دو شعر از رضا بیشتاب

 



گیلاس های وسوسه

رضا بی شتاب

 

 

 

 

دودی بلند

سبکبالِ وُ کبود

خیال انگیز وُ مغرور

بر شانه های سیم آسای صبحی نژند

بر مینایِ مرمرگونه ی وجود

دست سوده

آسوده می گذرد

گیلاس های دمیده

به سانِ پرتوِ پرهای نور

بر بساطِ فانوسِ خاموش

چونان چکاچکِ نُت ها که بر صفحه ی سرود

آرام وُ سبکبار می چکند

گیلاس های رسیده

سهمِ پرندگانِ روشن است

گیلاس های وسوسه

با بوسه های بدرود

از شاخسارِ سردِ پرند

پَر می کشند

جویبارِ بهارست مدهوش

گیلاس های سرخِ حوصله

در خوابِ رود

در رؤیای قناری

از آغازِ زایشِ خویش

در تابناکیِ تُرد نطفه می بندند

زورقِ آفتاب

روان می شود از دور

2011/08/05

 

 

هوا قهر وُ غضب دارد، شگفتا

که چون تومارِ مرموزی

چنین کز کرده وُ پیچیده در هم

بلور؛ آویزه ی گوشِ جهان، سرد

حریرِ زمهریری زیرِ پا فرش

به بغضی در گلوی باغ می ماند

تلنگر گر زنی

گُرگُر بگریَد چون یکی کودک؛

که گم کرده ره وُ مادر.

دلِ دنیا گرفته ست

مکان در انزوایِ زار بی پَر

نه کوکو گفتنِ مرغک

که در زندانِ ساعت سخت تنهاست

و گه گاهی زمان را می زَنَد فریاد؛

چو هذیانِ مریضی بسته بر بستر

نه رقصِ ساده ی رؤیای رقاصک

که گِردِ خویش می رقصد مکرر…

دلِ بگرفته ی ناشاد نگشاید

نه گلدانِ کنارِ پنجره اینک

که پاشد عطرِ نامفهومِ فردا

نه این پرده، نه این غم

که در چین وُ شکن آشفته خفته ست

 

به کردارِ کسی آونگ بر دار

نه این گل های بی حس جمله ابتر

که بر قالی ندارد شور وُ حالِ سازِ بیدار

نه اشیاءِ خموشِ خلوتِ خالی

سرودی می دهد سر

دلِ دنیا به چنگِ حیله ی بیهوده ی درد.

نشاط وُ شعله می باید

که آتش در زَنَد

بر هیزمِ تر

بگیراند مگر این تیره پیکر

و فانوسی برآرَد چون

نگاهِ یارِ من روشن

 

مرا از قابِ غمگینِ دروغین ات، رها کن

تو ای خوابِ زمستانیِ بی روزن

2013 / 2 / 13