رنگ تلخ تبعید، مریم هوله

رنگ تلخ تبعید، مریم هوله

 

 


با خدایانی تقسیم به تکه‌های کوتاه مدت بشر

                        تکه‌های کوتاهی از فراموشی

                         به کجا می‌خواهند برسند آرزوهای بلند؟

                           با غل و زنجیر اکسیژن      بر دست و پای‌مان؛

توهم ِ امنیت ِ مفید…

تورق ِ آلودگی ِ امید…

ایستادگی ِ لرز      مثل ِ بید      دور از وطن…

ساک خرید در دست        با خدایانی تقسیم به تکه‌های کوتاه‌مدت بشر

                                  مادران و بادها و طعم حشرات خویشیم

ما ازین بیشیم       که خرسند باشیم!

                               خلاصه شویم در خوشحالی لحظه‌ی خنگی‌مان

                               خلاصه در بی‌ادامگی پاهای بلندمان…

دور از وطن     دهن نبین!

صداهای ما     جای دیگری     صیغه‌ی گوش‌های ما هستند

ابرهای ما       جای دیگری     همنواز پریشانی ما هستند

طبیعت تبعید     نژاد ناخوانایی دارد

                               مست نمی‌شوم 

                                 وقتی با زبان ِ زباله

                                 فکر کردن‌ام را به تعویق می‌اندازم

                                  تا از کنارم بگذرند خارجی‌ها و ناخارجی‌های دیگر

با خدایانی تقسیم به تکه‌های کوتاه‌مدت بشر

                          به کجا می‌خواهد برسد اقتدای من به فرصت‌ام؟!

فرصت‌ دوره‌ام کرده

                       با آینه‌هایی که پیری‌شان را جواب کرده‌اند

                       اما آینه‌ها از در زدن دست برنمی‌دارند

کدام در را باز کنم     که کمتر چروک بردارد جای بی‌نجاتی از صورت‌ام؟

کدام در را باز کنم      که وطن سوزی از صدایش را فرستاده باشد؟

                                        سوزی در پاکتی چیزی که تو آمدنی باشد؛

کدام در را باز کنم       که تبعید باز تبرئه نشود از همه‌ی هیولایی که هست؟

من تو آمدنی هستم

برایم دری بوز خدایا در این باد که پنجره‌هایم را قفل کرده است

دری بوز    که با چشم‌های بسته     دست‌های باز     وطنم مرا بغل کند

با خدایانی کوتاه‌مدت…

                                  دری…    دری از جنس آنکه هستی

                                                        همان که تو را خدا نگهداشته…

خودت بهتر می‌دانی      که نمی‌توانی به هر زبانی پاسخ دهی

به کدام زبان بوزم پشت پنجره؟

به کدام زبان شبیه امنیت‌ام در وطن بوزم؟      تا مقرر شود جهات مقدرّت؛

بگو که از اندازه‌هایم افتاده‌ام

بدن‌ام دیگر با دیروز و پریروزش غریبه‌

سرم به زور جا می‌گیرد بالای این لاشه‌ی زبان‌گردان

                                                      زبان خوار

                                                      زبان آویز…

دیگر به کدام جهت بریزم از دوشم؟      که بیایی جمعم کنی با بوی آغوشت

                                                                       که تکه‌ای از آن هستم

                                                                                 تکه‌ای از وطنم…

                                           رفتن‌ام به سوی خدایی که با او

                                                   نامحرم نبوده هیچ تکه‌ام در تبعید…

 

20جولای2013‌

استکهلم