به نام اسم

 علی مومنی

مجموعه شعر شاعر خوب معاصر علی مومنی را تقدیم حضورتان می کنیم و از او و همه ی شاعران و نویسندگان دیگری که با انتشار کتاب هایشان در دنیای مجازی فرصت خوانش آن را برای همه ی همزبانان شان و فرصت رشد را برای ادبیات فراهم می آورند سپاسگذاری می کنیم.

 

 

«به نام اسم» از  علی مومنی

 

 

 

 

 

نام: به نام اسم {مجموعه ی شعر}

مولف: علی مومنی

روی جلد: سیاوش برادران

حروف نگار: میترا نعمت الهی

چاپ اول: زمستان 1385، انتشارات داستان سرا

شمارگان:  1200 نسخه

ناشر: نشر الکترونیکی مانیها

نوبت چاپ: ؟

شابک 8-52-7979-964-978

شماره کتابخانه ملی 5289-85م

همه ی حقوق برای ناشر محفوظ است

 

 

مقدمه

 

گزین گویه می گوید :آنگاه رطوبتی ست که پیراهنش به تن چسبید . خیس اگر شوی این شعرها را بهتر می‌ بینی .

باران !باران!باران!مقدمه ای پا به پای خیس . تا همراه این نوشته از کلاه وکفش یا دستمال و شال گردنی که همراه عابر است کم کم به مغز استخوان برسد .

گزین گویه می گوید :کوه نیست این پا فشاری خیس که هرگز به هم نرسد . پس مینویسم و این رطوبت پاشیده بر مقدمه را همراه با نوشتنش پاک می کنم …به نام خدا

 

 

 

1

تقدیم به یدالله رویایی

 

 

 

به نام اسم

ویا هر شبیه بی مانند

قسم به جمله میدهدو

 جمله می خوانند:

 که واژه باد جهان

 گل به گل

 گفتگویش باد

وباز باد

کبوترانی که این کتاب را

به جای حرم

می نشینندو پرواز می کنند .

 

 

 

 

 

2

 

 

 

بگو به اسم خسته ی من

 چگونه مرا بر دوش می کشی

 کنار هم و

 در مسیر این همه راه …

من هستم و تو…

 اوترین تصور ما.

 بیاد این دربسته

شما ایشانی.

 توآفتاب ترین اطراف .

درآسمان ترین خورشید

 من عا شقانه تو بودم

تو مومنانه علی

 ادامه باد هنوزا

 چگونه یا علی !؟

 

 

 

 

 

3  

 

 

یا هنوز !برجای مانده های دیروز

 بدون کلیدو

 خیال دری از شب و روز

 وشیری که بر

 کهکشان لبش

 کودکی

از من و

نیزو

یا هنوز !

 

 

 

 

4

 

 

 

گنجشک را بهانه بگی

ر دانه بده بیا !

بالا تر از سپهر

آبی و آبی و آبی و

 بعد رویش سیاه

 پایی میان کفش هزارو هزار پا

 خورشید را بگیر

 این خط را بیا!

با لااقلی از نفس و

 دستخطی از هوا

 خطی که آفتاب را

 کتاب کردو نوشت :

دانه به دانه

« به نام اسم »

 

 

 

5

 

 

وشب بدون سیاه

 واندک اندک ماه

 به خاطرت بسپار

 به گریه ات درچشم

 که آب می وزدو

 عمق میشود باران

ومنعکسش ماه و

اندک اندک شب

 بدون سیاه و

 خاطرش درچشم

 که غرق میشود

پله پله آسمان

 درعمق !

 

 

 

6

 

 

 

 

زمان    در پیش و پس

از راه…

 بلندش     ازسکوت نور

 وبی جسمش   از اندامی

 که طولش باد و

 ابری درهوا

 بی انتها از طول …

وشب بعد از هوا و

ماه بعد از آسمان

 درکُنه طاقش

تاابد ابروست

 وآهوتن و

 دشت پیراهنش  !

 

 

 

7

 

 

 

 

 

 

 

می آیی    ای سراغ !

می گیری و دوبا ره دور می شوی

 بر سنگ ردپایی و

در آسمان خورشید

می درخشی و

 دوباره سنگ می شوی

 صدها هزار دایره بر آب و

 دورتر تا خاک …

برخاک ساحلی و باز

 در آسمان

 زمین

 پله ای تنهاست .

 

 

 

8

 

 

بالا

بالاتر از سیاه

 اطرافی ازادامه ی هم

تا دور

 در پیش هم نیامدنی هرگز

 یا در زیر هم نویسی عمر

مورخه ی

دوازدهم ِ

پاییزِ

ظهرِ

عصر!

برگرد ای کبوتر زرد!

 آینده ای

هنوز منتظر فرداست !

 

 

 

 

9

 

 

 

وهنوز «منم»

سنگی بر روی سنگ

 رویایی

پر از این جا

 که می رفت و

 خاک را نقطه چین میکرد .

ای سنگ !

 ای خاک نستعلیق!

 پُر از کلمه

 کمی پاییز

 زرد

برای نوشتن خورشید .

 

 

 

 

 

10

 

 

 

دراین شبِ طوطی

که باز، ماه می تابد

 از این گلایه ی تابان

دوباره سایه ی من

 ویرگولِ سکوت

 و واژه ای

بدون واژه ی دیگر

 هنوز درمن و

باز ماه می تابد

 وباز درقفسش

 عُمر،

 طوطی فرداست !

 

 

 

 

 

11

 

 

 

 

 

دریاچه ای

 که اسب می شود از ابر

 بهار زردو

پا ییز رنگ شیهه اش

 وبا دبانی از منِ تُند

که می وزیدو

 باد را تند تر می کرد .

در قا یقی عمیق تراز دریا

 مضاعفی،

 میانِ

 جنگ دو اسب .

 

 

 

12

 

 

دو نقطه ی بی تو

 دوحلقه ی بی چاه

 دو مهر بی انگشت

 دو شنبه ی بی ماه

 شبیه عقربه ی درمن

 یکی درون و

 یکی بیرون

 هزار دوازده و

 بعد ساعت یک

 همیشه نیمه شب و ظهر

 آبها یی که ساحلت کرده اند .

 

 

 

 

 

 

 

13

 

 

 

 

حالا

 حالاترین دقیقه

 ای هر دقیقه دایره تر

 

 

 بر شیب تند واژه و

 در ارتفاع گودِ کلام

 گاهی گُلی   گیاهِ گذشته

گاهی گلابی از گلِ حال

عطرت سلام

دایره ات

 دور

 تا

خداحافظ !

 

 

 

 

14

 

 

 

 

 

 

باخستگی

ای مشغولِ هر روز

 می خواهی برایت تبسم کنم؟

 ویا از ته دل…

نه !نه! نه! نمی توانم

 پس تبسم می کنم

واز ته دل کار

 مشغول خنده ای

در بین امروز .

 

 

 

 

 

 

15

به مظفر رویایی

 

 

 

 

 

ازعددهای ساعتم     می ریخت

گردشی    دایره تر    از دنیا

جمعه ها

 شنبه ،شنبه می بارند

در دوگوشم

 صدای فرداها

ما سکوتیم و

 در به روی در پنهان

 واردی خیس زیر این باران

خسته از هم سیاهِ همدیگر

 چکه چکه ،کلاغ ها آبی

 رفته رفته ای شتابان با ز

دایره دایره ،ساعتش بر آب

 

 

 

16

 

 

 

وآسمان به بالا

 دروغ می گوید

 و دریا به آب

وگلها به باغ

سبک سبک تر و

 بالا به بالا تر

 هوا، دروغ

نفس ها ،دروغ تر

 دنیا،

 شبی که خود را نمی بیند

 

 

 

 

 

 

17

به همسرم فرشته عابدی

 

 

 

 

 

 

 

ودست های تو

پهن تر از برگ

وریشه های تو

 بیشتر از باغ

وشب

چقدر درست می گوید:

 دقیق زیر نور ماه