شعری از سهیل پاشا زاده

  سهیل پاشا زاده

مدار ِ دیش ِ اندیشه

      بیضوی می چرخد

و دایره تنها

        به میز ِ گردِ سیاسی می نشیند

   [ پرگار ِ بیضی کش | وازکتومی کرده است ]

تعجب ندارد ( ! ) / علامت ِ سوال ِ ( ؟ ) این روزها /

                                             بی شب هم حشری ست

وارو که قلاب می شود ( ¿ ) /

      چاک می زند بافتنی فکر را ب|شکاف ِ / اما / چرا/ چگونه

  باید را ارگاسم باید شد؟

  [ خطر از مثلث بیرون زده / پناه بر برمودا ]

     با این همه

   خط ِ ممتد ِ کاغذ و سبقت ممنوع / زیرگذرش آزاد است

و چاله چالش هایی که لیزر هم صاف نمی کند صورتمجلس ِ مردمی ش را

   مگر نمی دانی؟

      گفتن که ندارد / نوشتنی که متهم می شود

                      سرخی ی امضای خودکارش

                       به چالش دزدی ماتیک از اتوماتیک

                        ( خودکار= اتوماتیک ) ؟

  تازه غرب هم که نباشد

   پیچ ِ (( نون ِ )) ندانستن / نفهمیدن/

می چرخد در چهار سوی آچار ِ  ( A4 )  بی خط و نشان

 بی خط و سفید

    سفید و آزاد ( ؟! )

     و سوال ِ با تعجبی ی ( ؟! ) که ویار کرده است / حتمن/ حتمن

         آزاد و سفید (؟! )

      فیزیک ِ نوین که هسته تف می کند اما

         حقوق بشر هم در منشور

            سفیدیش شکسته می شود به هفت رنگ و هفتادو ملت

   امان از

      مدار بیضوی ومنشور بی شعور