان

 

اين دريا و اين چند زن نارنجی پوش مكزيكی را ؟

 

يا آن طرفتر

     

     آن زن سفيد تر از پنير لار را كه در قايقش نشسته و به زانوانش روغن بادام می كشد !

 

ما برای چه اينجاييم ای غافل از ختا و آهو

 

لبخند تو را

كنار منتظران هنوز عاشق  ببريم

 

كنار كلمه ها و رنگ ها و نشان ها  !

 

حالا برای آن زن هم که شده

 لبخندی بزن

 

سكوتت آرامش اين شعر را به هم می زند

 

كلاغ نگاهت غمگين

 

ابرآلود

 

و برف اين تنهايی

 

لبهايت را چه كبود و چه سرد كرده است !!

 

هی

    ای همه  كوه سنگينت كاه

 

آن زن پير را با چتر پلاسيده ی آبی اش می بينی

در قايقش نشسته و پشت عينكش پنهان است ؟

 

همان زن زيبای سفيد بود

 

چه عمری كه لبخند نزدی و گذشت

 

خودت هم پير و بی حرف شدی ای پريزاد از برف ها آمده

 

حالا كه لحظه ی سوزاندن تن شاعر است

 

می توانی وسط كاغذ دراز كشی و بگويی : گل سرخ

 

و  اين قاف ها و واو و دال های دل تنگ را شنگشان  كنی ؟

منگ شان کنی

 

لطفا ؟؟

 

قار قار 4

 

واپسين تصوير يك فيلم

كه كسی هنوز آن را نساخته است

 

واپسين خاطره ی مردمان و گربه  ها و صندلی ها

و دختران زيتونِ  چشم براه

 

واپسين آروز نامه ی واپسين انسان

 

در برف زار بی رحم  واپسين سكوت

 

می گذاری كه ماندن و ديدن و بوسيدن و بردن لبخند تو باشد ؟

 

تنها در در اين دوربين نگاه كنی و چيزی بگويی و بخندی ؟

 

راستی می دانستی كه تو كيستی ؟

 لبخند تو

راستی

                اين لبخند تو چقدر پنير خوشمزه ايست ؟

 

برای فرزندان انسان در ماه

                      

خيالی در زمين بوده ای

 

طرحی مست برای دلخوشی كلاغ و صندلي

و دوربين زينت آلماني

 

برای دلخوشی آويزه های ژاپنی اين زن پير

 و شاعری آواره در خريطه های گمنام

در ونيسٍ لوس آنجلس

 

هيهاتِ عمر

كه بی لبخند تو عكس هايش ظاهر نشد !

 

 


شعرهای پیشین یاشار احدصارمی در مانیها

 

بيا به زبان سوواحيلي آواز بخوانيم ۳

 

 

نترس..

ازپلنگهاي نر و وحشي نترس

بيا ببين كه خواب ها ي من از پوست كدام گل درست شده است

بيا نگاهش كن

پاهاي سياهش حركت آرام  بادهاي داغ تابستان اند

دستهاي سياهش دست هاي شبي ست شوخ

كه مي خواهند برقصند

      و دست يكي از اين مردان را بگيرند

                و از اين شعر بيرونش برند و به درختيش بندند و بی بُعدش کنند

دايره ي سياه شكمش

باغ سياه خشخاشي ست كه اين پلنگ ها را ديوانه مي كند

نگاه كن

آن را و آن يكي را

كه دو چشم اهريمني ست براي خيره شدن و مار شدن و فشفشه كردن همه ي جهش ها را

جان من  چشم ها را نگاه كن

بايد براي ديدن مستي آن چشمها باراني مهيا كرد

و باراند و تن زمين را پر از رويش قارچ هاي سمي و خنده آور كرد

دهانش

آن دهاني كه مرا كوزه ي شراب مي كند و مي ريزاند در ليوان هاي اين مردان تماشاگر

هر سال

اين پلنگان و ببرها اينجا مي آيند براي نوشيدن شرابي

كه از خون عاشق اين زن سياه درست شده باشد

دست مرا ول كن و چشمهای پلنگی ات را باز كن 

من مي روم كه پلنگان را سيراب كنم .

 

 

   

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نقشه ی مانیها مواضع مانیها معرفی کتاب دریافت فونت درباره ما تماس با ما

Copyright 2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website