شعری از شهرام عبداللهی

 شهرام عبداللهی

 

قاعدگی ات بالا گرفته

که با بال می روم بالای سرت

و سر می خوری بر روی همه ی من

                                               جز من

طناب دارم را بده مادربزرگت ببافد

و موهایت را آویزان کن از بالای صندلی.                                 

آس و پاس می کنم پدری

                                    زنده تر از با – بی

داری از مرگ می میری

                                   با دادم می رسم

                                                            فریادم به دادم می رسم

لجن بارگی می کنم

 با سرت که قاعدگی می کند

قاعده ی مثلث

که تاس می کند نگاهم را برای با تو

که بوسه می زنی همه

                           قاعدتاْهمه جز: من

مادگی می کند چشمان داغ شده ام به لحظه های دانشگاهیت

که ۵/۶ بار پرسیدی پرسمان از پانسمان می آید؟

که برای ۵/۷ بار گفتم

از بالای دیوار بوی سگ و علف می آید

مادرم را بده طناب دار بزرگی ببافد

و ۵/۸ بار آویزان شعر از لای صندلی

و دور شو میان جز من

همه

    هیچ

          پوچ

               پیچ

و جز تو

انت

هذا

و هذا انت من

شهرام عبداللهی