مَبادایِ متن

  علی مسعود هزارجریبی


« مَبادایِ متن »

 " ایستادن در آستانه یِ شعرآستان هایِ وحید ضیایی " 

در شناسه ی " شعرآستان ها " از دست دوستی آمده است        این یک شیوه ی عملکرد است (شیوه گرایی خاص ).         می گویم       شعر   خلقِ تماشایِ خلق است       خلقِ خلاقه از بُرش هایِ فراوانی        به تعبیری نصیبی ار نصاب     که امکاناتی را به وجود می آورد تا شیوه ی عملکرد از روی آن مشق شود

در شناسه   آمده است    تخریبِ جریانِ سخن

می گویم  تکثیرِ جریانِ تعاملاتِ کلامی بطور کل       در پلورالیسم فرم و در گشتِ نگاه های دیگر        در بستری ذهنی که تولدش « آینده » بود   

آمده است    این شعر ها محلِ مناقشه اند       با اصولِ خاص خود از جمله           زیبا شناسایی

حتمن موافقم

این که دیگران درباره ی بازیِ فرا زبان شناسایی او (  بطور کل شعر آستان ها ) چه       می اندیشند اهمیت چندانی نخواهد داشت       اصلن موافق نیستم    چون همین که خواننده یِ اِلیت یا حتّا خواننده ی عمومی به این شعر ها می اندیشد نوعی مرافقه و یا مناقشه و یا حتا منازعه تلقی می گردد که خود شروع  اهمیت گذاری                  است     اهمیت گزاری

متونِ دورگه    و چند رگه شعر ها     شعر- متن ها      شعر – نثرها    نثر – شعر ها    نثر – نثر ها      و پاساژهای خالی از کلمه و ادوات و اسباب      و فضاهایی پر از سکوت  و صدایی غیر از جنسِ فکر – شعر    یا فکرِ شعر       که همه در باد و گردبادِ مبادای متن دایره می شوند    و همه دایره ی بی شکلِ شعر     شعر تماشا     که چشم بیش تر از گوش و دهان سهم می شود و گوش و دهان بیش تر از

گفته آمد       از ویژگیِ شعر مدرن پیوندی است     که شاعر معاصر بین مفاهیم و اشیاء ایجاد کرده         

می گویم امّا در گُسست و بی نسبت کردن رابطه ی این مفاهیم و اشیاء در پروسه های پس از مدرنیسم     صورت می گیرد    یعنی هی دور و دورتر از موقعیت مقصود و پرتاب در موقعیتی غیر مُتصوّر امّا سیّال .  

می پذیرم     شعرآستان ها       شعرِ محوِ مدامِ سوژه     محوِ مضمون    محوِ موضوع .

اما سیالیت و شناوری در عناصر و انرژی های موجود و بوجود آمده متن    که          انگیزه      متنِ ضد انگیزه را در ذهن مخاطب    انگیزش می بخشد

شگفت اینکه     با تجربیات نسبی در شعر کلاسیک و در ادبیات گذشته متن پارسی که شاعر دارد    امّا جا پای آن     در ضریب بالایی   در متن حاضر ( شعر آستان ها ) پیدا نمی شود چه در کمپوزیسیون و قاب های متن      چه در اجزا و جزء جزء شناسی شعر ها

خلقِ جدید      موقعیتِ حتمی این سلسله شعر هاست و کشف هم شاید ابتدا در چشم اتفاق افتاده و بعد در ذهن      یعنی همان طیفِ رنگین کمانیِ سرایش در چشم      در چشم آسمان همراه با مضربی از هوش و سرعت و جنون     اما خلق جدید     بی گمان با تکنیک های آفریده باید توأمان باشد      تکنیک های استفاده شده و عادت گرا     حرف متن را به انحراف می کشاند     به انحراف تکرار و آشنایی    

در موقعیت شعر پس از مدرنیسم      موقعیت شعر و شاعر    سر مشق است       مشق نیست        که فی المثل در این مورد نظر به بازی های زبانی یا تکنیک های فرا زبانی است که طبعا      شعر آستان ها در تقرّب به هویتی مستقل دایره های خویش را ترسیم می کند      در شعاعی از اتفاق و غَش       و ناگهان       شعر عبور        عبور از بازی های زاید      و رسیدن به خودیتِ خود    خودِ شاعر        خود شعر    خودِ بی زمانیِ زمانِ مکان گرفته در بی مکان یا هر مکان     که مکان     حتّا می تواند کلمه باشد   که تو در آن خانه کنی       با سقفی از حس و ضربت .

شعر عبور از معصومیت نا به جا       شعر عبور از  شهوت     و غریزه      و شعر عبور از متن   حتا نامتن       تا در مبادای متن      رها شدن    « وقتی که زندان در        گریه هایم جاری می شود » *

 

*)  از شعرآستان های وحید ضیایی