شعر جهان، توصيف ِ بُريده شده ام

  ژوزه لویس گیمن، ترجمه احمد سینا

شعر معاصر جهان، فرانسه

توصيف ِ بُريده شده  ام

                   حكايت ِ ناتمام

               بابِل

پژواك ِ پيچ . دژ وُ خون

جنگل ِ تكذيب .

شلاق ِ رگبار ِ مداوم ِكلمات

ابولهوسي ي خداياني

كه از دريچه ي منزلت خويش مي جنگند :

تيسفوني از

چندگانگي ي صداها

                        آه !

دشمن بيگانه !

           امين ِمن !

به متحدان ِ جنگي بينديش

كه تو به تنها ناله ي ناتوانِ آن مي ماني !

 

به فكرِ فكري باش!

 با صداهايي چند گانه

فكري مغذّي ي زمين ِ

                 آموخته ي به جنايت.

داشته هايت را درياب

و به اين بُحران عُظما     شتابي بده !

از حقيقت هراسي نيست.

آموزنده تر از پيش

بابل دوباره  برمي خيزد

و مثل ِ پيش ، دوباره ،پسرانش را

 به فراهم كردن ستيزه  مي خوانَد.

 

 

 

 

 

كارد بر استخوان وُ

قيشي از غم

به گردن

چشمي به روبروي وُ نگاهي

                        گاهي

آن جا كه رؤياي وُ خاطره

آهسته پير مي شوند وُ

             آهسته

پائيز

 سيمايي درهم

و لرزش ِ گونه ها

 هم

 

 

آن سوي تر

فانوسي از ستاره

                 صدايي

                به گريه مي سوزَد

روز اول به  نگاهي   گفتمت كه بامن كه بيايي مي ببيني

مرغ ِ هوايي وُ سهم هايي از عاشقانه ترين معناي ممكني كه داري  وُ پيش ِ حديثِ من  از هوا عاقلانه ترين  خود را برمي داريم وُ با هم، يعني  توي خيره چشم و مني كه هر بار باز از امثال توي

آيا بعد ـ وقتي كه جاي خودت را محكم ديدي ـ ،

وقتي كه از   به پايت افتادم و گريه كردم يا نه/

آيا

گُفتمت كه جُم هي نخور وُ هي مرا با چشمهاي مكارت ابله ات نخوان !

و وقتي با دو انگشت ِ ناچيزي زيرِ گلويت را مي گيرم وُ سرت را كه از فرط لجبازي ي وُ پدر سوخته گي  به سمت ظاهر ِ اشياء و پديده ها  سيخ  كرده اي به سوي نگاه ِ خودم بر مي گردانم ، تظار ِ به خفگي ي و از دست رفتگي ، تظاهر ِ به استيصالِ از بي فرهنگي نكن!  وتا يكهو اينهمه تُرد نميري . مثل ِ ساقه ي نازك و خشك  نشكني . و مثل چكه اي مرگ ِ تو نيفتد كه بعد مرا بسوزاني از حيرت ِ اينهمه سرعت و غم.

مي گفتمت كه بيا ! و تو آمدي و حالا هنوز چند روز نشده مثل همگنان ات تياتر در مي آوري بي كه بداني روي همان چوبي كه تو اينگونه چمباتمه زده اي تا بحال چند صد مثل تو نشست و رفت و بعد خيلي ترد و تيز تر  از تو مرد.تو نمي داني كه در اين قفس و ميان من و محتواهاي آن چه حكايتها كه نرفته و حالا ، خناق گرفته اي كه اينهمه ساكت نشسته اي پدر سوخته ي بي حيا ! از آن آينه اقل كم   مي دانستي كه پيش زنم چه مطلوم نمتيي كني كه بر بگردد بگويذ ديگر جه كارش كردي كه و بعذ آنقدر با سكوتي مشكوك وهم برش داره           كه

شعری که مطالعه کردید، ترجمه ی مترجم توانای معاصر آقای احمد سینا از همکاران دائمی مانیها است که به دلیل نقل و انتقالات وقفه ای در انتشار آثارشان در مانیها پیش آمده بود که از ایشان نیز به مانند اغلب دیگر همکاران عزیزمان عذر می خواهیم و برایشان آرزوی سلامت و بهروزی داریم. مانیها