شعرهای امیر خالقی

امیر خالقی

زیر جمله های له شده چکمه

 

 

جمله که جا مانده اینجا تف شده روی تفکرهای مسکوت

مسکو پشت رژهای کمونیست یخ بسته

خرس نشده      همیشه پنگوئن تابلوی زیبایی برای سیبل شدن است

بزن     بزند           بندازد

چشمک            سکه بگردد و بگرداندم دور کمری باریک شاید

حلقه گردم در حلقوم حقایقی تلخ

تف شده بر سطوری به سطوح آمده از این چکمه ها

خاک

چیزی جز جزای جزامیان به من مبتلا نیست

که "ما" را کشته ایم به مشتهای وا نشده مان

چای می آوری تا تاب بیاورم

تاب بخوریم توی تابوتهای تا بوده اینچنین سیاه

آه می کشد توی گوشم        زنگ را

در                                  حضور تازه ای از کوچه را میهمانی نمی کند

 

 

جنگ و ننگ

 

بندازم بروم كلمه حالي كند اين باران را

راه راه كند پنجره    آينه      و اين منظره كه منتظرت است

بهار حرف تازه اي نداشت    هر چه بود جمعه

و اين تقويم هاي پر از گل رز

شهربازي ديگر جاي قرار           نه

 اين شهر كه بازي مي داد كلمه را

از سطر بردار

به دار خشك تازه تازه تر شويم از نو

نوروز حرف تازه اي نداشت

فرهاد حرف تازه اي نداشت

و من سنگر گرفته ام پشت اين پشته هاي خونين

كه مي شد اين ژ3

داس باشد     براي تو

چكشي براي من

براي ما كاري تازه در كنار هم

جنگ حرف تازه اي نداشت جز جنگ     جز زجر    جز     رنج

*

من سرخ نيستم

از سر خط بنويس اين سطر مي توانست اسطوره باشد

جنگ يك رنج دنج بود

جنگ بود     من   كلمه و كله ام

خودكار كه خود كاري نداشت با اين پيك قديمي را حالا خانه

و خانه خشت خام       آينه مي شد جنگ را

جنگ چيزي جز رنج نبود    گنج نبود

3

 

بر این معبر چه می جویی         تاریک

همه چراغ بودی         بار می گذاری        روشنم کنی        گذشته ام

بر گذر       کنارت کناره می گیرد         تخته پاره هایم

صدایی به باریکی اندامت        و نفسهایی به آتش گونه

از شقیقه داغ می شوم        داغ

گذشتی / گذاشتی کنار         سیگار / دفتر / چای / نوار

برهنه می شوی نوک قلم           شعر می نویسی

 

خودکار ! نگهدار . می خواهم نثر شوم . روی همین سطور . بی خیال که در چاپ چه می شود . در نقد چه می گویند . یک لحظه کنارم و من کنارت روی همین سینه ی سپید تو می نویسم . شعرم . من شعرم . من شعرم همه سطر به سطر پیچیده به کوچه های خاکی واژه . بوی نان روی صداهای خسته . تو چی ؟ تو چی ؟

 

بوق     بوق      بوق       (بوق اشغال)

- مشترک مورد نظر …         نظر کرده است               شیرینی خورده است

تو تلخ تلخ شعر می سوزانی / چشم می سایی بر این گذر

گذشت از تو           خودش         شعرها

- از تو گذشته . کرکره را بالا بکش

غم نان شام-لو بخوان             محبس محبس به عیش دیگران بندیم

در بندیم و تو در بند را یکجا پشت قبال داری      گذر / ماشین / چراغ / بوق   بوق    بوق (بوق اشغال)

من بر این ایستگاه های بی رفتن        صدا      صدا    ما

یک حلب آتش به دل / یک حلب خاکستر خانه / یک حلب …. همه ستاره های سینه ات

بگذر تو اسیر نبودی           – زندان بان !

تو پرونده نداری

تو پرنده نداری

لعنت به ستاره های حلبی

درجه های حلبی

خداهای حلبی