عیادت باران

مریم هوله

چه کردی با دل ما باز؟

به جای این آمد و شد     خانه‌ای بساز       که فقط یک نفر باشی….یکی برای من…

چقدر بشوم و نمانم آنچه شدم؟

چقدر بمانم و نباشم آنچه خواهم شد….

آخرش آب خواهم شد….

به جای این آب‌ها که می رود از عمرت      خانه‌ای بساز….

باران     صدای ما را نمی شنود

بی خیال ِ خودخرکُنی!

کروشه‌ی خود کر کنی…..

دست ما را بگیر    که بی‌خودتر کنی…. ما را نزن به آب و با ما باش!

عمر!                    با ما نباش اما باش که بمانم جوان ِ آب ِ خودم

باران صدای ما را نمی‌شنود

گول این صداها را نخور که از خودمان درمی‌آوریم

بوذینه‌ی قاشق          در حافظه‌ی مشت

طعم کاپوچینو در گلو

سخنرانی بمب‌های کدام بچه را می‌کنی      که بادبادکش می‌ترکاند در قلب‌اش

از کدام « فرمان » گریه می‌کنی       که در رودخانه غرق شد؟

بیا کنار و فراموش‌اش کن!

فرمان‌های دیگری زیر باران مانده‌اند    که در حال ماندن‌اند

ممکن است قایقی در کار ِ قاشق‌ها نباشد!

ممکن است طعم کاپوچینو     تریاک صلح باشد

                                        که زمین ِ قهوه ای را نفله خواهد کرد!

پرچم سفید را با کدام بدن‌ات تشخیص می‌دهی آخر؟!

تو که شب‌ها با بدن دیگری راه می‌روی…صبح‌ها مثل خر، سرت را می‌اندازی پایین برمی‌گردی توی آخورت… با این بدن ِ بی‌خیال    رنگ این سفید را از چه راهی باور می‌کنی؟

گلو     یا مشت‌ات؟!

تخمدان      یا پشت‌ات؟!

کم تجاوز کرده‌ای به واقعیتت سرخور!؟

                     که این‌همه خود را به خوش خیالی نمی‌زنی؟!

کی به دیدن‌ات آمده

   که با همان ترنی نیامده      که با آن می‌روی و برمی‌گردی      به آخور ِعیادتت؟!

کی گلی برایت آورده     که خودت نخریده‌ای روزی

                                از دست‌هایی که قیچی ِجنایی داشته‌اند در باغ

                                                              کاشته‌اند این‌همه سراغ

                                                 که آدم‌ها از دل همدیگر می‌گیرند

                                       اما کو دستی که از همدیگر می‌گیرند؟!

عاشقت نمی شوم هر از چندگاه     که زرت‌وپرت زیادی کنم، نوازش‌ام کنی

خون نمی‌خواهم که بخورم خارش ِ خواهشم چاق‌تر شود…

                                آنقدر خارانده‌ام تنی را که اینجا با آن راه می‌روم

                               که تاول‌هایم دقیقن یونیفورم صورت ِ آدم‌حسابی‌هاست!

می‌خواهم بدانی چقدر خسته‌ای      ازاینکه هیچ‌وقت بیش از مدتی دوام نیاورده‌ای

                                   هی آدم‌های دیگری شده‌ای در من     که دیوانه‌ام کرده‌ای!

                                    دست آخر      کدام‌شان هستی؟!       خودت قضاوت کن!

                                    چقدر عاشق این و آن شوم      که آخرش عوضی نمیرم؟!

پالتوی گران پوشیدن      گرم شدن دارد….زیر باران سنگین شدن دارد؟!

                                زکام زیادی یا نابرابری ِ طبقاتی در سرما؟

کدام زمستان با کودکی‌ا‌م فرق داشته

                   که راه رفتن ِ بدن‌های دیگرم را         باور کنم

                           در حقانیت ِ خصومت     یا مهرورزی ِ ورزیده در قوانین ِ مادرقحبه!!

زیادی تنها بوده ام نه؟!

قاط زده ام حسابی نه؟

شاید باید اشک‌هایم را شیطانی چیزی می‌دید

                 که جگرگوشه‌ای می‌شدم       برای خودم!

زیر این سقف    منتظر کدام کفش‌های خیس باشم

                                                                که می‌آیند     از راهی که نرفته‌ام؟!

                                     از همهمه‌ی خیانت‌هاش    شال و کوپال البته نبافته‌ام؛!

زیادی صدای قدم‌های پشت پنجره      اخبار تازه می خواند!

تازگی      با سرعت ِ زیادی دارد به پیری می‌افزاید!

به کدام چارده‌ساله بفهمانی     تو همانی نیستی که خواهی بود؟!

مثل بز     سرشان را انداخته‌اند     پیش می‌روند….

                                              محکم و دانشمند….دانشجو و نیرومند…

                                               زیر ِ کوهی از امید

                                               که اطلس وقت ندارد درباره‌اش نصیحتی کند!

برام چای بیار!

قند دیابتی بنداز!

قورمه سبزیت محشره پسر!

با بدنی دیگر که شب‌ها راه می‌روی       کدام ابزارِ این کسان‌ات را با خود می‌بری؟!

همه اش جا مانده تنه‌لش     روی تنفس ِ لاشه‌ات    که صبح     صلح‌آمیز

                                              خمیازه و پنجره‌های جدید به دنیا اضافه می‌کند!

باران برکت دارد!

کم ِ کم‌اش این است که سنگینی ِ این لش     ناخواسته جا می‌ماند روی تختخواب

                                   شب‌ها که لااقل      با بدنی بی‌رحم

                                                             همه چیز را می‌دانی

                                                             جا می‌گذاری اما و برمی‌گردی

                                                                     توی پالتوی سنگین…

این که باران توی تختخوابِ اتاق‌ها نمی‌بارد     امیدبخش است!

                                                                      خاک توی آن سرت!

آن طرف دنیا      سر ِ باران‌هات را بریده‌اند!

باران‌هایی که با بدن ِ دیگرت     زیرِ آن خنک می شدی…. سبک….

                   همه‌چیز را می‌دانستی….جا می‌گذاشتی اما و برمی‌گشتی

                                            به جایی که موقع دیدار      سلام می‌کنند!

                                                           موقع ِ تمام           خداحافظی!

 2  آپریل 2006

استکهلم