به زبان فارسی یک کردم، مریم هوله

 

به زبان فارسی يک کردم ! مریم هوله

 

 

در اين برف      چه می‌خواهي به من بدهی خوشبختی جان؟

از کجای اين زيبايی سرد       لذت ببرم ؟

در اين برف      حلبچه‌ام را کجايم جا داده‌ام

                                  که جا شوم در تو فصل ؟

قَرنا و قَلاتان      در قنداق سه‌ماهه‌ای جاماند  

                    که لوله‌ی تفنگ را به جای پستان مادرش      مکيد تا مغز…

                                                            تا مغزش مکید حال کهکشان…

                                                          امیدی به فصلی در راه نیست

                                                                   تا جهان رها شود ازین مدام فصل قبلی بودن!

                                 امیدی به فصلی در راه نیست     تا بهتر شود    مباداهای بادابادمان!

چه می‌خواهی به من بدهی خوشبختی؟

من آن بچه‌ی شش ماهه را می‌خواهم که در عکس      خون و شيميايی بود

خون ريه‌هايش       از گوشه‌ي لبم مي‌چکد هنوز

من او را می‌خواهم در روز پيش از عکس

        گريه کند       شيرش بدهم

        خودش را خيس کند

              تا خوشبختی مادرش       با بازی ِ قنداق       تازه تر شود

چه می‌خواهی به من بدهی ؟

سرم را به من برگردان!

سرم در آوار ِ بيگناه ِ خون جا مانده

گناهم را به من برگردان!

می خواهم زندگی کنم

               گناهم را به من برگردان

                                  و لوازم ِ حيات!

خرابم کن  

ولی بازسازی‌ام نکن      که دوباره کدخدای لاشه‌ام شوی!

بکش

       ولی آزادی‌ام را به بازی نگير!

تيله‌های بازی ِ بزرگترها نيست آزادی ِ ميهنم         در دست‌های کمانی شما!

 

اين دايه بهيه است که در نفسم گير می‌کند

تقصير ِ کيست که جا ندارد ديگر؟

                               پاهايش دوتاست و پسرهاش پنج تا لاشه!

کجا بگذارد سرهاشان را؟

دیگر در رگی قانون نمی دود که نوبت سر ِ کسی شود؟!

کجا بگذارد اینهمه سر را؟!

تقصير کيست اينکه در نفسم بند می آيد دايه بهيه       هر وقت هوا می خورم؟!

يا هوا را بگير

يا جيره‌ی من را از اوزون جدا بکن!

کی به شما فروخت تنهايی ِ مرا ؟

             وطن يک چيز اختصاصی‌ست

             مثل مسواک يا دردهای درون ؛

کی به شما فروخت بچه‌هايم را      تا آن سر دنيا؟

چه می خواهی به من بدهی خوشبختی جان؟

خوشبختی‌ام در برف‌های تبعيد       بستنی ِ محافل ِ کراواتی ست!

يا هوا را بگير

         يا جيره‌ی من را از اوزون جدا بنويس!

اسم حلبچه را به ليست اضافه کن!

قَرنا و قَلاتان…

چند نفر ديگر هم زنده‌اند … بنویس!

قسم می‌خورم که از گور دهکده‌ام می آيم       و تمام سلول‌هايم واقعی‌ست!

از آن گور دسته جمعی   

                   که مادرم با نفس‌های آخر       جنازه‌ام را بيرون می‌انداخت

                                                  جنازه‌ای که با دو دهکده حرف به زبان کردی

                                                                    و يک چاله‌ی بزرگ عمومی

                                                                        فرار می کند هنوز…

گوشت را از من ندزد برف!

سرما دليل خوبی نيست     برای نشنيدن

برف کافی نيست      براي زيبايي

زيبايی کافی نيست      برای زيبايی

زيباروی حلبچه را برگردان به نقشه‌ی جغرافی

چه می‌خواهی به من بدهی خوشبختی؟!

 

سرزمين من جايی‌ست که در کوچه‌هايش گم می‌شوم

آخر همجواری ِ خاک با خاک       بيش از اندازه که زياد می‌شود      بيابان پديد می‌آيد

بيابان مي‌خواستيد چکار؟

اينهمه کرد…

تفاوت ِ طبقاتی‌شان        تفاوت ِ طبقات ِ بيابان است

                                 شن و نمک…

                                 خاک و خاک…

در اين بيابان       اينهمه چشم را پس چه می کنيد؟

 

سرزمين ِ من جايی‌ست که معجزه اش       در آسانی ِ کشتارست

ایمان بیاورید!

اسلام دیگری!

کی باورش می شود خانم خبرنگار اروپا؟

کافی‌ست چند دهکده را ريخت توی چاله‌ای حلال

                                           بعد رگبار…

                                           گلوله توی خون…

                                           خاک روی خاک…

مرا مادرم پرت کرد بيرون      با آخرين حرکت‌هاش

                                که در امتداد دست‌هاش       عکس شد تا توی طبيعت…

                              حرکات رقاص…

                              یا جادوگر و هر فلانی در فلان این وطن

                                                       مظلوم توی قابی میان اتاق پذیرایی…

عکسی ندارم از چاله‌ی میهنم

                    جز چشم‌هايی که مات مانده‌اند

                    و زبانی که به کردی

                                        زبان ِ بريده‌ی تاريخش…

می‌شود کسی ترجمه کند آن چاله را؟ خواهش می کنم!

تا از پايين     خانواده‌ام پرت شوند توی آينده…

خانم خبرنگار اروپا     که خيلی خوشگليد!

 

چه می خواهی به من بدهی خوشبختی؟    خوشبختی جان!

اين برف اروپايی      فقط خاطراتم را سرد  می کند

لرزش من از سرما نيست

                         خاطراتم می‌لرزند

اين سرما      نمی گذارد آتش ِ وطنم     ترجمه شود!

آتشم سردش است      چون کاغذهای روزنامه‌ی شما را نمی سوزاند!

بی وطنی تا کجا؟

 

سرزمين من جايی‌ست که بلد نيستم به زبان آن بنويسم

من به زبان فارسی کردم

بلد نيستم به کردی بنويسم!

به زبان سرزمينم بلد نيستم گريه کنم

به زبان آن نمی‌شود رقصيد!

به آن زبان فقط می‌شود از مرگ       مرگ‌های ناگفته را بيرون کشيد!

 

هاي کردی!

                  زبان ِ فاجعه‌های خصوصی‌ام!

                  فاجعه‌ی مرگ‌های عمومی‌ام!

به زبان تو دارم درد می‌کشم

                             اما به فارسی      قهرمان شعر می‌شوم!

چکار می‌کنی؟

                   اصلن حواست هست؟

 

کردی …. کردی عزيز!

به کدام  زبان جيغ می‌کشيدی از گور دسته‌جمعی؟

                                         بچه‌ها و بادکنک‌ها و ابروکمانی‌ها!

به کدام زبان جيغ کشيدی که هيچکس نشنيد؟

مگر می شود؟

        يک شهر ناگهان بيابان شود

                و هيچ جاده‌ای سراغش را نگيرد بعد از آن؛

                   هيچ آسمان و درجه‌ی هوايی!

مگر می‌شود؟

چه می‌خواهی به من بدهی خوشبختی؟

 

پس اين فصل ها     جاسوسی ِ ما را برای چه می کنند؟

با ما زندگی می‌کنند و وفادارند

بهار و تابستان و پاييز و زمستان…

با ما شهيد می شوند و وفادارن…

اما هستند که بعد از ما       از نژاد ِ ديگری باشند!

چه می کنی کردي؟!

                    اصلن حواست هست؟

 

آخ … زبانم … زبانم!

از حلقومم بپربيرون

            که در گلوی من رسميتی در کار نيست!

رسميت تو تنها در اعجابی‌ست   

                      که لاشه‌هايت وسط تمدن آسمانخراش‌ها      برمی‌انگيزد!

رسميت تو در اتحاد مردم است

                   اتحاد در مردن

                   زندگی يکديگر را کشتن

                   وقتی برای بازگويی جنازه‌ها      توانی جز بازسازی ِ آنها ندارند!

کي يادت داده خيانت را وطن؟

حماقتت از نژاد تو نيست!

                  باور نمی‌کنم از تو باشد!

بلند شو

بيرونش بينداز       از بيرونی که تو هستی!

                             بيرونی که حتا آنجا هم مال تو نيست…  خود ِ خودت چرا!

 

بخواه در بغل هم      در خانواده‌ی گور       سوراخ سوراخ شويم

                                                       اما به زبان همديگرگريه کنيم!

                                                           به زبان همديگر بميريم

                                                           در آغوش همديگر…

 

چه می خواهی به من بدهی خوشبختی؟

من زبانم را می‌خواهم و خطی       که به زبان من روی گورم بنويسد:

                                                  يک کشور که دسته جمعی هی گور مي‌شود

                                                                   اما هنوز پاک نشده از روی زمين!

                                                 بيابان ، بيابان است و هرچه بيشتر چالش کنی

                                                                                       بزرگ‌تر می‌شود!

آی اشک … اشک!

من گريه نيستم      گلوله‌ام!

در چشم‌های سوخته‌ام نه        

                             در لوله‌ی تفنگ آتش کن!

 

22/نوامبر/2003