ظهور آخرالزمان ِ در، شعری از مریم هوله

ظهور آخرالزمان ِ در، مریم هوله




عکس: شهرام قادر

 

 

من توان ِ همخوابگی هستم     با برادرم    خواهرم    تنم

عقوبت ِ تکامل ِ بشرم

ظهور ِ آخرالزمان ِ درم

نگو که زیاده از حد مختصرم!

اشکالش کجاست اینکه ذاتن زیادی ممکن‌ام؟!

سوراخ‌های تنگ ِ ادرارتان      تونل‌های تاریک ِ ادراک‌تان هستم!

شهرنشینی ِ ناخودآگاه را دریاب      در راه ِ مسواک ِ دقیق ِ کائنات!

با مثانه‌ای پر از بی استعدادی‌ام در جذب امیال کهکشان

             چطور با خودم راه بروم     بی منت ِ سرم

                                             که پسرم     او را ادامه‌ی خود می‌داند!؟

یک بار هم که شده    با چشم های بسته نفس بکش

  که ببینی در دیدارهای فامیلی ِ ریه

    چند نفر از تکه‌های روح‌ات جمع‌اند

    چند نفر پیوسته در جنگ کشته می‌‌شوند

    چند نفر بی که با برادرشان همخوابگی کنند

                                                    اتحاد ِ بشر را کشف می‌کنند

                                               در نفاقی که از شریان ِ چندش جاری‌ست…

یا خودم…

خودم…

بی که خدا را در حرف زدن‌ام پشت سر آن یکی سر ببُرم

از روی صندلی بلندی شوم

            بگویم جدا نیستم چنانکه تریبون

                          قورت‌خوردگی ِ مرا     در مقابل‌تان قرار داده است

قورت‌ام می دهید

                      بی ذوب ِ مزه‌ام در زوایای زوری‌تان

                               که قسم می‌خورم زورکی نیستند…

به زور ِ زیرزی بودن ِ جنسی‌تان شاید       زوارش در رفته دریچه‌تان

                      سرگردان در میان ِ عناصر و اصول ِ وصل ِ باد

                       دواهای ارتکاب ِ شاد

                       زکام ِ منطق و       ظهور برابری به شکل ِ بید

                       صدمات ِ رشد و     صدور ِ سراسری

                       خویشتنداری ِ برادری

                       خویشتنداری ِ برادری…

مرا دریاب!

این خانه در چشم‌ام فرو رفته که اینگونه خوشبخت پیر می‌شوم؟!

مرا دریاب!

بی که مال ِ کسی باشم     تو از آن ِ من هستی

                                     که از آینه دورتر    نزدیکم نمی‌شوی…

مرا دریاب!

در این قیامت ِ غیبی

             دستهامان سوخته     اما نگاه‌هایمان     توان ِ به هم گره خوردن دارند…

                 زیرا برای این طناب‌ها

                            هنوز کهکشان     چاهی برای بالا رفتن در نظر گرفته‌است…

مرا دریاب!

لااقل صدای چروک ِ یک چکه آب…

شروع کردن     دیر نمی‌شود…    دیرناشدنی‌ست…

این منتی‌ست که شیوه‌ی رشد     از بشر کشیده و می‌کشد هنوز…

                                متداوم و به روز

                                 با خالکوبی ِ مادرزادی ِ هنوز    روی سمت ِ خواب ِ پیشانی…

مرا دریاب!

توان ِ همخوابگی‌ام باشی    با برادرم… خواهرم… تنم…

وطنم! مرا دریاب!

 

                              14اکتبر2013