از متنی از حاشیه ی یک عشق

  یاسر موسی پور

 

«از متنی از حاشیه ی یک عشق»   

  باران که گرفت…                      آن (مرد) ملزم بود بیاید!

(زن) داشت می رفت…

ایستاده ام!            پشت به خیابانِ پشت ِسرم!        …پشت سرم خیابان پشت کرده است!

باغبان، که قرائت از نیمکتی را به تفسیر نشسته بود

…در (تفسیر) نشسته بود…و (تفسیر)…

زیر درختی (که تناسخی از بید مجنون انگار) انگار…

مردی می گریست:       « شاید دستانم مجبور شوند ، از (سفر) بروند!»

زن در (می گریست)، می نگریست و پاسخ می داد:

                                                     «میان (دستان تو) و (دستان مجبور تو) البته تفاوت است!»

 همه می روند،  تاریک می شود ، از کودکی وحشت زده می پرسم: من ایستاده ام یا می روم؟

                                    (صدای زوزه ای از دور در این صحنه مشهود است)

                                … باران گرفته بود… زن داشت می رفت….مرد ملزم بود…

(بعد ها پیاده رو افشا می کند):

نیمکت آمد و زیر پایمان نشست…   گفت: من از حاشیه بیزارم!  

                                                … باچشم فاصله را نشانه رفتم!

                                                  پرسید:  نزدیکتر؟                         

                                                 گفتم: من از حاشیه بیزارم!           

                                               …وحاشیه از میان متن  نیمکت به حاشیه رفت!!

….

  شبی لب های پدربزرگ در خواب  گفت: لب های زن از قول زن می گفتند:

تنها (از دست رفتن) است که به فرصت معنا می دهد، فرصتِ از دست نرفتنی (فرصت)

                                نیست،معنا می رود از فرصت اگر…

                                                      و لب ها ،مجبور شدند،به گور هایی از هیجان!

                           (هرچند،میان لب ها و لبهای مجبور…)

باران گرفته بود….              زن داشت می رفت…               مرد ملزم بود بیاید….

                                                                                            ولی او تنها داشت نمی رفت