سرود بردگی

شعر از : 10736

 

    *** 

بادهایِ گزنده خوابِ سنگينم را بر آشفت

و زخم های ِ چِرکينم ،  سَر باز کرد

ومن ،

چون هيولائی زخمی

در دراز ترين شبِ قُطبی

از عمقِ انجماد ، قامت کشيدم .

و زانوانم را برای راهی دراز ،        در پیِ نور و گرمی  ، آزمودم

وچشمانم را به دنبال مشرقِ گم شده

در آفاق گرداندم                                

وذِهنم را در جستجویِ گذشته ، کاويدم .

 

***

چون پلنگی زخمی ،

در بُهتِ خوف بر انگيزِ بيشه ها

در پیِ باران گم شده ،

کوه ها را آواز دادم .

دشت ها را آواز دادم .

واز ابر و باد ، و آسمان و زمين ،

                   ياری خواستم .

و بر ساحل های متروک گام نهادم

 وبا هر موج  دريا را فرياد کردم

و نام ونشان خود را پرسيدم

و تنها پژواکِ صدايم را ،

               از کوهسار شنيدم .

 

***

امّا می ديدم

که روزگاری از همه ی اين گذر گاه ها ،

                                 گذشته ام .

و بر اين آب ها ،  پارو زده ام

ودر اين ساحل ها ، آتش افروخته ام

و بر اين دشت ها ،  دانه افشانده ام

وبر ستيغ اين کوه ها ،

طلايه ی سپاهی را در انتظار بوده ام .

        

               ***

کم کم به ياد آوردم ،

که از خوابی گران بر خاسته ام

که با خاموشیِ آتش در کوهستان ها ،

                          آغاز شده بود             

      

به ياد آوردم ،

که در صبحِ مِه گرفته ِ عهدی از ياد رفته

                                   زاده شدم

و همراه آفتاب ،

                    دشت های بسيار پيمودم .

و در اينجا ، اين دشت يخ زده ،

               که سبز بود و باروَر

زادگاهِ فرزندانم را بر گزيدم .

وبا شير و ببر هم پنجه شدم

وبر آب ها پُل بستم

وبر بلندی ها خانه ساختم

وبر اسبانِ وحشی لِگام زدم

وگوسپندانم را در تَپّه ها چرانيدم

وآهن را در آتش گداختم

و با خيشم جلگه ها را باروَر کردم .

 

***

 

به ياد آوردم

که پيش از هر کس

نشانه هایِ خدا را ،

در خاک و آب و نور و هوا شناختم

به ياد آوردم

که با « زردُشت » در کوهستان ها ،

                        همسفر بودم

و بر قلّه ها آتش افروختم

 و با او پيام خدا را به دشت ها آوردم

و در زمينِ خود به عدل و داد نشستم

و همراه کاوه ی آهنکوب

بر « ضحّاک » شوريدم

و در « البرز » ،

همه ی توانم را در بازوانِ آرش نهادم

و باتنها تيرِ ترکشش رهانيدم

و در آزمون « عفاف » سياوش ،

                بر آتش تاختم

و با « بيژن » ، به چاه در افتادم

و با « رستم » ،  از هفت خوان گذشتم

و با « سهراب » ، نا شناس ،

پنجه در پنجه ی پدر افکندم

وپشتم به خاک

و خنجرش در قلبم نشست .

 

***      به ياد آوردم ،

که از « سند » گذشتم

و اسبم را از « نيل » سيراب کردم

                                     ونام خود را بر صخره ها کندم

وبارویِ « هَگمتانه » را ،

از سنگ هایِ سخت پِی ريختم

و در تطاولِ « آشور » ،

در رکابِ « ديا اُ کو » جنگيدم

و در « پارس »به اسارتِ « اسکندر » در آمدم

و او شبی مستانه خانه ام را به آتش کشيد

 

***

به ياد آوردم ،

که گردونه ی زمين را ،

      به طواف آفتاب بُردم

وتقويم جهان را ،

      با بهارو زمستان همسفر کردم

و جهان را با جاده ی ابريشم ،

          به هم پيوند زدم

 و در« يونان »  ،

 خواب خدايان را بر آشفتم

 و در « بابِل »  ،

رهائیِ انديشه را از بند فر مان دادم .

 

***

 

به ياد آوردم ،

خدائی داشتم که از او در هراس نبودم

 و به بردگيش تن در ندادم

و او نيز ، هرگز ،

 مرا به بردگی ِ خود فرا نخواند .

 

***

به ياد آوردم ،

که خدائی نيافريدم

و بُتی نساختم

و کسی را به بردگی نگرفتم

وتنها ، خاک و آب و نور و هوا را ،

که آيه هایِ راستينِ خدا ،

    وهمه ی هستی بود ،

                       ستودم

وکتابی داشتم ، که مرا به روشنائی و پاکی

و مهربانی و شادی دعوت می کرد .

***

 

***

وکم کم به ياد آوردم ، 

که در« مَرو»آسيابی بود ،

که در آن به هلاکت رسيدم

ودر « مدائن » ، دشتی که در آنجا ،

کتاب های ِ بسيار در آتش می سوخت

و در زيرِ بلند ترين طا قِ دنيا

مردانی شقّه می شدند

و زنانی می گريستند

 وپسرانی ، پُشت هايشان ،

            از تازيانه خونين بود

و دخترانی ، دست هايشان به شتر ها ،

                            بسته بود

 وخانه ها می سوخت

و رودی ، در آن خون جاری بود .

 

             ***

 

به ياد آوردم

که در کاروانِ اسيران

سرگذشتم را در نِی لَبکی می دميدم

و سرودی کهنه را ،

                  زير لب زمزمه می کردم

و خاکِ آشنا را بدرود می گفتم .

 

***

به ياد آوردم ،

در بازار برده فروشانِ « شام » و « بغداد » ،

قرن ها از سرائی به سرائی  ،

و از مولائی به مولائی بخشوده شدم

و بيابان های « جزيره العرب » را

همپای « فيروز ابو لولو»

پيشاپيشِ جمّازه ی «عبد الرحمن ابن عوف »

                    بر ريگ هایِ داغ پيمودم .

 

***

 

به ياد آوردم ،

 که با « شهرزادِ» قصه گو

هزارو يک شب بيدار ماندم

و با « شهربانو »

در بيابان های « رَی » ،

                غريبانه مدفون شدم .

 

           

به ياد آوردم ،

که کور و گنگ و عَجم

در کوچه هایِ « مدينه » ،

در جستجوی دخترانِ گمشده ام ، هر شب

فر ياد کنيزانِ نا بالغ را ،

در حِجله هایِ خونينِ زفاف شنيدم .

و به ياد آوردم  ،

برای پاسداری از عصمت حرمسراها ،

                     اَخته شدم .

 

***

به ياد آوردم

که به شمشير گردن نهادم

و « جزيّه » دادم

و زمين خود را از فاتحانم به عاريت گرفتم

وخشمِ خدای فاتح را ،

          بر بردگانِ فراری در يافتم .

 

***

به ياد آوردم ،

که جانشينیِ خدا را بر زمين ،

در نرينگان يک دودمان موروثی کردم

و بر سرِ اين ايمان

هزار بار به شهادت رسيدم .

 

***

به ياد آوردم ،

که « بابک » را با خُدعه ازپای در آوردم

و « ابو مسلم » را ، در پيشِ پایِ خليفه

                        به خاکِ هلاک افکندم

ونان « طاهر » رابه زهر آلودم

و « منصور » رابه دار آويختم

و« يعقوب » را درنيمه راه ،

             در بيابان ها تنها گذاشتم

و پيروان « صباح » را ،

از برج بلندِ قلعه ی « اَلَموت »

بر صخره ها پرتاب کردم

و در اين قتال

آخرين برده ی نا فرمان را ،

در زير ترازوی عدالت

        درخون خويش غرقه ساختم

واعقابِ خود را ،      

به بردگیِ قاتلانِ خويش ،

                  وصيّت کردم

وبه وعده ی رهائی ،

در رکاب فاتحانِ خويش جنگيدم

و به پاسِ آن ، در شبيخونِ « نهروان »

               خونم به آب نهر در آمِيخت

 

***

به ياد آوردم ،

به شکرانه ی آئين تازه

سر گذشتِ خود را از ياد بُردم

و با سُفالينه ها در عمقِ خاک پنهان ساختم

وگذشته را ،

در گوری گمنام و بی نشانه  به خاک سپردم

وچون کودکی هزاران ساله

در شبی که « پدر خوانده » ام  به « يثرب » گريخت

از نو زاده شدم

ومادرم ، که هرگز او را نديدم

                        و شير ش را ننو شيدم

             به گذشته پيوست

 ومن ،

با شير کنيزها و شتر ها

در سِلک بردگان و غلامانِ خانه زاد ،

                                 بزرگ شدم

و خاک و آب ونور وهوا را از ياد بردم

             و به « اَنفال » بخشيدم

و « خُمس » دسترنجم را ،

                       که از آنِ من نبود

به وارثان راستينش ،