عشق از همه طرف

 مریم هوله

دیگر کُشتی…     بس است عشق!

هر دفعه در کسی شعله می کشی به سمت ام

راه رفتن ام را طولانی می کند شب هات    

                                         که شب هایم را از من گرفته اند

دیگر کُشتی… رحم کن عشق!

                    برو به سمتی که نشود توی آن

                                                     کسی را گم کرد

اینهمه آدم ِ گم شدنی برایم پیدا کرده ای که چه؟!

فکر کرده ای یک آدم چقدر می تواند بسوزد؟!

                                         تا صبح؟!

                                         کدام صبح را خیال کرده ای

                                  که دیگران فکر می کنند صبح است؟!

دست از سرم بردار!

شانه های کوری ام را به من برگردان

                  تا از روی مهربانی      یا حماقت های دیگرم       گریه کنم

                  نه اینطور گریه ای که مردی این بار

                                همه ی شانه های دنیا را        از من دزدیده

                                      با آستین ِ خودش     گم کرده توی شهر…

شهری که نمی دانم در کدام سمت اش

                                زمین با نفس های او گرم می شود

                                و اکسیژن        بخار ِ خیالات ِ اوست

                                                    درباره ی پابلو نرودا…

                                                    من…

                                                    و چند چیز جزئی دیگر

                                                            که مرا      دنباله ی او کرد…

                                          دنباله ای که همیشه از عقب ِ صاحب اش

                                                                    نامرئی ست و گم…

                                                       در شرایطی که انسان است!

                                   تحت مناسبتی     که صاحب اش انسان…

                                   شانس ِ دوبله شاشیده…

                                    عشق ِ از روبرو کفن پوش

                                                            لیس زنان تمرگیده توی دو…

                                                                                      هَروَله…

                                                                                      جهش…

                                 فوت و فن های بدبخت ِ تکامل     توی آپارتمان…

                                         در چنین شرایطی… تصورش را بکن…

صاحب ات مثل قرن آینده در آپارتمان ِ بغلی

                            که دسترسی ندارد به دنباله اش…

                                نیازی ندارد آینده     به دانستن ِ نیاز ِ دنباله اش

                            در قرن های عقبی     توی آپارتمان ِ بغل دستی…

دیگر کُشتی… دست نگه دار عشق!

از جان ِ انسان چه می خواهی

          با این زبانبازی ِ زماندارت     دور ِ هسته ی آب زیر کاه ِ سکوت…؟

اجازه بده    با کمی فراموشی       که به انسان فکر کنم!

آن همه سر      که برایشان سوخته بودم…

آن همه معده ی ورم کرده       که بادم کرده بودند در آفریقا…

آنهمه دست       که برایم تکان می خورد…

         دست هایی که بادبادک شان را      این ور و آن ور می کردند

                                                                    با قرقره ی اخبار

                                                        این ور و آن ور می شدم…

حالا      یک وری افتاده ام

                           روی خیال ِ یک نفر

                           که در خیالات اش      نبض ِ مریضی می زد روی تخت

                                                            تختی که خالی می شد…

                                           همراه ِ فکرهایی که او به من می کرد…

عشق ِ یک وری…

خدای یک وری…

پیامبرگونگی ِ یک وری…

اما زمین گردست!

دور بزن…   برگرد…       بعد از شهادت ات…

دارد شهید می رود این ور… آن ور…      خون از رگه های زمین

                                                     که بدجوری گردست

                                                               بدطوری همه وری…

                                                            18/آگوست/2005