سهراب روشن

همه ی اتاق من

و حالا اشک ها قطره..... قطره ......

در را که باز کرد آمد تو..... کاشی های سیاه کف اتاق.

حالا پشت میز نشسته ام . می خواهد بنویسم

قطره.... , و اشکها  , گم می شوند. و نگاه او از چشمهای خیس اش  , می نویسم : دانه های سرخ و براق انار که پشت دود سیگار کدر می شوند و محو می شوند

اگر پرده را کنار بزنم و نور هجوم بیاورد؟!

اما شب است !

قطره .... , قطره , سرش پائین است و اشک , برهنه , و او آن طرف مرز تخت

و تخت به هم ریخته .

قطره . , من فقط نوشته ام قطره