همه چيز

کاوه سلطانی

نه علم چيز جديدي آموخت

نه شعر

نه فلسفه

        

         من همانم

                      جهان همان است

                                       همه چيز همانِ خود است

 

صندلي روي چهارپا سر جايش ايستاده

ميز همينطور

                                                         من همينطور

 

هيچ چيز در دنيايي که همه چيز عوض ميشود ، عوض نميشود

تفاوتي نميکنم

                     تفاوتي نميکني

 

لعنت به اين زندگي !

اين زندگي را دوست نميدارم


اما اين زندگي را دوست دارم

چون متعلق به من است

چون متعلق به آنم !

 

 

 

 

 

 

عشق

کسي که از تنهايي لبان خويش را ميبوسيد

دستان کسي را بوسيد

                                       که پيش از اين دستي نداشت

چيزي عاشقانه اين بار در کار بود

 

 

 

آزادي فريبنده

نه ! من اين آزادي فريبنده را نميخواهم

که آزاد باشم

            و معتقد به آزاد بودن

اما همراه با هزار نگاه زير چشمي از زير پوست شهر

                                                از پشت گچ ديوارها

نه ! من اين آزادي فرينده را نميخواهم          

که با تو باشم

با هم باشيم

اما در اوراق گزارشگران اتاقهاي زير شيرباني ثبت شويم

نه ! نميخواهم

نه ! دل نميبندم به يک دروغ

                                    با او نخواهم بود

                                                با او نخواهم زيست

نه ! بگذار چشمان امشب را گشوده باشد

                                                بگذار تا ببينم ( آري ! طاقتش را دارم . )

هزاران بند را بر دهانم

                        بر گوشم

                                    بر مغزم

                                                بر دستانم که روزهايي بود که ميتوانستند بيافرينند

بگذار تا همه چيز روشن باشد

                                    نه ! اين آزادي فريبنده را نميخواهم !

 

 

 

غروب سوزان

و غروب سوزان چنان بود

که هر چه از پنجره در پياده رو ميديدم سايه اي بيش نبود

               سايه اي …

و رهگذراني که چمدانهاي سنگيني به دست داشتند

از پياده رو ميگذشتند

ميآمدند و ميرفتند و هر کدام يک چمدان سنگين

بي انديشه اي

بي هيچ آيينه اي در چهره هاي هم

بي لحظه اي ايستادن و دست زير چانه ي يکديگر گذاشتن