«انهدام سوژه»

 یاسر موساپور

 

 

1-

انگار چیزی از تو در آن چای بود

چیزی از تو

که هر لحظه «تو» را سر می کشید در «من»!                  داغ ِ داغ!

«من» ، «من» که نبود!

نگاه کرده بودی!              مستقیم!

و فرو کرده بودی «تو» را در دلم!            (نگفته بودم؟)

در «من» که «تو» رفت ، «من» منهدم شد!

                                          من…/

                                                            ه…/

                                                                            دم…/

2-

چیزی نگفتی!

گفتم :‌«تو» یک تکه از انهدام «من» است!

چیزی نگفتی!

گفتم : لبت!

چیزی نگفتی!

و یک جرعه تلخ فرو رفتی!

                                           (دیروز ظهر ِ تنت نبود مگر؟…

                                           که خلوت کرده بودیم…     داغ  ِ داغ!)

 

3-

 تو آمدی نیامده در گلو نشستی!

                                                وگرنه بغضی که نبود!

چیزی است در«من» انگار از «تو»

که هر لحظه می چکاندم     از «تو»

به چایی که چیزی است انگار از «تو»

و انگار از «تو» چیزی است در چای!

                                                 ها!می چکانی ام!

                                                وگرنه بغضی که نبود!

 

4-

«من» پرسید :             من چند نفرم؟

                          چیزی نگفت کسی…

«من» خواب بود روی تنت…

که کسی گفت:        برخیز!

فراق اش از پشت کوه بالا آمد!