که هستم؟

مریم هوله   مریم هوله

 

که هستم؟     کی و کجا؟!

                 که بر سفره ی من زندگی می کنند موها

                                                             کرم های معابد…

                                                             جثه ی چشم ها…

                                                             پوست…

                                                             دست ها…

                                                             پاها و ارواح شان…

                                                             جهت ها و اوزان شان…

                زندگی می کنند بر سفره ی من

                                                      جاندارانی بسیار

                                                      مردگانی شاید بیشمار…

                                                          که عدد     افتاده از قرار…

 

چیزی نمانده از واقعیت ام       جز مالکیت ِ سرزمین ام و     مستأجران ِ تن ام…

در این فراموشی

                       زندگی ِ مفتخر ِ همین بدن ام!

 

باد باید به یادش بیاورد یک بار…

         شاید شاد    شاید عزادار…

       این انجمن ِ خدایان ِ مردار را… با پائیز و بهارریز ِ شآن شان…

                    که در وزش ِ قوانین ِ مرگ شان    تعابیر ِ زندگی ِ ما     در نبرد ِ برابرست

                                                        که ابد    برابری ِ نبرد بوهای مرده است

تو بوهای رفته را زندگی نگیر    که در ادامه شان    گذشته ی رفتنی بودن شان هستی

خدای نکرده زبان نفهم ِگرامی! این کِرم را نگفتم تویی

                                         تو خاطرات ِ سواره ی اویی

                                         حشرات ِ اُخروی ش را یاهوویی

خلاصه هرطوری که بر نمی خورد به قبات از قبر ِ پیامبری دیگر بشنو

که هر چه آمد نیامدت را در لحظه ی لزج ِ کرمی ساعت آجین می کنی

                                                       که باقی ِ اندامش     تا دوردست ِ تاریخ ِ گل یا پوچ

                                                                                 لِه تا لِه ِ آمد نیامد ِ چندش ِ گرسنه است

                                      چندش ِ گرسنه که به زبان ِ شما همان لذت ِ زمان گز ِ عابران ِ زبان نشین….

باد… باد… باد… باید به یادش بیاورد… تنها وزیدن ِ زنده ی ذهن های روزه و

                                                                                                آیندگی ِ موزه و….

آآآخ…. به یادش بیاورد این زمین     کیست در کوما؟

                                              که بر روی هیکل اش زندگی می کنند جلبک ها

                                                                                               نهنگ ها…. درخت ها…

                                                                                               آدم ها….

                                                 آدم ها…. آدم ها…. روی آدم ها    من تر از من منی که می وزد…

                                                 باد… باد… باد…    باید به یادش بیاورد….

                                                 باد… باد… باد…     این حافظه ی مرده    ما را به باد داد…

تنها و فقط فریاد    برجای مانده است!

قله می خواهی یا همینجا خوب است؟!

حال می دهد به زبان ِ خودمانی – لذت…. راه ِ دیگری نداری…. خواهی نخواهی…

 

                                                                                                       14/مای/2010