بازی-بازی، عفونتِ همطرازی، مریم هوله




شعر تازه ای از مریم هوله

 

 

ضریب هوشیِ ریقوت      توی استنادهای دماغوت!

سوراخیّتِ مبهوت…

 

سنخیّتِ اتمسفرت را بپا      با پاهای فراتر از پات!

گرداگردِ مرسولِ لات…

 

دستم به دامنت! زور نزنی دوباره معجزه‌ای معتاد      بدهی دست ِ کوریِ بیشمارِ مرداب!

اعتیادِ باران به باورِ واقعیتِ آب…

 

لایک که چه عرض کنم؟!!  شِیرِ خدات کرده قطره در قطره      ناخداییِ نخود!

یبوستِ سیر و سیاحتِ دلیل…

بیل در بیل لای خشتک‌ات

                              نقطه به خدا می‌رساند رسالتِ شعور

                                                     که امسال به تاریخ اینجا

                                                             2014ساله ونگِ پیرش

                                                                               بادا بادا مبارک بادا!

ای بابا!

تو حواست کجاست وقتی این جوشهای صوتی را می‌ترکانم؟!

توی ماسکِ مقعّرِ فیس‌بوک

       به گودیِ یک لگن که زیرِ بچه می‌گذارند و

                                              مادرش می‌شود به کام

                                               تحتِ انعکاسِ نسخه‌ی آلومینیومیِ توهمِ گام‌به‌گام…

فازِ فیوزِ گربه‌ماهی

          که در حبابِ روشنفکرانه‌ای از زمینِ یکدست       می‌پرد…

          … آب      نشئه‌ی هوا…

              هوا     نشئه‌ی آب…

              بچه راضی… بابای بچه راضی…        مامانِ بچه رازی ناگفته، ناراضی…

-ما که فِرتی ندیدیم!

نگویی یکوقت بی‌خیالِ این بازی!

 

21جولای2014