شش پرده از غربت

 ا

ا

ا

ا

هومن عزیزی

1
دریا    پشت تاریکی      پشت انعکاس هراس راه
                                                        پنهان می شود
تردید
از مجادله ی نشستن و نیمکت         از پابه پا کردن
                                                         زاده می شود
باد سردی از انتهای تقویم می وزد
                       زمستان آمده است
چه می خواهی:
سوراخی به اندازه ی فدم
سوراخی که بشود در آن     تمام قد خوابید
                                   تمام قد داد زد
                                   تمام قد گریه کرد
باد سرد می وزد
و شهر برای ماراتن یخ         آماده می شود
                                      کف دستهایم را نشانش می دهم
2
سمت تاریک تن      و لبه ی نور
                             که چون آغاز عشق بازی        برق می زند
                             و بر شاخه های لمس
                                                     تاب می خورد
زمستان آمده است
باد سرد
از پنجره      از تابلو     از تقویم
                               از رفتن می وزد و از کلمه ای که در گفتن اش تردید می کنی
من روی همین جمله پا به پا می کنم
نگاه می کنم
منتظرم
باکره ی انتظار      پیراهن شب بر تن       از پله های خستگی پایین می رود
                         و پروانه در مشتش
                          نفس حبس کرده است
زمان
با فلس های لیزش
در تاریکی شنا می کند و از روی پره های ساعت سر می خورد
3
چرا نیامدن ات دیر شد؟
چرا روی پاهای من ایستاده ای؟
من چقدر پیر شده ام
چشم هام چقدر تاریک اند      و انتظار فاجعه
                                       عادتی ست که به گریه وادارم می کند
باد سرد
از آخرین ورق های تقویم
از آخرین اعداد می وزد        و ابعاد شهر را
                                       در بازو های تاریک اش     خلاصه می کند
لابلای غربت و اعدام
میان هاشورهای تیره ی تبعید         و تقویم های بیماری های مادری
میان کافه های بستنی و سیاست        و آخرین زوزه های دین
                                               این پا و آن پا می کنم
                                               سرم سنگین است
                                               سرم برای دردسر درد می کند
                                               و می خواهم رد پاهایم را
                                               در صخره های شب     فرو کنم
4
چرا عینک تاریک و مایوس ات       اینهمه تنهاست ؟
                                               و امتدادت به نقشه های غریبه می ریزد؟
چرا سعی نکردی؟
چرا خیال بافی ات      به تپه ها و جوی ها گره نزدی؟
                             روی سنگ گورهای هاشور خورده ی مادری نرقصیدی؟
مادرت
باید برای رفتن ات      سفره ای می چید
                              و کاسه ای خون پشت سرت می ریخت
5
با گوش های سرمابرده               و دست های ترس خورده
                                            خیالات اعشاری و کورم را
                                            از گره های زبان می آویزم
                                            و به اعتماد تباهی سکوت می کنم
در ماراتن یخ
شهر تا گلو برنده شده است
و بادهای تاریک       از تاریخ می وزند
کتاب ها در قفسه های غربت منتظرند
و حقیقت های واهی را        در صفحات خاک خورده
                                    به فراموشی گره می زنند
من می خوانم
بلدم دعا بخوانم
و روی پاهای التماس بایستم
او آن بالاست
و پوزخند های هندسی اش       با فلس های لیز و پره های سنگین
لبه های نور را می شکند
6
اعتماد من به تو
اعتماد من به فصل هاست           که می دانم می آیند
                                           می دانم که می روند
                                           می دانم که مرتب و تنهایند
اعتماد من به تو
اعتماد من به دود است
که دور خیالات تاریک می پیچد
و اضطرابم را          در پک های ساکت         خلاصه می کند
در سوراخ زمستان     می خوابم       تمام قد
و باد ها
از کلماتی می وزند
که ناخوانا…
2009-04-28