|
عبدالهادی آرامی
این بدنهای همیشگی
برای تو نیست
بانوی آفتابی بی..رون که می روی
هجوم سایه های پولی
راهبندی عجیبی روی خط عابر لبهات ایجاد می کند
می شود سر چارراه
از زنان خودفروش بارانی عرق کرده را
نسیه گرفت
که روی چراغ قرمز قلبهای کتانی فرمان ایست داده اند.
****
پوست دستمالی شده شما
تمام پسران دنیا را پدر کرد
و بوسه های گاه و بیگاه
روی تنم
به آن طرف خیابان می دود.
چراغ سبز
اذیت می کند
تمام بارانهای قطره ای را روی صورت خورشید می ریزم
تمام می شوی
چقدر بارانیم بوی عرق گرفته است
بغضهایت را در گلوی باردار آفتاب می ریزی
چراغ زرد بود
وقتی به دنیا آمدم
هنوز در عصر بیست پرسه می زدم
که کلاغ ها ـ تاخت زنان ـ
از
همایش شعر های تو آمدند
و با عقرب
روی خرچنگ دفتر خاطراتم راه رفتند
و پاتوق افکار زردنبو یم
را
الکی
به سمت وضعیت محال بردند .
حضرت والا
به مردمی که نامه های عاشقانه شان را
با استخوان سگ می نویسند
پخ نمی گویند
*****
معصومیت من
هنوز در حوالی بیست پرسه می زد و.....
زمان از ۴۰ سالگی ام عبور کرد
و من
برای بچه هایی با ماشین جنگی
تعریف کردم که .....
بچه ها ...
۱۹ از ۲۰ بهتر است
*****
و از پنجره کلاس عقرب ها را دیدم
کلاغ ها
عقرب ها
خرچنگ ها
کلا...
عقر....
خر...
سرسام می گیرم
|
