عکس ها، آلبوم شعر و آتش بس

 هومن عزیزی

این روزها تکرار روزهایی است که همه با چشم هایی از حدقه درآمده به خاک و خون کشیده شدن مردم عراق را نظاره می کردیم، اگر چه حتی آن روزها هم هرگز به سیاهی این روزها نبود، آمریکایی ها به افکار عمومی -لااقل در ظاهر – بیشتر توجه می کنند و اهمیت می دهند، ماجرا خیلی فرق نمی کند، هنوز هم هر روز بمب گذاران انتحاری!! هر روزه صدای کلفت بمب را به رخمان می کشند و کودکان و غیرنظامیان بی گناه را تکه تکه به گورستان ها و سردخانه ها می فرستند… اما نه به این شدتی که اسرائیل کودکان لبنانی را پودر می کند و تن های نازک شان را تکه تکه و سوخته برجای می گذارد، چند وقتی است که می خواستیم به مانیها جانی تازه بدهیم، تکانی بدهیم و راهش بیندازیم، یعنی از این که هست سریع تر و … اما چه کسی می تواند کاری انجام دهد این روزها؟ اسرائیلی ها دیگر با بولدوزر خانه ها را با کودکانی که در آن پنهان اند، زیر نمی گیرند، از اسمان آتش می بارند… حزب الله هم موشک هایش را به شهرها شلیک می کند و از خانواده های عربی که کودکانشان را سوزانده عذرخواهی می کند… این چند روز به هر زحمتی بود خودمان را وادار کردیم که مطالب دوستان را – که اغلب مدتی طولانی است در نوبت انتشار باقی مانده – منتشر کردیم، بعد گفتم از خودمان هم کاری منتشر کنیم… نمی توانم… نمی توانیم… نه توان نوشتن هست نه کار کردن… دو شعر هست از گریه هایم برای کودکان عراقی، در مانیها منتشر شده اند پیشترها، اما این عکس ها… که جگرم را آتش می زنند هر بار که می بینم… وادارم کرد که دوباره هق هق این گریه ها را با شما قسمت کنم… شاید بخواهید شعری عاشقانه بخوانید، شعری که لطیف و شاد باشد و سرزنده کند… اما من جز این هق هق، جز فریاد چیزی برای تقسیم کردن با شما ندارم.. وقتی تصور می کنم شاید این فرشته ی مرگ، بالهایش را برای پر کشیدن به آسمان کشورمان آماده می کند، عرق سرد بر مهره های کمرم می نشیند… این ها خواهران و برادران و فرزندان ما هستند… شاید فقط به فارسی بلد نیستند حرف بزنند… اجازه ندهیم این کابوس ادامه پیدا کند… اجازه ندهیم فردا عکس های دیگری منتشر شود که پس زمینه اش ویرانه های ایران باشد…

آلبوم شعر

ماهیچه ی متلاشی                       در چشمک ِ دوربین

راه های نرفته ی جوانی                    در تلاشی که ماهیچه می کند

                                                                   متلاشی در خون

                                                                   در خاطره ی بمب

کودک ِ نیم جویده                  لکه ای بر یقه ی بمب              که تمیز و قانونی نعره می زند

                                                                                          و ریش ِ فلزی اش را

                                                                                  در مستراح ِ UN می تراشد

این شعر را فرو کنم توی چشم هات

تا وقت ِ دیدن ِ این عکس ها چرت نزنید!

همبرگر و خون فراموش نشود!

و گاز که جوجه های مک دونالد را به آشپرخانه می فرستد

عمامه را بالاتر گذاشته کفتار

و بر سینه ی فرمانده              مدال ِ ریش و پشم می چسباند!

نقشه را لوله می کند

خلیج های فارسی اش را در مستراح می ریزد

                                          و بر روی غصبی ِ آن نماز می خواند

نماز روی سجاده می خوابد

                              مردم روی برف

                                    دست های کبود شاهدند!

عکس ها…

عکس های خبری

واقعی و معمولی

با پس زمینه ای از آتش

و ارتفاع ِ بازی در بمب                   متلاشی…

عکس های عروسی که خوشبخت و خون آلود

                                       در حاشیه ی روزنامه جاودانه می شوند!

عکس های من…

چشم های خجالت زده ام

و دست هایی که سنگین تر از قلم نمی توانند!

عکس های کودکی ام…

                    جبهه های پدرم…

                            صف های نان و سیگار…

                                       بافتنی های مادرم…

                                        و دفتر ِ حضور و غیاب که با هر صدای بمب کوتاه تر می شد!

دست هایم…

خط های کف ِ دست ام                 که از میادین ِ مین می گذرند…

                                             خط هایی که از خط کش جامانده!

                                             و خط هایی که بر این صفحه جا گذاشته ام…

کودکی ِ نیم جویده با ماهیچه های متلاشی

تنها یادگاری ِ فردا…

برای پسرم

که در صف ِ نان و شعر بزرگ می شود

اما هرگز                        بازی نمی کند!

18 فوریه 2005 استکهلم


آتش بس

هومن عزیزی

 

 

آتش      بس نمی کند در آتش بس

که سیم ِ خاردار می روید از چهار جهت

و آسمان        چادر ِ صلیب سرخ است

 و زخم های پانسمان نشده را     بمب      به تکه های مساوی     تقسیم می کند

صدایی نیست…

در جذبه ی صدای کلفتی که بمب دارد       صدایی نیست…

                                                   جز بوق ِ جیپ ها و تانک های گل آلود

                                                   و ریشه های زخمی ِ طبیعت

                                                   وگِل       که قُل قُل کنان عروج می کند!

گل آلود       خون شتک زده است به دیوار ِ آرامش

و سیم ِ خاردار       که محاصره ی غمگین اش را      غروب کامل می کند!

زیر ِ لوله ی تانک ها       وشیهه های تفنگ ها

                                    چارزانو و مؤدب نشسته ایم

                                     بچه ها را در گِل می خوابانیم….

بوی باروت و خستگی می آید

و خمیازه هایی که سازمان ِ ملل می کشد…

 

                                                          7 نوامبر 2004 – استکهلم