فحاش پریود

 امیر خالقی

 

تا خرخره     خر شده ام

به اندازه تمام گوشادهای دنیا        کر

حالا گیرم بیایی و بگویی :

" به کی رحم       می شود   کرد    و    رفت "

اتوبانهای اتو کشیده ی سربی

و دخترکان ران ده شده

روسپیان کروات زده روی سینه ی کارگر 

         گُر گرفته گاندی

تهران        نیزه نازی های میکده ی شیخ زکریای رازی

[]

این سینه سر سام مرگ دارد

(درون سطرهای بالا از من فاکتور بگیر

هنوز بدهکار چشمانت است)

[]

چشمانت نت نت می ریزد روی سطرهای

           میزان             کج شده    

عدالت از مشتهای مجسمه ی درب دادگاه

واژه واژه واژگون

باران

[]

حالا لای رانهای تهران لهجه ام را گم می کنم

خودم را در جوبهای الکلی                پیدا

و تو     تور دیگری بدوز

میخ هیچ سوراخی نمی شوم!