شعری از 10736

شعری از 10736

مردی به خانه آمد                                                       

 

پيش از اذانِ صبح                                                         

پوتين ز پای در آورد                                                     

جورابِ بويناک به سوکِ اطاق افکند                                                

درزيربالشِ چرکين نهاد                                                                

                         اسلحة پُر                                          

            ***                                                     

آنگاه رفت به حمام                                                       

روبروی آينه ايستاد                                                                

دستی کشيد بر محاسن خون آلود       و زخم های گونه وپيشانی                   

                               

                                          خُشنود و رستگار!

 

            ***        

 

 

در زير دوش قامت خود را شُست

وشمرده اَدا کرد ،

                 برای  تقرُّب

قصدِ « غُسل جِنابت »

 

          ***

پوشيد جامه دوباره

 آهسته رد شد از سَرِ بستر ها

                  ونفس های آشنا

         ***

در نيمه روشن اطاق

سجاده باز کرد

وسر نهاد به سجده

چون هر شبِ دگر

              - وقت نماز صبح

  ***

آنگاه رفت به بستر

يک لحظه ،

            مات وگريزان

بياد آورد

           که امشب

آن باکرة کوچک

             - آن گناهکار را

               پيش از حضورِ جوخه ی آتش

                          برای هُبوط به دوزخ

                             آماده کرده است

                               ***

                          يک لحظه هم زخود پرسيد:

                          راستی ،

                          امشب ،

                          دامادِ که بوده است ؟

                                       

                                به خواب رفت

                                  ***