در رگان من…

 رینالدو والینهو آلوارز، ترجمه ی احمد سینا

در رگان ِ من مي كوبد اين شهر .

ميدان

و اين خيابان كه مسمومم مي كند.

احشاء من ،

منفجر از زوزه اي است

ترمز ِخودروها. تقاطع. چهار راه

چهار راه

         ها.

وشش هاي آكنده ي سم

به خون ِ من

           مي ريزد اين شهر

مثل ِ

 پاره هاي متحرك ِسرطان

در تخته بند ِ تن .

مدفوع وُ زُباله . و فاضلاب هاي زير ِزميني

كه مايع ِ حيات ِمرا ترشح مي كنند.

                                پُرمي كنند

 پيچاپيچ ِ درون ِ مرا

چونان، خرچنگ هايي

 كه لاك شان را .

اينها ،

از خواهش ها تغذيه مي كنند .از گرسنگي ام .

تشنگي ام.

دَوَرانِ رقصي

كه علائم هلاك خودش را دارد

در سمت ِ دفن ِتن در سم.

اينجا ،

بر سنگفرش ِ خيبانهاي مُشجّر

بار تنهايي و پريشانين را

 بجاي گذارم؛

وبر سواحلي كه تيغه ي آفتاب را

رخشه اي رعشه گونه مي دهد .

من ،

نمك ِ سواحل ِ چنوبي ام !

وقتي كه شهر ، در اندوه ِ ديوانگي خود مي بندد ،

مزمزه اش مي كنم .

من ،

اين شهر را ،

در جيب هاي خود مي برم

 و از گوشهاي خراش خراش ِ از انفجار

و از زوزه ي اگزوز

با بخار ِ نفسهايم

پس مي دهم .

شهر ِ مصرف ِ تن .

مي سوزم

با آفتاب

با آفتاب مي سوزم

و در گذر از رودخانه ي ريو

كه از عسل ِ تعميد ِ من پاك مي شود.

 شعر معاصر برزیل:

رینالدو والینهو آلوارز