شعری از حسن حیدریه

 حسن حیدریه

بدین ـ سان تو نیز

می گذری از من آمدی با بهار

بهار نگذشته می گذری این بار

 

بگذر از هر لاشه : گفتی

         اوفتیده بر راه

 وحاشیه که                

      چه گفتی؟ چه؟

به مانند همان کفتر

که مرد در دست ام

چون به نجات اش برخاستم !؟

 

      چه باید می کردم ؟

!بالا انداخته شانه       به من چه
و بگذارم خیابان را بگیرد
خون و پر و پوست                          

 و جان ِ بی – تابِ وی
 
بماند در آتش وسوز؟!                        
 
یا ورش می داشتم تنها را

  میانِ وحشتِ ماشین و آدم ها !؟

   و دهان ات چه می گفت؟

زیبا به عشق                          

 

پس در مرزِ آتش ایستادم
 
ورش داشتم از تنها و وحشت     

و دهان اش 
 
با نوکِ بسته              
                       
چشم نیم-باز                            
مانده بی- جنبش ی در روی ام
                         
پرها پراکنده هر سوی                                

 

ها !؟
چه می گویی به باران ها !؟
    
کجای ش من اینک سپارم
    
به خاک در دل ِ پاره-پاره ام
    
شاید که می توانست
 
ببیند خورشید را                      
برای چهل سال دیگر               
 
بپرد روی ِ هوش
 
هم-چون این بلبل                  
پسین را خش بخواند                                     

 

و بی-واهمه شد برگشت
به زیر ِ باران                       
 
چون به چشم ِ خود دیدم
 
چه-سان او نوکِ نازک گشود و
گردن شکاند و
 
جان داد
       
شیرین          

 

2004/6/15