سنگسار شماره ی بعد

سنگسار شماره ی بعد
مریم هوله

 

 

 


با تابوت ِ مصنوعی راه می روند این اراذل!

آدم که نیستند!

اشعه در شلوار     چه تأثیری دارد؟!

شگرد بر شوخی      چه بُردی دارد؟!

چشم های من        کجای عکس های سنگسار را سوراخ می کنند؟!

من      خورد شده ام!

 

مرده ها     جانیان ِ خطرناکی هستند!

وای بر سرزمینی که کفن پوشان     حاکمان اش باشند!

 

با عطسه های اکسیژن      راه نمی افتد درخت ِ تبعیدی

آسمان      سوراخ ِ کوچکی ست

                عکس ِ ماه     جا نمی گیرد در گریه های نفرت انگیزش

                اشک ِ تمساح     در مدینه ی هفت خط!

خون ِ ماه     در هیچ کلمه ای      لباس ِ کسی را سرخ نمی کند!

چشمی

رستورانی

در همسایگی ِ سنگ ها

 

سنگ های کوچکی بودیم پسرم! دخترم!

پرت شدیم سمت ِ همدیگر

چه کسی می داند حالا من کجا افتاده ام

                  لاشه ی تو کجا مانده زیر ِ سنگ

                                               جمعیتی از سنگ

بگذریم!

ما را چه به سیاست!؟

کمونیست ها    خسیس اند

سوسیالیست ها    دزد

اصلاح طلب ها      پااندازند

کاپیتالیست ها      روسپی

دیکتاتورها      راستگو

دیکتاتورها      راستگو

خواهرم!

فکر ِ مرا نمی خوانند     ایسم های عجول

                                  پسوند ِ بیماری ها را چرا!

                                  پسوند ِ سنگ ها و قاره های پس از صدا

 

بچه های درس خوان     یاد می گیرند

بچه های خرخوان         حفظ می کنند

دیکتاتورها     درسخوان اند

مکتب ها     خرخوان

 

سنگ ها را شد یاد بگیری؟

عکس ها فقط حفظ می کنند

دست هام به تنم چسبیده      زیر ِ کوه ِ خاک

- با من حرف نزن مبارز ِ نستوه!

- حرف نه … عمل ات می کنم!

- گیر ِ عجب خری افتاده ایم!

- خودت گیر ِ عجب خری افتاده ای!

 

- جیب ام را بزن زن!

- نه!

- معطل ِ چی هستی؟

- قلب ات گاوتر از صندوق ِ جیب هاست!

- پس بجنب زن!   ببوس!

بوسه را باید     به گاو زد

      نان را      به تنور

حفره ی بدی نبود     بعد از خاطرات

   سنگ     زیاد بود

              تا بخواهی مرگ بغل می زد انگاری…   دیگر جا نبود

    سنگ مانده بود خرواری پشت ِ انباری

    دست ام به تن ام چسبیده

              دست های مرگ اما رها

     گاوها     ماااا ماااا   

     سنگ ها     تَلَق تَلَق

                در می زدند

               دست ام به تن ام چسبیده

 

- آخ…   بادم بزن تنفر!     بادم بزن

- بادی نیست… کدام طرف آخر؟!

- اینهمه طرف… چه می گویی؟!

- همه ی طرف ها را احزاب گرفته اند

   طرف که همه طرف شد     بی طرف است!

- بادم نزن تنفر!    بادم نزن

                       فقط هستی…   پس باش!

- باد ِ ایستاده      جهان را پر از روده می کند!

- جهان    روده ی افکار ِ بزرگ است… بزرگ است!

              بپیچ در تونل های امنیت     ماشین ِ قشنگ ِ من!

                                                   خطر ِ خوش یمن ام!

زنای محسنه

برخورد ِ تنهایی ها… مغزها

درد  در روده های جهانی

بخوانی     تا ابد می مانی!

( عکس ِ دخترک تا ابد می خواند… دردش به جان ِ من!)

( عکس از خبرگزاری ِ سنگسار     در رفته بود

                       درد در رفته بود توی جمعیت…)

 

در کوچه های جاودانگی     مرگ، در است

با سوسک ها جاودان شدن      فرار ندارد

     مگر اینکه در لولای درها      سوسکی تنها شد!

براستی فکر می کنی خودت هستی؟!

هیچ سوسکی از خودش نمی ترسد

                         شاید تنها تفاوت ِ تو این باشد انسان!

                         که سرگین غلتان ها     دفن ات کردند

                                                   زنده زنده در بدنی واقعی

                                                                           بدن ِ یک آدم

 

من

گلّه گلّه من…      که همه آنهایند!

پشت ِ سرشان نمی رسم غیبت کنم!

جای من این کار را بکن زمان!      جاودانگی ِ سنگ خوار

آدم خوار نبودم… وگرنه عبور و مبور ِ عکس ها

                              تأثیری در آپارتمان و حقوق ام نداشت

زنیکه! زمان!

اگر به جای دهان ام حرف نزنی

        لای درت می میرم      که دقایق ِ فاحشه ات قاطی ِ هم شوند!

                                                                           جاودانگی

- اگر کسی می شدی برای خودت      فقط از رویت می خواندم!

- زنیکه ی خرخوان!

 

 

تست ِ میان ترم

سنگسار ِ شماره ی بعد

مکتب ِ زمان:     اَخ و تُف-ایسم

          زن:      ترن ِ ترابری

پای کج     زیر ِ سنگ می رود!

بوق بزن دخترم!

همه جا سنگ است

 

ریا     اجازه نمی دهد آدم ِ بدی باشم!

وگرنه بدتر از اینها دوستت داشتم عشق!

                                            هَدَرهای بمباران!

                                            خون ِ اُسکُل ِ ماهواره!

                                            دوبله ی خر ِ سنگی!

ای تن ِ کلاسیک ِ آدم ها      که هنوز سوراخ هایشان مُد ست!

 

به یادگار نوشتم خطی ز دلتنگی

به حادثه ی کوچک ام بزن سنگی

که از آینه ام     هزاران من ِ شکسته بروید

                                          لکه های انسانی

که آدم ِ تکه تکه راستگوست!

               صفت ها     مال ِ هم نیستند     که پیش ِ هم باشند!

دوستت دام…. متنفرم…. چاقو… چشم می خواهم

 

سنگ بزنید!

تن ام می خارد برای خطور در فکر ِ آدم ها!

که بی «من» بگوید کسی:   یکدیگر را دوست داشته باشید

                                      دوست داشته باشید    که گناهکارید

                                      دوست داشته باشید     «من» های دُم بریده

                                                                 سنگ بریده

                                                             دروغ بریده

                                             از خواجه شدن نترسید!

 

دُمی لای درهای فصول گیر کرده     که انسان است!

اینهمه چرخ برای چیست خواجه؟

- ماشین ِ تنهایی ِ جهان    گردست!

            جنازه ای که گیر می کند لای چرخ هاش

                                           کسی تکان می خورد

                                   فکر می کند یک آن … که هنوز چیزی هست

گذشت دخترم! پسرم!

نگذر!

بست بنشین توی عکس!

 

                                                      26/نوامبر/2004

                                                           استکهلم