استکهلم، هومن عزیزی

stockholm

 

 

شعری از هومن عزیزی 

 

برف      محافظه كار و تاريك

مهاجران را به كنج خانه مي رماند

و زمستان    به اضطراب پك مي زند

 

مي نويسم:     شهر

فقر در حاشيه ي كلمه زوزه مي كشد

خاطرات از خانه ها نمورتر        ويران تر

و ويترين مهاجرت همچنان رنگي است

 

قمار

متقلب و حريص در كنج بار تار مي تند

و دايره اي خيس از آبجو بر عصر باقي مي ماند

نماز جواني سياه    به تكه اي حشيش    تاریک

و هرويين بر زرورق شب طواف مي كند

 

زیبایی مرکز    مرکز زیبایی

در محاصره ی تفاوت و فقر

چراغ هاي عصر

خيابان هاي زمستان در قاب كسالت

انگشتان تبعيد سوخته از سرما

تنهايي به كفش هاش خيره

راز   فاحشه ي پيري است

و جرم معاوضه ي نان و تن

 

تاريكي         تونلي به درازاي سال

اضطراب          به ارتفاع شاعر

شعر       به عمق شب

دود      و اتوموبیل های سوخته

 

امروز نديديش؟

شايد گرفتنش…

مكالمه ي معمولي      با دائمي

گريزان از اخم دوربين هاي امنيتي

با تكه گوشتي در جيب        كمرنگ تر از برف

به خوني فكر مي كند             كه به چهره مي دود

 

پل ها و برج ها

در رقابتي سرد       يه خيابان تف مي كنند

و عابران      به نور زرد آپارتمان ها مي گريزند

تو در دستم      روشني     مي شنومت

مي نويسم: شهر

 

شهرت شهر    شرارت است

شري مداوم با لكه هايي از گورستان     پاركينگ

رقابت بي حاصل قوطي هاي آهني

و فصل ها         شعله اي خيس

بر لبه ي بام ها

که خبر از امتداد شهر مي دهد

و بوي حاشيه از فقر آشناتر است

 

امروز نديديش؟

شايد رفته…