غزلناز وحشی

 غروب جمعه
جوان بودم.ل
جان از تنم خيال گريز دارد.ل
منتظرت بودم.ل
لکنار پنجره همه عابرهاي آن روز را شمردم         -157 تا- ل
منتظرت بودم.ل
باد آواز ميخواند.ل
مرگ نزديک است.ل
غروب جمعه سايه روشني بر نيمرخ آخرين عابر مي اندازد.ل
چند کلاغ غريبه به سيم هاي برق لم داده اند
و در گوشي پچ پچ ميکنند.ل
منتظرت بودم.ل
ماه ازپشت سرم پيداست. ل
با مکثي کهربايي
چيزي در تنم وول ميخورد.ل
مي آيد و مي آيد تا به گلويم ميرسد.ل
مزه بغض ميدهد.ل
راه نفس را بسته...ل
منتظرت بودم.ل
چشم من ضجه ميزند تو را
وگاهي درد را فرياد ميکند
وبر سر کوچه مي پاشد.ل
منتظرت بودم.باد گونه هاي شورم را مي سوزاند
واشک را ميدزدد براي کوير
پسر بچه اي هفت سنگ بازي ميکند
انگشتش را در دهان بچه گانه اش فرو کرده
لبهاي باريکي دارد.ل
حيران مرا زل زده.ل
منتظرت بودم.ل
بي بي هم مثله هميشه همه ورزنش را
بر روي اعصاي چوب گردوي کهنه اش انداخته
شلان شلان ميرود و زير لب غر غر ميکند.ل
منتظرت بودم
جمعه در نبردي نا برابرمي بازد
ناگهان تلخ ميشود
جمعه ميميرد
منتظرت بودم
پنجره را ميبندم.ل
سراغ آينه را ميگيرم. ل
پيرزني را به جاي خود ميبينم
چروکيده رو
و سپيد مو
با دلي تنگ در سينه
پيرزني که حتي آه هم بر لب ندارد

مرد من

مرد اساطيري من
چهره ات رويايي
زلفکت غرق پريشاني
چگونه آمدي
از ميان هزارها؟
موج وار پيش پاي تو رقصيدم.ل
حضور من          تويي
تمام پليدي ها از آن من
تکه هاي بهشت نثار تو
ترديد جايز نيست. ل
بي شک به چشم من نخستين مرد هستي.ل
معراج صدايت از من غزلي کهنه ساخت
ازداغ بوسه ات لبانم شراب هفت ساله گشت
در سينه ام از تو چه آتشي بر پاست.ل
نامت را فرياد ميزنم.ل
بي پروا چون چشم مست تو
مرد من
در پس نگاهت حکايت غرور هزار عالم نهفته
نگاهم کن
هر چه دارم سرتاپا همه فداي تو
گوش کن
آواز مي خوانم براي تو!ل
................
وعشق 
در گوشه ای ایستاده
آهنگ آشنايي را سوت مي زند
و به ما مي خندد.ل