دو شعر از الینا نریمان

IMG_0009

 

 

 

دو شعر از الینا نریمان

 

 

صدا که نبود

و آزادی
تنها صدای مرد مسافرکش بود
برای مسافران به مقصد نرسیده
یخ بسته ام در غرور زنانه ام
و خیابانی که در رگهایش اسید جاریست
چمباتمه زده در ترس
و خانه مدام دلشوره دارد
و من
و مادرم
و “رها” دخترم را می گویم
که زیبایی اش حروف آشفته دارد چون موهاش
که رها در بی بادی این روزهاست
پناهنده می شوم به چادر مادربزرگ
که سال هاست در جارختی پنهان شده
و هنوز از ترس می لرزد
صدا که نیست
و آزادی
مسیر مستقیمی ست
از چهره ی متالشی شده زن
به مقصدی نامعلوم
*** *** *** *** *** *** *** *** ***
موهايم دم سياه
ساق هايم دانه بلند
دواى دردم قرص برنج بود
دواى بيست سال اختلاف سن
دواى زور بازوى خان
بدهى هاى پدر
دواى دردى كه در دلم نشا زده بودم
حالا نوبت برداشت مرگ است