آغوش من کوه می زاید

 سارا سیامکی



 مجموعه ی شعر «آغوش من کوه می زاید» سروده ی شاعر جوان معاصر

سارا سیامکی به تازگی منتشر شده است. شناسنامه ای از کتاب به دست ما نرسیده است اما با هم چند شعر زیبا از این مجموعه را مرور می کنیم:

 

راوی

ریل است

ومن

اتفاقی خفته

                در شکم این قطار.

 

 


 

کنار آب باید نشست

                 اعتکاف خیس

                              طعم دیگری دارد

کولی سرکش رود

                    رقص زیبا تری دارد

                                         زمزمه تازه تری

 

ببین

   ماهی سرخ

    چه قدر شاعر است

    که خیس نماز می خواند

    که موزون تکلم می کند

    که در خم هر موج

   چه گونه به اوج می رسد

 

آبشار را که هیس بلندی است

حرف قشنگی است

همین جاست که نباید دم برآورد

همین جاست نفس گیر

در آب بمیر

                  که مرگ خوبی است

                 با آب ماندن

                 بی گور ماندن

مرد آهنگ ساز را بگوی:

موسیقی را زیر آب باید برد

چنگ باید زد به آب

قطره و چکه را باید شنید.

 

 


 

درحیرت ام

این گندم ها

برای آمدن ام

چه دستی می زنند

          وسکه می پاشند

وپاهایم

       چه دوری گرفته اند

آن تاک

چه سر به هوا

   سر به هوا

            می خواند

                        و 

                          روسری ام که با تمام پرنده هایش

                               پرواز کرده

مادرم

      عجیب است

                    هیچ نمی گوید:

                        "سارا

                           موهات

                           سارا

                            پاهات"

نرگس

      جوانه ها از انگشتان ام سرزده اند

نرگس

 تا لحظاتی دیگر

سبزی

تمام تن ام را

          می پوشاند

و دریا خاتون

برای ام

آینه شمعدان

می آورد

که ببین

تو

   دوباره

زیبا,زیبا

روییده ای !

 

 

  


              

 

 

آغوش من

                 کوه  

                       می زاید

دست ام نمی رسد به شانه های طفل ام

                                                البرزی شده

آیا می شود خزر شد

                        وبا بلندترین موج

                                 برپیشانی اش

                                     بوسه ای کوفت ؟

آغوش من

            هر گاه که می زاید

                               تحلیل می رود

                                    و آن قدر کوچک می شود

                                                               که موریانه ای

موریانه ای که در سر هوای فتح کوهستانی رادارد

                                                         که خود والدش بوده

آغوش من

           خودش راسنگ می کند!

                                        برای همین است :

                                                              هر وقت اتو بوس از جاده کمربندی می وزد

                                                               و بوی کوهستان می آورد :

                                                              می خواهم از پنجره بزنم بیرون

                                                                و با ناخن هایم

                                                                به تمام درد کوهستان چنگ بزنم

من

چنگ می زنم و

                 لالایی می خوانم

من

چنگ می زنم  و

                  لالایی خیس می خوانم

بر مزارطفلی که ایستاده مرد

بر مادری که البرزش را نبوسیده

برموریانه ای که

این چنین

آرام

درسوگ خیال اش جان سپرد

آغوش من

             کوه

                    می زاید.