که جامائیکا هم کشوری ست . . .

  الهام ملک پور

 

مجموعه شعر «که جامائیکا هم کشوری است» نوشته ی الهام ملک پور منتشر شده است. این مجموعه دربرگیرنده ی 24 شعر در 48 صفحه است که در فاصله ی زمانی 1379 تا دی ماه 1384 نوشته شده اند. چند شعر از این مجموعه را با هم می خوانیم:

 

 

مشخصات کتاب:

که جامائیکا هم کشوری ست . . . (مجموعه شعر)

الهام ملک پور (شاعر)

انتشارات مهر راوش (تهران – 1385)

قیمت:600 تومان

 

 

پاندول

 

جان صفر های این تصویر.

مرا بهتر نگاه کن

کُن فَیکونی

صفر توی صفر

صفیر           قرنیه های باز و بسته شدن

قرنیه های این تصویر

سیم      تلفن      بی سیم      تلفن

قرن هایی        که صفر       صفر

مروارید آب های روان

مروارید چشم هایی که آبی نمی بیند

چه فرق می کند که ببیند؟/!

نگاه کن

قشون صفر های این تصویر

 

 

که جامائیکا هم کشوری ست . . . / صفحه 43

 

 

 

نفرین نامه 5

و فکر کردم که شاید مهم باشد

 

الهام گرفته ام

به جای یکی     دو تا     چند تا

 

یکی الهام حیدری که بوی پنبه می دهد

وقتی می گویم سلام

یعنی این که من تو را می شناسم

وقتی نمی گویم

یعنی وقت دارم که ساکت باشم

 

دست ها دراز می شوند

دست ها دراز می شوند

من روایت را دنبال می کنم

دست ها برایم می نویسند

کلمه میخ می شود توی دیوارها

این کار ِخودش را می کند

 

دو تا دوست دارم که فوق العاده اند

یکی ویتگنشتاین است و دیگری داریوش شفیعی. اولی عکس اش هم کفایت می کند و دومی تصویر اولی را باز تولید می کند.

من را به یاد لاک پشت می اندازند و این که چرا لاک پشت از لاک اش بیرون نمی آید و جواب این که چون توی لاک اش سفید است و . . . و من لاک پشت را پرت کردم توی باغچه.

 

هر لحظه روز واقعه است

دست تکان می دهم

برای پسرم که جلوی کتاب هایم نشسته است

پسرم را خوانده ام

دست تکان می دهد

من درس هایم را خوانده ام

زمان را می فروشم و یک تاکسی دربست می گیرم

همه چیز را در هم شکسته ام

این مسئله قابل دفاع نیست

لذت می برم و شرمنده نیستم

به حکومت خود مشغولم

گفتم که می شکنم

همیشه گفتم

همیشه دست هایی هست که مفصل هایم را می شکند

و چیزی از میزها نمی ماند

و چیزی از چشم ها نمی ماند

مفصل می شوم به الهام های خودم

همیشه گفته می شود

                          دست هایی به کمین لحظه ها نشسته اند

تاکسی می گیرم

و گفته می شود از توی رادیو که هر لحظه غنیمتی ست و

صد تومان

ما چند نفریم؟

جنگ می کنم تا انتهای خیابان

صد و پنجاه تومان

چه خوب که دست هایم را جدا کرده ام از خود

و به فکر پسرم می افتم

جدا می شوم از کتاب های روی میز

 

غلبه می کنم بر آستین ها و

آستین ها و

سه و پنجاه و پنج دقیقه

گفته می شود

مستقیم

گفته می شود

میدان ولی عصر

گفته می شود

میدان ونک

گفته می شود

هر لحظه غنیمتی ست

گفته اند که

صد و پنجاه تومان

شما که دست ندارید

شما که زبان هم ندارید

                                 لطفن

 

هر لحظه به خاطر خودم الهام می شوم

مگر غنیمت است

چهار و چهل و هشت دقیقه ی بعد از ظهر

 

 

 

 

 

فقط قدم زدیم

 

 

اقلیما من برادرم/برادری

روی سوزن لب

اورشلیم

اورشلیم

تخت برف می خواهد روی رو انداز

پیانو        پاهای گیتاریست

والس های مدام . . .

 

 

پیانو توی بلوط  لوط   لوط   می شاشد

                                                 کوک نیستم عزیز

                                                 به هر طرف

 

پا توی چشم های مادر سوژه

دست       اتاق بی کندو

                                  استروژن های مضاعف

                                                  ما برادریم

 

 

اورشلیم اورشلیم

روی سوزن بوسه

روی تن های زنانه

والس های مدام

والس های مدام

 

 

خانه از ته توی سرم

                            پرده ها

قی کرده روی گوش/گوش واره

                            پرده ها     پرده ها

شاه بلوط های پیانو

                            آه آه پرده ها

 

 

پرده زنی ست که گیر کرده لای در

 

 

حیات بزرگ سال زیر دوش

دوش گفت که سردم است

- معاشقه پایان یافت –

حیات توی برف می خوابد

توی رو انداز گیتاریست جوان

                                    گیتارهای نر

                                    آه

 

 

مُطلّقه ایجاز است

تن های مضاعف

                      آه اقلیما

 

 

که جامائیکا هم کشوری ست . . . /  صفحه 32